Burka w Nepalu nazywa się sari

„Burka w Nepalu nazywa się sari” jest to reportaż autorstwa Edyty Stępczak. Jest to książka szeroko opisująca sytuację kobiet w Nepalu. Dzięki pewnej kobiecie autorka ma możliwość dotrzeć do różnych instytucji i prywatnych osób, które mogłyby jej opowiedzieć o sytuacji kobiet w kraju.

Aby Czytelnik mógł zrozumieć treść książki autorka zaczyna od opisania kultury oraz wierzeń mieszkańców. Nepal jest to kraj, w którym sytuację ludzi determinuje podział kastowy, wierzenia i przesądy. Przesądy dotyczą także miesiączki i połogu, gdzie w tym czasie kobieta jest odizolowana od najbliższego otoczenia, ponieważ uważana jest za nieczystą, gdyż mogłaby „zakazić” przedmioty i jedzenie, których dotyka, co również poważnie utrudnia im dostęp do bieżącej wody. Do tych niedogodności dołącza przemoc psychiczna i fizyczna, a także nadmiar obowiązków domowych. Najpierw są wykorzystywane w domu rodzinnym, a następnie w domu teściów. Niezależnie od wieku każda kobieta w tym kraju spotkała się z jakąś formą poniżenia lub przemocy. W nepalskim społeczeństwie oszczędza się nawet na wyżywieniu i edukacji dziewczynek, co czyni je jeszcze bardziej bezbronnymi. A to tylko niewielka cząstka tego z czym muszą zmagać się nepalskie kobiety.

Reportaż skłania do wielu smutnych refleksji i przemyśleń. Niskiej pozycji sprzyjają normy społeczno – religijne i nadrzędna pozycja mężczyzny. Mimo istnienia odpowiedniego systemu prawnego, tradycja uznawana jest za ważniejszy wyznacznik norm społecznych według których należy postępować. Treść książki uświadamia nam, że nie tylko w kulturze islamu łamane są prawa kobiet. Podobny los spotyka je również w innych kulturach. Książka napisana jest przystępnym językiem. Autorka zawarła w reportażu liczne przykłady z prasy oraz rozmowy z osobami, które chciały się podzielić swoimi historiami. Ostatnie strony zawierają również źródła, z których korzystała autorka w trakcie pisania reportażu.

Mała czarownica nominowana do Oskara

„Mała czarownica nominowana do Oskara” jest to przerażająca i bardzo trudna historia dziewczynki, która przez przesądy trafiła na ulicę.

Rachel wychowuje się w wielodzietnej rodzinie w stolicy Konga – Kinszasie. Dziewczyna jest szczęśliwym dzieckiem. Pewnej nocy zaczyna mówić przez sen, gdzie na jej nieszczęście świadkiem tego jest mama, która jest bardzo wierzącą w Boga chrześcijanką równocześnie dając wiarę przesądom. W tym momencie powoli zaczyna się jej koszmar. W rodzinie Rachel zaczynają się problemy, w konsekwencji czego zostaje oskarżona o uprawianie czarów. Następnie zostaje poddana brutalnym egzorcyzmom. Gdy to nie pomaga zostaje wygnana na ulicę. Tam spotyka się z okrucieństwem, odrzuceniem, brakiem akceptacji, doświadcza głodu, lecz są nieliczne momenty, gdzie spotyka się z życzliwością, dzięki czemu zostaje nakarmiona i dostaje dach nad głową choć na jedną noc. Dziewczynka bardzo szybko musi się nauczyć zasad panujących na ulicy. Najgorsze w jej życiu jest to, że spotyka się z odrzuceniem przez rodzinę, co powoduje jeszcze większe cierpienie i ból. Sytuacja pogarsza się gdy traci mamę, na którą w jakiś sposób mogła liczyć i trafia wraz z rodzeństwem pod wątpliwą opiekę babki. Rachel przez 4 lata żyje z piętnem czarownicy co w lokalnej społeczności jest przekleństwem. Po swojej stronie ma tylko młodszą siostrę, która kocha ją bezgranicznie, przez co jakiś czas wspólnie żyją na ulicy.

Dzięki tej opowieści dowiadujemy się jak okrutny los spotyka dzieci żyjące w wielu krajach na świecie. Po przeczytaniu książki o takiej tematyce może przyjść chwila refleksji, że dzieci nie powinny żyć na ulicy, nie powinny pracować na swoje utrzymanie i nie powinny doświadczać bólu i upokorzenia. Ta historia pokazuje także, że mimo ciężkich doświadczeń niespodziewanie mogą znaleźć się osoby, które odmienią los takiego dziecka. Życie tej dziewczyny pokazuje, że zawsze należy mieć nadzieję na lepsze jutro. Dzięki takim osobom jak Rachel mamy okazję dowiedzieć się o sytuacji ludzi, które nie są odosobnione. Dzięki swoim doświadczeniom tworzą organizacje pomocowe dla tych, którzy przechodzą przez podobny koszmar co autor książki.

Porwana i sprzedana
Jedenastoletnia żona
Okaleczona
Sprzedana
Księżniczka mafii
Córki Dzieci Boga
Zdławiony krzyk
Zmuszona do małżeństwa
Córka Gangesu
Wyrwana z syryjskiego piekła
Droga, która jadę
Kobiety pustyni

Pamięć lawendy

Lena (główna bohaterka) jest fotografką, która ma wrodzoną wadę serca. Kobieta trafia do kardiochirurga, który podejmuje się leczenia. Po jakimś czasie zaczynają się spotykać prywatnie i zakochują się w sobie. Jednak po kilkunastu szczęśliwie spędzonych ze sobą latach dociera do nich wiadomość, której się nie spodziewali – Jonas ma raka. Mężczyzna wydaje się pogodzony z tym co go spotkało, lecz kobieta zupełnie się rozsypuje, jednak trwa przy mężu do samego końca. Jonas przed śmiercią miał nietypową prośbę do żony, chciał, aby jego ciało zostało skremowane oraz rozsypane w jego rodzinnej miejscowości na polach lawendy. Kilka dni później Lena wyrusza w podróż, w czasie której miała na zawsze pożegnać swojego ukochanego męża. Tam też w miejscowym kościele odbywa się msza żałobna w intencji mężczyzny, na której pojawili się przyjaciele oraz ludzie którzy go szanowali i kochali. Jednak ku zaskoczeniu wszystkich pojawiły się osoby, których nikt się nie spodziewał, a mianowicie nielubiany brat wraz z żoną. Lena wraz z miłością, przyjaźnią, wsparciem i życzliwością otrzymuje także nienawiść. Z upływem czasu kobieta dowiaduje się o długo skrywanych tajemnicach rodzinnych. Jak kobieta poradzi sobie z tym czego się dowiedziała?

„Pamięć lawendy” autorstwa Reyes Monforte to wspaniała i wzruszająca historia o miłości, przyjaźni i przeżywaniu śmierci bliskiej osoby. Autorka zawarła w tej opowieści cały wachlarz myśli, przeżyć i emocji, które mogą towarzyszyć człowiekowi w takiej sytuacji. Czytając powieść mamy wrażenie, że autorka pisząc tę książkę miała za sobą podobne przeżycie. Historia miejscowości i rodziny są bardzo ciekawe, zaskakujące i dosyć skomplikowane. Autorka ukazuje Czytelnikowi jaką siłą jest miłość, przyjaźń, bliskość, wsparcie i rodzina. Kobieta wyjaśnia także motywy zachowania ludzi, którzy są wykluczeni z rodziny i lokalnej społeczności. Widzimy również do czego może doprowadzić zazdrość i zawiść. Książka przypomina nam o podstawowych wartościach, o których często zapominamy w dzisiejszych czasach.

Rosyjska namiętność
Niewierna
Burka miłości
Pocałunki piasku
Okrutna miłość
Ukryta róża

Współlokatorzy

Głównymi bohaterami „Współlokatorów” są Tiffy i Leon. Tiffy jest redaktorką w jednym z wydawnictw, a Leon pielęgniarzem w hospicjum. Z Tiffy zrywa chłopak przez co musi się wyprowadzić. Dziewczyna zaczyna szukać mieszkania i trafia na bardzo specyficzne ogłoszenie. Okazuje się, że chłopak imieniem Leon szuka współlokatora, który będzie przebywał w mieszkaniu podczas jego nieobecności w godzinach nocnych i w weekendy. Dziewczyna dzwoni do chłopaka ustalić datę spotkania, lecz w tej sprawie z Tiffy spotyka się dziewczyna Leona, aby ustalić szczegóły. Tiffy wprowadza się do nowego lokum. Wkrótce zaczynają wymieniać liściki, dzięki czemu zaczyna nawiązywać się między nimi rozmowa. Pewnego dnia pod nieobecność chłopaka Tiffy odbiera telefon od jego brata i dowiaduje się, że ma brata imieniem Richie, który przebywa w więzieniu za coś czego nie zrobił.

To co proponuje Beth  O’Leary jest bardzo dziwne, nawet z punktu widzenia współczesnego człowieka. Czytelnika może zastanawiać to jak można przyjąć do swojego mieszkania osobę, której się nie zna – co wymagało od Leona ogromnej odwagi. Mimo prostoty historia ma bardzo duży potencjał, lecz jednak autorka powinna rozwinąć wątek kryminalny oraz poświęcić więcej uwagi przyjaciołom i rodzinie głównych bohaterów. Mimo, iż historia jest fikcją literacką za jej plus można uznać to, że autorka potrafiła ukazać jak mogą nawiązać się relacje osób, które mieszkają pod jednym dachem, lecz nigdy wcześniej się nie poznali.

Książka napisana jest prostym językiem. Powieść podzielona jest na rozdziały, w których raz wypowiada się Tiffy a raz Leon. Dla osób lubiących obyczajówki książka ta jest idealna, lecz bardziej wymagające osoby mogą się rozczarować płytkim potraktowaniem historii i bohaterów.

Perska zmysłowość

„Perska zmysłowość” to kontynuacja losów Joanny, którą znamy z kart poprzednich części serii.

Joanna jest żoną kuwejckiego biznesmena i matką trójki ich dzieci. Wiedzie bajeczne i szczęśliwe życie u boku Alego. Jej małżeństwo przetrwało kryzys, w którym jej mąż przyprowadził drugą żonę, a także kłopoty z dziećmi. Kobieta podejrzewa męża o kolejną zdradę i pod wpływem impulsu wyjeżdża na Bali, gdzie dołącza do przyjaciółki i jej znajomych. Na miejscu okazuje się, że wszyscy spotkali się po to, aby wesprzeć wspólną znajomą po trudnym rozwodzie. W tym czasie jeżdżą na wycieczki, chodzą na imprezy. Na jednej z wycieczek Joanna poznaje Richarda, w którym zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Para spędza ze sobą coraz więcej czasu, przez co ich więź coraz szybciej się rozwija. Dopiero po czasie kobieta uświadamia sobie co jej grozi, gdyby jej mąż odkrył prawdę. Jak potoczą się dalsze losy Joanny i jej rodziny?

Jak w każdej powieści autorka zaskakuje zwrotami akcji, nieoczekiwanymi wydarzeniami jednocześnie przemycając cenne informacje na temat arabskiej kultury. Kobieta wprowadzając wątek romansu Joanny z innym mężczyzną uświadamia nam co grozi zamężnej kobiecie, która dopuściła się zdrady. Autorka daje Czytelnikowi do zrozumienia, że ukamienowanie grozi nawet kobiecie wychowanej w Europie. Na kartach powieści ukazano jakie błędy popełnia kobieta, która od 20 lat żyje w związku z mężczyzną wychowanym na Bliskim Wschodzie, doskonale znając zasady panujące w tym regionie. Dzięki temu, że autorka wplata informacje o tradycjach i kulturze w życie swoich bohaterów i ich konsekwencje możemy wzbogacać swoją wiedzę i poniekąd kształtować poglądy na to jak jest w rzeczywistości. Cała seria uświadamia Czytelnikowi to, że życie nawet najbogatszych kobiet nie zawsze jest usłane różami.

Perska miłość
Perska zazdrość
Perska namiętność
Jestem żoną szejka
Byłam kochanką arabskich szejków
Byłam służącą w arabskich pałacach
Jestem żoną terrorysty

Porwana i sprzedana

W książce pt. „Porwana i sprzedana” Sarah Forsyth opowiada o swojej tragicznej przeszłości. Kobieta zaczyna opowieść od swojego dzieciństwa. Wspomina również o swojej rodzinie.

Kiedy kobieta była małą dziewczynką rozpoczęła się jej tragedia, a mianowicie gdy miała 3 lata ojciec zaczął ją molestować. Z czasem zaczął posuwać się coraz dalej. Sarah jest także świadkiem przemocy w stosunku do jej matki. W konsekwencji dziewczyna zaczęła sprawiać kłopoty wychowawcze. Następnie trafia do ośrodka dla trudnej młodzieży, gdzie również spotyka się z przemocą seksualną. Po 3 latach udaje jej się stamtąd uciec, po czym przez jakiś czas ukrywała się u dużo starszego kolegi. Lecz wkrótce postanawia wrócić do domu matki, a ich relacje zaczynają się zacieśniać. Sarah w między czasie wraca do szkoły i zdobywa zawód opiekunki dzieci, dzięki któremu bardzo szybko znajduje pracę. Dziewczyna czuje się szczęśliwa i spełniona w tym co robi. Wkrótce znajduje ogłoszenie w gazecie. Treść ogłoszenia wskazuje na to, że w Holandii poszukiwana jest opiekunka dziecięca. Sarah przechodzi rozmowę kwalifikacyjną, która odbywa się przez telefon. Po tej rozmowie zostaje zatrudniona. Z tego powodu dziewczyna czuje się szczęśliwa, że będzie mogła pracować w swoim zawodzie za granicą, gdzie zarobi większe pieniądze. Matka dziewczyny jest przeciwna temu, aby jej córka wyjechała tak daleko, ponieważ nie wiadomo kogo spotka i co może jej się przytrafić. Lecz Sarah upiera się przy swoim. I tak w wieku 19 lat wyjeżdża do Amsterdamu do wymarzonej pracy. Gdy dociera na halę przylotów ogarniają ją wątpliwości i złe przeczucia, lecz nie było już odwrotu. Tam spotyka dziewczynę, która nie wyglądała na pracownicę agencji zajmującej się opieką nad dziećmi. Sarah zaczęła domyślać się o co chodzi. W tym momencie zaczyna się dla Sarah kolejny koszmar. Dziewczyna, która odebrała ją z lotniska okazuje się prostytutką. Po nocy spędzonej w obskurnym pokoju trafia do Dzielnicy Czerwonych Latarni w Amsterdamie. Tam „opiekunka” wprowadza Sarah w świat, w którym nigdy nie chciała się znaleźć. Od pierwszego dnia „pracy” zaczyna zażywać narkotyki, aby przetrwać ten koszmar. Z czasem Sarah bierze ich coraz więcej a ich siła jest nie wystarczająca, aby radzić sobie z rzeczywistością. Pierwszego dnia Sally tłumaczy i pokazuje jej obowiązki, a nawet decyduje się „obsłużyć” klientów Sarah, lecz następnego dnia musi zabrać się do „pracy”. Dziewczyna cieszy się bardzo dużym powodzeniem wśród mężczyzn mijających jej witrynę. Jak określiła to sama autorka, była świeżym „towarem” i wyglądała na dużo młodszą niż była w rzeczywistości. Dzięki temu niektórzy z jej klientów mogli spełnić fantazję o uprawianiu seksu z dzieckiem.

Z książki dowiadujemy się o rzeczywistości panującej w Dzielnicy Czerwonych Latarni. Jest to dzielnica pełna tragedii i cierpienia kobiet zmuszonych do prostytucji – autorka wspomina o 80% kobiet, które zostały zwabione do Amsterdamu w podobny sposób jak ona. Wiele kobiet pochodzi ze wschodniej części Europy i Wielkiej Brytanii. Wiele z nich w swoich ojczystych krajach żyło w biedzie i poszukiwały pracy, aby zarobić na siebie i wysłać część pieniędzy rodzinie. Jednak ich nadzieja na lepsze życie została im w brutalny sposób odebrana. Jak wspomina autorka władze i policja wiedzą o tym procederze, lecz nic z tym nie robią, ponieważ oni również czerpią z tego procederu korzyści materialne. Jak wspomina autorka usługi seksualne są formą współczesnego niewolnictwa. Czytając takie książki uświadamiamy sobie przez co wielu ludzi przechodzi – czasem przez własną łatwowierność, a czasem inni gotują drugiemu człowiekowi tragiczne przeżycia, które idą za nami przez całe życie. Analizując przykład autorki możemy zauważyć, że ludzie jej podobni często wpadają w różnego rodzaju problemy, które bywają konsekwencją wcześniejszych przeżyć.

Mimo ciężkiego i trudnego tematu książka jest godna polecenia. Autorka pisze szczerze i otwarcie o swoim życiu, emocjach i przeżyciach, których nikt nie chciałby doświadczyć.

Jedenastoletnia żona
Okaleczona
Sprzedana
Księżniczka mafii
Córki Dzieci Boga
Zdławiony krzyk
Zmuszona do małżeństwa
Córka Gangesu
Wyrwana z syryjskiego piekła
Droga, która jadę
Kobiety pustyni

Z miłości? To współczuję

„Z miłości? To współczuję. Opowieści z Omanu” Agaty Romaniuk jest to reportaż poświęcony Omanowi i jego mieszkańcom. Oman to kraj położony w Azji, leżący na Półwyspie Arabskim. Kraj ten należy również do Ligi Państw Arabskich. W Omanie obowiązuje prawo muzułmańskie (szariat). Reportaż opowiada historię mężczyzn i kobiet żyjących według tego prawa, które mocno ogranicza ich życie, zwłaszcza kobiet. Ludzie ci żyją według surowych zasad własnej wiary. Pod swoimi tradycyjnymi strojami skrywają swoje namiętności i korzystają potajemnie z mediów społecznościowych. Ludzie, z którymi rozmawia autorka są bardzo szczerzy. Dzięki czemu możemy się dowiedzieć mnóstwa ciekawych rzeczy o społeczeństwie i codziennym życiu w Omanie. Oman jest rządzony przez sułtana, do którego w razie problemu z zawarciem małżeństwa z wybraną osobą, można się zgłosić, aby pobłogosławił związek dwóch kochających się osób. Autorka porusza również problem emigracji mężczyzn w celach matrymonialnych. Ich żonami zostają kilkunastoletnie dziewczynki, które przywożą do kraju. Aby być wiarygodnym udają chorobę, by móc wyjechać do Indii. Często nie mają dokumentów medycznych lub wystawione są na inne nazwisko. Gdy zostają złapani na gorącym uczynku nie przyznają się do zawarcia związku z małoletnimi. Najgorsze jest to, że ci mężczyźni są kilkadziesiąt lat starsi od tych dziewczynek, a później zachodzą w liczne ciąże. Dowiadujemy się także jak wygląda sytuacja rozwodzącej się kobiety. Autorka pisze jak panie są traktowane w trakcie rozwodu. Kobieta wspomina również co je spotyka ze strony społeczeństwa.

Reportaż jest napisany prostym językiem oraz bez zbędnych komentarzy i oceniania ze strony autorki, przez co bardzo szybko się go czyta. Dzięki temu autorka świetnie oddaje emocje i myśli bohaterów, przez co autorka wydobywa ze swoich rozmówców to co najlepsze. Książka jednocześnie porusza ważne aspekty dotąd nam nieznane. Autorka w swojej książce dociera do biednych i bogatych ludzi przez co jej opowieść jest bardzo autentyczna.

Jedenastoletnia żona

„Jedenastoletnia żona” jest to dramatyczna opowieść Nady. Dziewczynka mieszka w małej wsi w Jemenie. Ma ośmioro rodzeństwa. Jej dzieciństwo jest bardzo spokojne. Jak większość dzieci chodzi do szkoły, bawi się i pomaga w domu. Wszystko się zmienia gdy pewnego dnia jej starsza siostra podpala się usiłując popełnić samobójstwo. Okazuje się, że potrzebne są pieniądze na leczenie dziewczyny. Z tego powodu rodzice z dnia na dzień postanawiają wydać Nadę za mąż za dużo starszego mężczyznę. Małżeństwo uważa, że dzięki temu rozwiążą swoje problemy finansowe. Gdy Nada dowiaduje się o decyzji rodziców postanawia uciec z domu i wyrusza w drogę do Sany – stolicy kraju – do wuja. Sytuacja komplikuje się, gdy okazuje się, że mężczyzna wyjechał do Arabii Saudyjskiej. Nada czuje się zdradzona, ponieważ wuj nie poinformował jej o swoim wyjeździe, przez co trafia na ulicę. Z godziny na godzinę dziewczynkę ogarnia coraz większa rozpacz, smutek i bezradność, lecz jednak postanawia być silna i wykorzystuje ten czas na rozmyślania i obserwację otoczenia. Jako dziecko dochodzi do bardzo dorosłych wniosków, które prowadzą ją do postanowienia, że musi walczyć o siebie i swoją przyszłość. Nada jak na swój młody wiek wykazuje się ogromną odwagą, dzięki której ma siłę zbuntować się przeciwko okrutnej tradycji panującej w jej kraju, gdzie dziewczyny wydawane są za mąż przed ukończeniem 15 roku życia. Dziewczynka nie chce podzielić losu swojej siostry i młodej ciotki. Poprzez swój bunt pokazuje, że nie zamierza dać się skazać na życie w niewoli, przemoc i gwałt. Gdy dochodzi do upragnionego spotkania Nady z wujem opowiada mu o tym co ją spotkało. Mężczyzna pomaga nagrać jej apel, który zostaje umieszczony na YouTube. Film przyciąga uwagę międzynarodowych mediów i organizacji broniących praw człowieka.

Dla nas, mieszkańców Europy, jest niewyobrażalne, że nagle czyjeś dzieciństwo może być przerwane w tak brutalny sposób. Niestety w niektórych państwach dzieci zmuszone są przeciwstawiać się głupocie dorosłych. Jednak nie wszystkie mają tyle odwagi i determinacji, aby się zbuntować. Jest zatrważające to, że dzieci zamiast przeżywać beztrosko swoje dzieciństwo zmuszone są bronić tego co im się należy. Jednak nie wszystkie dziewczynki mają tyle szczęścia i wydaje się je za mąż, co ma dla nich bardzo poważne konsekwencje.

Przykład Nady pokazuje, że dzieci instynktownie czują co jest dobre a co złe. Desperacko szukała pomocy wśród znajomych i rodziny. Dzięki niezłomności charakteru dziewczynce udaje się uniknąć przeznaczenia. Jednak pocieszające jest to, że sąd przychylił się do decyzji Nady i nie pozwolił wrócić jej do rodziców.

Doskonałą puentą recenzji mogą być słowa Nady: „Zniszczyliście moje marzenia. Jeśli zmusicie mnie do małżeństwa, zabiję się!”

Okaleczona
Sprzedana
Księżniczka mafii
Córki Dzieci Boga
Zdławiony krzyk
Zmuszona do małżeństwa
Córka Gangesu
Wyrwana z syryjskiego piekła
Droga, którą jadę
Kobiety pustyni

Wiem jak wygląda piekło

„Wiem jak wygląda piekło” to wspomnienia Aliny Dąbrowskiej (urodzona 23 kwietnia 1923 roku) o życiu w obozach śmierci. Kobieta była więźniarką w pięciu obozach zagłady – Auschwitz, Ravensbrück, Malchow, Buchenwald, Leipzig. Przeżyła również dwa marsze śmierci.

W czasie II wojny światowej Alina Dąbrowska działała w Szarych Szeregach. Zanim trafiła do obozu  została aresztowana, co skończyło się pobytem w więzieniu. Do więzienia trafiła za pracę konspiracyjną, druk  i kolportowanie prasy podziemnej. Z więzienia została przeniesiona do Auschwitz jako „wróg narodu niemieckiego”, w skutek czego musiała podpisać odpowiedni dokument. Jej numer obozowy to 44 165. Są to wyjątkowe wspomnienia ofiary obozów, które odbiegają od naszego wyobrażenia i opowieści innych więźniów o Auschwitz. Wyjątkowość opowieści polega na tym, że kobieta ukazuje nam to, że ludzie tam przebywający starali się normalnie żyć. Z treści książki wynika również to, że bohaterka starała się wykorzystać ten czas na samorozwój. A mianowicie czytała książki i uczyła się języka francuskiego oraz angielskiego. Książki, które czytali znajdowano w magazynie, gdzie były przechowywane rzeczy więźniów. Aby przetrwać to piekło ludzie szukali sobie zajęcia, aby spędzić jakoś swój wolny czas, który mieli po „pracy”. Co zaskakujące znajdowały się osoby, które miały umiejętności i chciały pomóc innym w spełnianiu marzeń. Czytając te wspomnienia możemy się zastanawiać jak to możliwe, że w takim miejscu można było myśleć o spełnianiu marzeń i samorealizacji. Alina Dąbrowska wspomina także  bardzo dziwną sytuację. A mianowicie jedna z więźniarek krzyknęła do ludzi stojących przed drzwiami komory, że nie idą do kąpieli lecz do gazu. Zaskakująca jest reakcja tych ludzi, ponieważ nikt nie zareagował, a wręcz uznano ją za wariatkę.

Książka ukazuje Dąbrowską jako osobę wyjątkową i mającą specyficzne podejście do życia i obozów. Kobieta traktuje przeżyty koszmar jako ciężkie doświadczenie, które jest częścią jej życia. Ogromnym wsparciem dla Aliny były listy od rodziny i przyjaciół. Ze względu na cenzurę były krótkie, zwięzłe i nie zawierały szczególnych informacji. Jednak były one pełnie czułości, zapewniały o pamięci, tęsknocie i czekaniu na spotkanie. Mimo koszmaru jaki przeżyła skończyła studia, wyszła za mąż, urodziła dwie córki i przez prawie 40 lat była pracownikiem MSZ.

Dzięki tej książce poznajemy nie tylko wojenna rzeczywistość, a także to, co działo się poza nią i w tym tkwi siła tej opowieści. Jest to historia, z którą warto się zapoznać, gdyż pozostało niewielu naocznych świadków tamtych wydarzeń. Niedługo ich zabraknie, a o ich historiach nie można zapomnieć. Nie można dopuścić do tego, aby historia zatoczyła koło i znów doszło do tak tragicznych wydarzeń.

Wspomnień Aliny Dąbrowskiej można również posłuchać w filmie pt. „Moje piekło w Auschwitz”, który został umieszczony na YouTube.

Przetrwałam. Relacja ofiary Josefa Mengele
Tatuażysta z Auschwitz

Jak podrywają szejkowie

„Jak podrywają szejkowie” to opowieść o księciu Abedzie i jego o 4 lata starszym kuzynie Wasimie. Aby powstała książka na temat życia szejków  książę postanawia przyjąć pseudonim, ponieważ nie chce ujawniać swojej prawdziwej tożsamości. Narratorem jest książę Abed. Na początek dowiadujemy się jak autor trafia na zleceniodawcę. Aby mogła powstać książka dziennikarz musi podpisać kontrakt, gdzie zawarte są wszystkie szczegóły dotyczące spotkań z księciem i spisania jego opowieści. Jest to bardzo ciekawa opowieść o życiu najbogatszych mężczyzn świata. A jednocześnie książę postanawia szczerze opowiedzieć o wewnętrznych przeżyciach, o tym jak w trudnych dla siebie chwilach zachowują się szejkowie, a także jak działają ich najbliżsi, aby zatuszować niewygodne sprawy. Książka odkrywa podwójne życie najbogatszych wyznawców islamu. Czytając zwierzenia księcia Abeda poznajemy tych ludzi od zupełnie innej strony. Ci młodzi ludzie pragną być samodzielni i żyć normalnie, gdyż od dzieciństwa mają wszystko podsuwane pod nos i każde ich życzenie zostaje natychmiast spełnione. Dzięki tej książce mamy możliwość inaczej spojrzeć na ludzi których stać na wszystko. Pod względem uczuciowym są jak każdy z nas, ponieważ posiadają pragnienia, których nie można kupić za żadne pieniądze. Co wielu może zaskoczyć również przeżywają upokorzenia, smutek, rozpacz i wstyd. Z rozmowy autora z księciem wynika, że niektórzy szejkowie nie przyznają się do swojego pochodzenia, aby nie być postrzeganym przez pryzmat swojego bogactwa. Nie przyznając się do bycia szejkiem pragną nawiązać prawdziwe relacje z poznawanymi ludźmi. Przeciwieństwem księcia Abeda jest książę Wasim, który lubił popisywać się pieniędzmi i wydawać je na przyjemności. Jednak niespodziewanie Abed ujawnia coś co zmienia nasze spojrzenie na księcia Wasima. A mianowicie jest to utrata – jak mu się wydaje – jedynego syna. Dzięki temu widzimy, że tak majętni ludzie też bardzo przeżywają utratę bliskiej swemu sercu osoby i jak każdy próbują z różnym skutkiem zagłuszyć cierpienie.

Książka jest napisana prostym językiem, dzięki czemu bardzo szybko się ją czyta. Dla osób, które miały styczność z tą tematyką ta lektura nie jest niczym odkrywczym. Nawet osoby zaznajomione z tematem mogą dojść do niespodziewanych dla siebie wniosków. Jeśli dla kogoś jest to pierwszy kontakt z taką literaturą jak najbardziej warto po nią sięgnąć. Lektury o podobnej tematyce otwierają oczy jak traktowana jest kobieta w świecie islamu. Książki o tej tematyce powinny stać się przestrogą dla młodych kobiet, które zafascynowane są dostatkiem i wielkim światem. Autor ukazuje jak szejkowie wybierają kobiety na organizowane przez siebie imprezy, gdzie zakazane w świecie islamu substancje – alkohol i narkotyki – dostępne są na wyciągnięcie ręki. Dowiadujemy się również komu zlecają znalezienie dziewczyn na imprezę, ponieważ w ich świecie kobiety traktowane są jak piękne konie.

Arabski raj

„Arabski raj” to dziesiąty tom „Orientalnej sagi”. Opowiada dalsze losy głównych bohaterek – Doroty i jej córek Marysi i Darii. Oraz ich mężów. Miejscami akcji są Arabia Saudyjska, Libia i Polska. Wśród fikcyjnych postaci możemy spotkać rzeczywiste postaci, tj. as libijskiego wywiadu Musa Kusa, wspomniany jest również Muammar Kaddafi oraz jego zmarli synowie spośród których przeżył Sajf al – Islam. W tej części autorka porusza temat walki o władzę między Jasemem Alzanim a synem nieżyjącego przywódcy. Aby nie zostać rozpoznanym Jasem zmienia nazwisko i wiąże się z kobietą jednego z najbardziej znanych rodów w Libii. Libia po arabskiej wiośnie jest krajem niestabilnym i Jasem miał szansę na to aby przekonać do siebie ludzi i dzięki nim osiągnąć swój cel. Marysia będąc świadkiem bezsensownej śmierci młodej kobiety decyduje się na wjazd do Polski na półroczne praktyki, które umożliwią jej zdobycie licencjatu z ratownictwa medycznego. Powodem jej decyzji jest chęć pomocy kobietom w Arabii Saudyjskiej, gdzie niespokrewniony mężczyzna nie może udzielić pomocy medycznej żadnej kobiecie bez zgody jej opiekuna z obawy przed jej pohańbieniem.

Mimo, że cała seria to powieści, to w swoich książkach Tanya Valko wplata prawdziwe wydarzenia i postacie. Autorka przez „Orientalną sagę” opowiada o tradycjach i zwyczajach panujących w krajach, do których nas zabiera. Jest to również opowieść o życiu, rozterkach i problemach zwykłych ludzi. Kobieta nie unika trudnych i drażliwych tematów, tj. terroryzm, zdrada, śmierć, wojna, bieda i bogactwo. Jak zwykle mamy do czynienia z opisami przyrody i miłosnych uniesień. Na przestrzeni całej sagi możemy przekonać się jak cienka granica jest między bezgraniczną miłością a nienawiścią. Autorka doskonale przedstawiła portret psychologiczny dżihadysty i uzależnionej od niego kobiety. Jak w poprzednich częściach mamy słowniczek pojęć, słów i zwrotów. Książka zawiera historię Libii w pigułce oraz opis sprawy bułgarskich pielęgniarek, które zostały oskarżone o zakażanie dzieci wirusem HIV.

Orientalna saga

Arabski syn

Rosyjska namiętność

„Rosyjska namiętność” opisuje życie Caroliny Codiny Niemyskiej. Część jej dzieciństwa upłynęła na występach rodziców. Gdy wyjeżdżali w trasę ten czas spędzając u dziadków – w zależności od pory roku – na Kaukazie lub w Odessie. Jednak jej dziecięce lata były bardzo szczęśliwe. Gdy jej dziadek Władysław umiera wyjeżdżają do Nowego Jorku. Lina wówczas ma 10 lat. Rodzina Niemyskich bardzo dobrze radzi sobie na emigracji – poznają nowych ludzi, nadal dają publiczne występy. Dekadę później dziewczyna wraz z matką wychodzi na koncert do Canegie Hall, gdzie zachwyca się muzyką młodego, dobrze zapowiadającego się kompozytora Siergieja Prokofiewa. Po kilku tygodniach Lina zostaje zaproszona przez państwa Stahl na recital w Aeolian Hall. Po występie Prokofiew odnajduje Linę i po raz pierwszy ze sobą rozmawiają. Dzięki uprzejmości państwa Stahl, Lina i Siergiej mogą zacząć cotygodniowe spotkania w ich domu, które stają się ich rytuałem. Z czasem ich znajomość rozwija się. Po kilku latach znajomości decydują się na wyjazd do Paryża. Gdy ich życie w obcym kraju stabilizuje się para postanawia się pobrać. Wkrótce po ślubie rodzi im się pierwszy syn.

Życie zawodowe Siergieja nabiera tempa, więc mężczyzna prosi Linę, aby została jego tłumaczką, pracując m. in. nad tłumaczeniem jego librett. Od zawsze Lina marzyła, aby pójść w ślady matki i zostać śpiewaczką. Kobieta na codziennie ćwiczy swój głos pod okiem profesjonalnego nauczyciela. Życie towarzyskie pary toczy się wśród paryskich artystów, m. in. pisarzy, muzyków, projektantów i kompozytorów. Taki styl życia wiązał się z bywaniem na premierach i koncertach oraz spotkaniach towarzyskich odbywających się po występie. Wśród spływających zaproszeń na koncerty pojawiły się także propozycje trasy po Związku Radzieckim. Po przemyśleniu małżeństwo decyduje się na wyjazd, gdzie Siergiej odnosi spektakularny sukces. Spędzając ten czas w Rosji na występach spotykają się z „wyreżyserowaną” gościnnością. Ich czas po między koncertami jest wypełniony spotkaniami i wycieczkami. Gdy trasa koncertowa po ZSRR dobiega końca wracają do Paryża. Tam ich życie wraca do normy. Wkrótce po powrocie ponownie zaczynają spływać zaproszenia na występy, ale tym razem władze proponują Prokofiewowi stały pobyt. Małżeństwo decyduje się na powrót do Rosji. Z czasem ich szczęśliwe życie zaczyna się zmieniać. Lina nadal towarzyszy mężowi w jego występach, lecz wkrótce spotyka córkę wysoko postawionego członka partii komunistycznej. Między nimi rozpoczyna się romans. Po kilku miesiącach Lina dowiaduję się o zdradzie męża. Mężczyzna opuszcza rodzinę. Następnie okazuje się, że Siergiej wziął ślub ze swoją kochanką. Lina zmaga się z samotnym wychowaniem synów. Wkrótce kobieta zostaje aresztowana i uwięziona na Łubiance. Okazuje się, że jest podejrzana o szpiegostwo na rzecz obcego państwa. Po kilku miesiącach spędzonych na Łubiance przenoszą ją do więzienia o zaostrzonym rygorze, gdzie spędza kolejne trudne miesiące. Aby zakończyć jej pobyt w więzieniu zapada wyrok skazujący, według którego ma spędzić 20 lat w łagrze.

Akcja powieści toczy się w Nowym Jorku, Paryżu, Moskwie i w łagrze. Książka napisana jest pięknym językiem. Powieść – jak każda książka Reyes Monforte – oparta jest na faktach. Opowieść toczy się na tle ważnych wydarzeń historycznych. Czytając powieść można pozazdrościć Linie bardzo ciekawego życia, które od dziecka spędzała wśród elity artystycznej, a także podróży, na które w tamtych czasach mogli pozwolić sobie tylko nieliczni. Jest to historia kobiety, która miała wspaniałe i wyjątkowe życie. Miała okazję żyć u boku wielkiego kompozytora, którego darzyła dozgonną miłością. Jej miłość była silniejsza niż zdrada i tortury. Dla miłości kobieta rezygnuje ze swojego największego marzenia, czyli bycia śpiewaczką. Lina (Carolina Codina Niemyska) wspierała męża w jego karierze równocześnie wychowując ich synów. Była kobietą piękną, dobrą, zdolną, silną, dumną i wytrwałą. Lina otoczona przez dotychczasowe życie luksusem okazała się damą do końca. Mimo nieludzkich tortur i niewoli zniosła to upokorzenie z dumą. Swej roli w łagrze podołała równie dobrze jak na salonach wśród artystycznej elity. Burzliwe losy pary na tle niespokojnej Europy opisane są w sposób wyczerpujący i autentyczny. Na przykładzie Prokofiewów widać jak polityka naznaczyła życie ludzi, którzy od niej uciekali. Jak bardzo kładła się cieniem na pracę i twórczość artystów, którzy musieli swoje pomysły podporządkować ideologii. Aparat radzieckiej władzy nie miał litości, nawet nad tym, których dziełami się zachwycał.

Niewierna
Burka miłości
Pocałunki piasku
Okrutna miłość
Ukryta róża

Decathexis

O autorze:

Łukasz Śmigiel (ur. 1982) – dziennikarz i PR – owiec, z zawodu lektor, pracownik Instytutu Dziennikarstwa i Komisji Społecznej ma Uniwersytecie  Wrocławskim. Doktorant prof. Stanisława Beresia (naukowo zajmuje się współczesnymi formami promocji książek i pisarzy).

Współpracował z wieloma stacjami radiowymi jako dziennikarz, reporter, wydawca i producent (m. in. Radio Wrocław, Radio Traffic, II Program Polskiego Radia, Radio Kolor), obecnie współtworzy wraz ze studentami uniwersytecki UniRadio. Redaktor Naczelny czasopisma grozy „Lśnienie”.

Jego teksty stale ukazują się w prasie kulturalno – fantastycznej (m. in. „Tygiel kultury”, „Przekrój”, „Nowa Fantastyka”, „Science Fiction”, „Magazyn Fantastyczny”). Autor bardzo dobrze przyjętego zbioru opowiadań grozy pt. „Demon” (Red Horse 2008), który wyróżniono nominacjami do nagród „Gazety Wborczej” (wARTo) oraz magazynu „Esencja” (plebiscyt książka roku), a także powieści „Muzykologia”, czyli the Best of spraw damsko – męskich (Grasshopper 2009), która zgromadziła kilka tysięcy fanów w Internecie. Na festiwale filmowe w USA i w Polsce trafił niedawno „Head to love”, nakręcony na podstawie jednego z jego opowiadań napisanych do spółki z Kazimierzem Kyrczem Jr.

Opis fabuły:

                W roku 1888, w świecie Kirkegaardu, religią panującą jest Śmierć, której podporządkowano każdy aspekt ludzkiego życia. Główni bohaterowie – młody tanatolog Jon Pendergast, człowiek o błyskotliwym umyśle i nieprzeciętnej wiedzy na temat zmarłych, oraz jego dobry przyjaciel, pierwszy szermierz królowej, Danse Macabre – starają się rozwiązać zagadkę zmarłych, którzy w niewyjaśniony sposób znikają z cmentarzy. Wiele wskazuje na to, że za mroczną tajemnicą stoi Kościół Morii i jego najwyższy kapłan Abaddon La Roche.

Fragment z książki:

Inspektor wolał ominąć dwie kolejne uliczki. Wczoraj w tej części cmentarza ustawiono ule zmarłego niedawno królewskiego Mistrza Pasiek. Kapłani zdecydowali, że jego ule muszą być objęte żałobą. Przewieziono je do dormitorium i okutano czarnym całunem.

Pszczoły nieźle się tym wkurzyły. Od dłuższego czasu nikogo do siebie nie dopuszczały i Pendergast mocno wątpił w to, czy on i jego Galleyrot wytrzymają śmiertelne spotkanie z rojami. Kapłani orzekli, że pszczoły mają pozostać nietknięte, ponieważ odczuwają acedię, małoduszność i gorycz śmierci. Zdaniem Jona trzeba było małe cholery okadzić i wwieźć za miasto.

Brom znacznie przyspieszył i chowanie się za nagrobkami stało się niemożliwe. Pendergast zdał sobie sprawę z tego, że jeżeli mgła opadnie i złapie go cmentarna straż, będzie skończony.

Pies wykonał nagle wielki sus przez studnię do nawadniania kwiatów i zatrzymał się przy świeżo uklepanym placyku, po czym nie czekając na komendę, wsadził nochal w wilgotną ziemię. Zaciągnął się kilka razy, prychnął i zaczął w szaleńczym tempie kopać. Ziemia sypnęła na boki i już po chwili mocne pazury uderzyły o drewno czterech desek.

Trumna przyszłego strażnika cmentarza nie była zbyt solidna. Zawiasy poddały się już po drugim kopnięciu. Wieko odskoczyło do góry i Pendergast zobaczył niewyraźne kontury bladej twarzy Alberta.

Miłość w czasach zagłady i Marlene

Hanni Münzer od najmłodszych lat przejawiała – ku utrapieniu rodziców i nauczycieli – nadzwyczaj żywą wyobraźnię i już jako sześciolatka pochłaniała każdą książkę, jaka wpadła jej w ręce. Z czasem mały mól książkowy przeistoczył się w pisarkę. W 2015 roku Hanni Münzer opublikowała debiutancką powieść „Seelenfischer” (Rybacy dusz), udane połączenie thrillera i romansu, którego akcja rozgrywa się we Włoszech. Jej literacki debiut przez siedem tygodni utrzymywał się na szczycie listy najlepiej sprzedających się e – booków. Na listę bestsellerów trafiły również dwa pozostałe tomy trylogii, która do tej pory osiągnęła nakład ponad 330 tysięcy egzemplarzy i doczekała się 1400 recenzji na portalu amazon.de. Na początku 2014 roku ukazała się „Miłość w czasach zagłady” (Honigtot), powieść opisująca losy czterech pokoleń niemiecko – żydowskiej rodziny. W kwietniu 2015 roku powieść została wznowiona przez renomowane wydawnictwo Piper Verlag i natychmiast trafiła na listę bestsellerów tygodnika „Der Spiegel”. Do tej pory w Niemczech książkę przeczytało 500 000 czytelników. W latach 2015/16 „Miłość w czasach zagłady” ukazała się w kilkunastu krajach, m. in. we Włoszech, w Polsce, Hiszpanii, Holandii, Turcji, Chinach i na Węgrzech. W planach jest również serial oparty na powieści. Po latach spędzonych, m. in. w Seattle, Stuttgarcie i Rzymie Hanni Münzer osiadła w Górnej Bawarii. W chwilach wolnych od pisania czyta lub vice versa.

Akcja „Miłości w czasach zagłady” toczy się głównie w Monachium i Krakowie. Głównymi bohaterami są Elisabeth Malpran śpiewaczka operowa austriackiego pochodzenia, Gustav Brchinger żydowski lekarz, Marlene, Albrecht Brunnmann wysokiej rangi esesman. Elisabeth i Gustav są małżeństwem, z którego rodzi się dwoje dzieci Deborah i Wolfgang. Rodzina żyje spokojnie i dostatnio w jednej z monachijskich kamienic, której mężczyzna jest właścicielem. Wkrótce społeczne nastroje zaczynają się zmieniać, ponieważ daje o sobie znać młody nikomu nieznany rzezimieszek nazwiskiem Hitler, który po nieudanym puczu w 1923 roku jest poszukiwany przez policję. Po krótkich poszukiwaniach zostaje odnaleziony u jednej z rodzin, która go znała. Już w latach 20 – tych XX wieku wolność słowa zaczęła być towarem deficytowym. Również Żydzi mieli uzasadnione powody, aby obawiać się o swoje życie. Lecz mimo to przez 15 lat Elisabeth i Gustav wraz z dziećmi prowadzą szczęśliwe życie, aż do momentu gdy mężczyzna podejmuje próbę ucieczki z Niemiec. Aby nie wzbudzać podejrzeń Elisabeth przyjmuje zaproszenie na występ, a Gustav wyjeżdża do Zurychu, do którego nigdy nie dociera. Kobieta rozpoczyna poszukiwania męża na własną rękę. Wkrótce zdaje sobie sprawę, że sama nie jest w stanie odnaleźć ukochanego męża i prosi o pomoc nazistowskich przywódców, którzy jednak nic w tym kierunku nie robią, a wręcz konkurują między sobą o jej względy. Niespodziewanie poznaje Albrechta Brunnmanna, który nieoczekiwanie proponuje jej pomoc w tej kwestii. Elisabeth również otrzymuje nieocenioną pomoc w sprawie swoich dzieci, które ratuje z poważnych tarapatów. Wkrótce kobieta wchodzi za mąż za wybawiciela swoich pociech. Małżeństwo to jest względnie szczęśliwe, lecz Elisabeth podupada na zdrowiu i po kilku miesiącach umiera. Deborah i Wolfgang zostają sierotami nad którymi opiekę przejmuje Albrecht i jego starszy brat Leopold. Po krótkim czasie od śmierci żony mężczyzna wpada na okrutny pomysł, aby uwieść swoją pasierbicę. W swój plan podstępnie wciąga brata, który wbrew swojej woli musi zgodzić się na jego warunki. Dzięki Leopoldowi Deborah zgadza się na zagraniczny wyjazd wraz z ojczymem. Wkrótce rozpoczyna się romans pary. W trakcie podróży Deborah poznaje Marlene, o kilka lat starszą aktorkę. Dziewczyny dużo czasu spędzają na rozmowach i spacerach, w skutek czego szybko się zaprzyjaźniają. Marlene nabrawszy zaufania do przyjaciółki zwierza jej się, że należy do ruchu oporu. Deborah nie zdaje sobie sprawy, że jej przyjaciółka przedstawiła jej się fałszywym nazwiskiem. Marlene postanawia wtajemniczyć Deborę w pewien niebezpieczny plan, a mianowicie, że jej organizacja potrzebuje kopię dokumentów, w których posiadaniu jest Albrecht. Anna (prawdziwe imię Marlene) zauważa potencjał koleżanki do konspiracji, ponieważ miała bystry umysł i wciągała bardzo logiczne i trafne wnioski na podstawie własnych obserwacji, lecz z drugiej strony była impulsywna, co mogło przeszkodzić w realizacji planu. Dopiero podczas akcji Deborah orientuje się kim tak naprawdę jest jej ojczym, a zarazem kochanek. Im więcej dowiaduje się o Albrechcie zaczyna zdawać sobie sprawę, że ona i jej brat są całkowicie od niego uzależnieni. Czy Deborah i Wolfgang mają szansę na szczęśliwe i bezpieczne życie?

„Marlene” jest perfekcyjnym połączeniem thrillera i powieści historycznej. Akcja powieści toczy się od 1944 roku do 1963 roku. Miejscem akcji są m. in. Monachium, Akwizgran, Berlin, Rzym, Strasslach, Santa Monica (Kalifornia), Jerozolima i Los Angeles. W powieści główną bohaterkę poznajemy jako Marlene Kalten, lecz w rzeczywistości jest baronową Anną von Dürkheim. Kobieta opisuje swoją działalność w ruchu oporu. Wkrótce trafia do Auschwitz. Dzięki tej opowieści poznajemy inną równie przerażającą stronę Auschwitz, a mianowicie Marlene, jak wiele innych kobiet, jest zmuszona do pracy w burdelu. Jest świadkiem okrutnego zachowania nazistów wobec kobiet. Marlene jest kobietą silną, odważną, zdeterminowaną, skłonną do poświęceń, bez wahania naraża swoje życie. Przez swoją działalność naraża się na prześladowanie i tortury, które niejednokrotnie kończą się śmiercią. Mimo tragedii jakie ją spotykają potrafi być empatyczna i wykazuje się altruizmem. Inspiracją do stworzenia postaci głównej bohaterki była Witka Kempner. Spotykamy również niektórych bohaterów pierwszej części. Autorka zaskakuje nas niezwykłymi zwrotami akcji. Bohaterowie zostali doskonale wykreowani, którzy wykazali się siłą charakteru i ogromną siłą woli.

Obie powieści trzymają w napięciu i w trakcie czytania nie wiadomo co się wydarzy. Autorka świetnie poprowadziła losy bohaterów, z ogromnym wczuciem ukazała motywy ich działania. Powieść może stanowić kompendium wiedzy z przebiegu II wojny światowej. Książka świetnie oddaje wojenne realia, jednocześnie ukazując siłę miłości, przyjaźni oraz hartu ducha. Również zwraca nasze oczy w stronę wartości, których coraz mniej we współczesnym świecie. Autorka przenosi Czytelnika w świat wojny i okrucieństwa jakie jej towarzyszy. Opowieści napisane są pięknym językiem.

Całą recenzję można podsumować słowami autorki: „<Marlene> jest literackim apelem o pokój, a zarazem głosem oskarżenia pod adresem tych wszystkich, którzy dająco wojny. Wojna nie bierze się bowiem z niczego. Za każdą kryje się jakiś perfidny plan tych, którzy liczą, że w ten sposób osiągną osobistą korzyść.  (…) Co prawda to tylko powieść, lecz pobrzmiewa w niej echo prawdziwych zdarzeń z najmroczniejszego okresu niemieckiej historii, gdy ludzie zapomnieli, czym jest człowieczeństwo. W pierwszym tomie mojej wojennej sagi doktor Gustav Berchinger powiedział, że ziemia mogłaby być rajem, gdyby tylko ludzie nauczyli się żyć w pokoju. I choć doktor jest postacią fikcyjną, to jego słowa niosą w sobie niezaprzeczalną prawdę.”

Wira z Powstania

„Wira z Powstania” to historia Danuty Szlachetko – uczestniczki Powstania Warszawskiego. Opowieści wysłuchał jej syn George. Kobieta przyszła na świat w lipcu 1929 roku. „Wirę” i jej siostrę Hanię wychowywała mama, lecz mimo to dziewczynki miały szczęśliwe dzieciństwo. W 1939 roku nadeszła wojna i zburzyła spokój i ustabilizowane życie milionów ludzi. Po wybuchu wojny wielu mężczyzn trafiło do niewoli, zostali wcieleni do armii i walczyli na froncie lub po prostu zaginęli, z tym samym kobiety musiały wziąć na siebie utrzymanie rodziny. Jak wielu ludzi w tym czasie mama Danuty zaczęła zajmować się szmuglerką, co było bardzo ryzykowne. Po ponownej przeprowadzce do Warszawy dziewczynka spędziła rok na nauce w domu. Przychodziła do niej dziewczyna, która była zaangażowana w konspirację. Jej „nauczycielka” opowiadała jej o historii Polski, a także wprowadzała ją w tajniki walki z okupantem. Gdy „Wira” zaliczyła rok nauki w domu została przyjęta na drugi rok do gimnazjum. Wkrótce decyduje się wstąpić do Szarych Szeregów. Przez 2 lata sumiennie wykonuje powierzone jej zadania ryzykując tym samym swoje bardzo młode życie. Wkrótce nastroje w mieście się zmieniają, co  powoduje nieuchronny wybuch powstania. 1 sierpnia 1944 roku o godzinie 17.00 wybucha powstanie. W ciągu tych 63 dni heroicznej walki zgięło wielu cywilów, powstańców, wielu zostało rannych i zaginionych, a większość lewobrzeżnej zabudowy miasta zostało doszczętnie zniszczone. Po upadku powstania armia i powstańcy zostali wzięci do niewoli. Wielu cywilów uznano za „element niebezpieczny” zostali wysłani do obozów koncentracyjnych, w tym do Auschwitz. Pozostali trafili na wieś, bez możliwości utrzymania. Dołączyli do tych, którzy zostali wysłani do Niemiec na roboty przymusowe w fabrykach lub gospodarstwach rolnych. Wkrótce po oswobodzeniu obozu, w którym przebywała „Wira” i wielu jej podobnych znalazło azyl w Wielkiej Brytanii. Byli powstańcy stworzyli polską społeczność, która się wspierała w każdej sytuacji. Kobieta wchodzi za mąż za poznanego wcześniej Janusza. Z tego małżeństwa rodzi się dwóch synów – George i Andrew. Obaj chłopcy zostali wychowani na terenie Wielkiej Brytanii, lecz w bardzo zżytej polskiej społeczności. „Wira” i jej mąż wraz z dziećmi w latach 70 – tych odwiedzili po raz pierwszy po wojnie swój ojczysty kraj. Po tej wizycie rozgoryczona Danuta angażuje się w działalność organizacji pomagających Polakom mieszkającym w kraju. Kobieta otrzymuje liczne odznaczenia co wiąże się z kolejnymi wizytami w Polsce.

Jest to kolejne świadectwo przedstawiające losy uczestniczki powstania warszawskiego. Podręcznik zawiera szczegółowe informacje o życiu „Wiry”, a zarazem jest to ciekawa opowieść o jej rodzinie, polskiej społeczności na uchodźctwie. To także doskonała dawka informacji nt. historii Polski z tamtego okresu. Dysonansem są wtrącenia, które mają na celu wyjaśnienie czytelnikowi nieznającemu zawiłej historii Polski, lecz w przypadku obcokrajowca czytającego tę książkę świetnie spełnią swoją rolę. To bardzo dobra lektura bez względu na wiek, szczególnie polecana jest młodemu pokoleniu, a także każdemu zainteresowanemu prawdziwymi wspomnieniami z czasów II wojny światowej. Recenzję można podsumować słowami: „To nie jest historia ofiary, lecz niezwyciężonego ducha człowieczeństwa całego pokolenia Polaków bohaterów, widzianego oczyma jednej kobiety. Chciałbym, aby ta książka stała się hołdem dla mojej mamy, kobiety pełnej niezwykłej odwagi, siły i miłości.”

Rolnik szuka żony

„Rolnik szuka żony” to książka poświęcona uczestnikom trzech pierwszych edycji programu. Jest to zbiór wywiadów przeprowadzonych przez Martę Manowską. Są to szczere rozmowy o życiu, programie, wsi, dzieciństwie i pracy na roli. Dzieciństwo tych rolników upłynęło między pracą w gospodarstwie a szkołą i przygotowaniem się do zajęć. Jest to doświadczenie, które wielu z nas nie jest sobie w stanie wyobrazić. Jak mówią sami uczestnicy wieś na przestrzeni kilku ostatnich dekad bardzo się zmieniła, ponieważ ogromną pomocą są maszyny, ale także trzeba mieć wiedzę, np. nt. finansów czy hodowli zwierząt czy roślin. Z kart podręcznika dowiadujemy się także jak potoczyło się życie uczestników po programie.

Książka jest świetna dla fanów programu oraz osób, które chciałyby się dowiedzieć czegoś więcej o uczestnikach, pracy i życiu na wsi. Podręcznik jest napisany prostym językiem. Wywiady są przeprowadzone w sposób profesjonalny z szacunkiem do rozmówcy. Książka zawiera zdjęcia z różnych etapów życia bohaterów programu.

Perska namiętność i Perska nienawiść

„Perska namiętność” to historia Sary, córki Joanny i Alego, których znamy z „Perskiej zazdrości”. Jest to opowieść o młodej, zagubionej dziewczynie, która próbuje się odnaleźć. Pomaga jej w tym przyjaciółka Hana, która zaprasza ją w podróż na Sri Lankę. Tam Sara przechodzi stany depresyjne, a ukojenie przynosi jej medytacja w buddyjskiej świątyni. Dziewczyna po incydencie ze swoją koleżanką Farah nie umie odnaleźć się w bliskiej przyjacielskiej relacji z Haną. Sara nie zwierza się przyjaciółce ze swojej tajemnicy. Po powrocie z wakacji na Sri Lance dziewczyna wkrótce wyjeżdża w odwiedziny do brata Joanny mieszkającego w Polsce. Polska rodzina przyjmuje Sarę bardzo ciepło. Po wspólnym spędzeniu kilkunastu dni wujostwo zaprasza Sarę na zaplanowany wjazd do Egiptu. W samolocie dziewczyna poznaje nową koleżankę Ulę – dziewczyny bardzo szybko się zaprzyjaźniają i spędzają razem dużo czasu. Po wakacjach z rodziną dziewczyna zostaje zaproszona przez Ulę w podróż do Tunezji. Tam spędzają czas na zwiedzaniu, imprezowaniu. Na tej wycieczce poznaje Aziza, w którym zakochuje się bez pamięci. Sara wraca z koleżanką do kraju, ale postanawia wrócić do Tunezji do swojego ukochanego. Wkrótce biorą ślub i Sara wprowadza się do męża. Jak ułoży się życie Sary z Azizem? Czego dowie się o swoim mężu?

 „Perska nienawiść” to kontynuacja historii Lidki, która została zapoczątkowana w „Perskiej miłości”. Poznajemy także dalsze losy Joanny przyjaciółki Lidki znanej z kart „Perskiej zazdrości”.

Lidka wraz z dziećmi Omarem i Liną wyjeżdżają na wymarzone wakacje na Majorkę. Spędzają tam bardzo mile czas, który upływa im na wycieczkach i zabawach na plaży i basenie. W trakcie jednej z wycieczek Lidka poznaje Piotra i Marka mieszkającego we Frankfurcie. Po powrocie z wycieczki z Lidką kontaktuje się jej dawna przyjaciółka i zaprasza ją do Kuwejtu. Tam prosi Lidkę o pomoc ponieważ jej córka po strasznych przeżyciach nie chce z nikim rozmawiać. Czy kobiecie udało się pomóc Sarze? Jak skończy się znajomość z Piotrem i Markiem?

Akcja obu powieści jest bardzo szybka. Autorka jak zwykle opisuje relacje międzyludzkie, ich charakter, sposób życia, jak zmienili się pod wpływem wydarzeń i  czasu który upłynął. Historia Sary uświadamia nam że nawet kobiety wychowane dają się zauroczyć mężczyznom, którzy nie są tego warci. Dziewczyna szukała wolności, chciała odnaleźć samą siebie. Widzimy jak mężczyzna wychowany w tej samej kulturze potrafi oszukać i zmienić swoje zachowanie. Mężczyzna wykorzystuje to, że kobieta jest zafascynowana Tunezją i jego oazą. Pozytywnym aspektem jest relacja Sary z teściową, która bardzo ją polubiła.

Perska miłość
Perska zazdrość
Jestem żoną szejka
Byłam kochanką arabskich szejków
Byłam służącą w arabskich palacach
Jestem żoną terrorysty

Zielona sukienka

Małgorzata Szumska urodzona w 1988 roku. Jest aktorką teatru lalek, podróżniczka, niespokojny duch. Wędruje samotnie. Praca z dziećmi, które przeżyły przejście tajfunu Yolanda na Filipinach, nauczyła ja pokory, zgubienie paszportu w Wietnamie – wiary w ludzi, a miesiąc spędzony w indyjskim aśramie – wiary w siebie. Droga opisana w tej książce – podróż śladami babci – to wyprawa najbardziej osobista ze wszystkich.

„Zielona sukienka” to reportaż podróżniczy, który łączy literaturę faktu i epickiej opowieści o przeszłości dziadków. Podróż Małgorzaty to chęć lepszego poznania historii rodziny i własnej tożsamości. Autorka wyrusza w podróż – nie znając języka  – śladami swoich dziadków Janiny i Stanisława. Babcia kobiety została zesłana na Syberię, a jej dziadek został „skazany” na 25 lat robót i zostaje zesłany do Kazachstanu do pracy w Kargału, a konkretnie jest to praca w kopani. Pisarka trafia do członków rodziny i ludzi, którzy mogliby znać jej babcię z czasów pobytu na Syberii. Jednak to okazuje się bardzo trudnym zadaniem. Autorka opowiada o trudach podróży, ludziach i ich gościnności, zwyczajach. Nieprzygotowanie Małgorzaty sprawiło, że musiała zdać się na łaskę i niełaskę ludzi, których spotkała na swojej drodze. Spotkania z ludźmi pozwoliły wprowadzić do jej opowieści nietuzinkowe osoby, m. in. artystów, szamanów, dziennikarzy i studentów. Kobieta opisuje bardzo pięknie historię dziadków, ich wielką miłość, wierność, oczekiwanie na ponowne spotkanie z ukochaną osobą. Książka jest również opowieścią o nadziei, tęsknocie za ojczyzną i bliską sobie osobą oraz walce o przetrwanie.

Książka napisana jest zrozumiałym dla każdego językiem. Autorka płynnie przechodzi miedzy wątkami. Opowieść zawiera wklejki ze zdjęciami dziadków, spotkanych ludzi i odwiedzonych miejsc. Powieść można uznać za pewnego rodzaju pamiętnik z podróży, który zawiera historię dziadków. Książka jest także świetnym połączeniem przeszłości i teraźniejszości. Czytając mamy wrażenie, że podróżujemy razem z Małgorzatą. Dzięki podróży w przeszłość przenosimy się razem z autorką w opisane miejsca oraz mamy wrażenie, że przeżywamy życie razem z bohaterami. Książka jest warta przeczytania ponieważ pokazuje ogrom zła i zbrodni dokonanych przez Rosjan w okresie stalinizmu.

Zemsta Nilu

Wilbur Smith to światowej klasy pisarz afrykański piszący po angielsku. Urodził się w byłej Rodezji. Debiutował w 1964 roku powieścią „Gdy poluje lew”. Była to pierwsza pozycja z jego najbardziej popularnej sagi historyczno – przygodowej opisującej dzieje rodziny Courtneyów, w której skład weszly m. in. „Odgłos gromu”, „Płonący brzeg”, „Władza miecza”, „Monsun”, „Triumf słońca” oraz „Assegai”. Pełny dorobek Smitha obejmuje 33 powieści, w tym najnowszą „Piekło na morzu”. Po jego prozę chętnie sięgają twórcy filmowi. Na duży ekran przeniesiono „Kopalnię złota”, „Zakrzyczeć diabła” i „Najemników”. Na podstawie innych tytułów, m. in. „Płonącego brzegu”, „Władzy miecza”, „Boga Nilu” i „Siódmego papirusa” powstały miniseriale.

Smith jest miłośnikiem dzikiej przyrody, pasjonuje się współczesną historia Afryki, co znajduje odzwierciedlenie w jego twórczości literackiej. Sporo podróżuje zwykle w okresie zimowym. Mieszka w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii i w Republice Południowej Afryki.

„Zemsta Nilu” jest kolejna powieść z cyklu egipskiego, który tworzą „Bóg Nilu”, „Czarownik”, „Zemsta Nilu” i „Siódmy papirus”.

Egipt jest nękany przez liczne plagi, które przemieniają tętniące życiem królestwo w jałową pustynie. Potężny Nil nie wylewa, spękana ziemia przestała dawać plony, a mieszkańcy cierpią pragnienie i głód. Coś przerażającego czai się w głębi Afryki, na niezbadanych ziemiach, gdzie rzeka ma swój początek. Wyjaśnienie tej zagadki faraon Nefer zleca Taicie, zwanego Czarownikiem, który od lat cieszy się sławą wielkiego maga i uzdrowiciele. Według innego maga, Dermetera, sprawcą spadających na Egipt nieszczęść jest żyjąca od 2000 lat wiedźma o imieniu Eos, wcielenie zła, która objawia się jako kobieta niezwyklej urody – tak zniewalającej, że żaden mężczyzna nie jest w stanie się jej oprzeć. Krótko po ujawnieniu tej informacji Taicie, Demeter ginie rozszarpany przez krwiożercze ropuchy. Pod dowództwem Czarownika do źródeł Nilu wyrusza ekspedycja złożona ze stu wojowników. Co ich tam czeka – śmierć czy życie wieczne? Czy Taita odnajdzie zapowiadane przez znaki nowe wcielenie nieżyjącej ukochanej – królowej Lostris?

(opis wydawcy)

Za drzwiami pałacu

Cay Garcia w swojej książce pt. „Za drzwiami pałacu” opowiada o swojej pracy i życiu w pałacu księżniczki Arabelli z dynastii Saudów. Autorka ze względu na szczegóły jakie ujawnia dla bezpieczeństwa ukrywa się pod pseudonimem.

Autorka aby podjąć pracę jako kamerdyner musiała ukończyć intensywny i elitarny kurs dla kamerdynerów trwający 10 tygodni. Kurs obejmuje m. in. zajęcia z używania zastawy, naukę serwowania różnych posiłków, zgłębia tajniki obsługiwania gości m. in. według ceremoniału francuskiego, rosyjskiego, rodzinnego oraz etykiety obowiązującej w czasie przyjęcia koktajlowego, uczy się noszenia tacy z pełnymi kieliszkami do szampana oraz zarządzania garderobą, opanowuje także wszystkie sposoby segregacji odpadów nabierając świadomości ekologicznej. Kurs kończy się trudnym egzaminem. Po zaliczeniu egzaminu nowym kamerdynerom zostaje znaleziona posada. Cay dostaje pracę osobistej asystentki i osoby zarządzającej pałacem księżniczki. Kobieta wkrótce otrzymuje telefon od księżniczki Arabelli i po rozmowie zostaje zatrudniona. Przed wyjazdem kobieta poszukuje informacji na temat Arabii Saudyjskiej. Następnie w wyznaczonym terminie wyrusza do pałacu w Rijadzie. Kontrakt jest podpisywany na rok, ale umowa obejmuje pewne obostrzenia, np. nie można nawiązywać relacji intymnych. Na miejscu zapoznaje się z obowiązkami służbowymi i protokołem  obowiązującym w rodzinie królewskiej. Kobieta m. in. przygotowuje posiłki dla księżniczki, towarzyszy jej w różnego rodzaju wyjściach, np. uczestniczy w spotkaniach rodzinnych i przeprowadza inwentaryzację pałacowych pomieszczeń. Z treści książki dowiadujemy się również o relacjach i hierarchii panującej wśród służby. Autorka zdradza także ciemną stronę tego magicznego kraju, ponieważ niewyobrażalny luksus i bogactwo kontrastuje ze skrajną biedą. Cay wspomina o wdowach, które nie mogą znaleźć pracy i do niej dojechać, gdyż życie kobiet uzależnione jest od mężczyzn, którzy są ich prawnymi opiekunami. Autorka wspomina też o zabójstwach honorowych jeśli męski członek rodziny uzna, że kobieta splamiła honor jego i całej rodziny. Przedstawia także sytuację niedożywionych i błąkających się kotów, które postanowiła potajemnie dokarmiać.

Książka jest wciągająca historią, która przedstawia tajemnice do których dostęp mają tylko nieliczni. Jest to fascynująca opowieść o bajkowym życiu dynastii, gdzie służba podstawia swoim pracodawcom wszystko pod nos. Dzięki szczegółowym opisom dowiadujemy się również o tym, że rodzina królewska znęca się nad służbą, a za pobicia i milczenie dostają nic nie warte prezenty. Cay dowiaduje się o tym po kolejnym ataku furii księżniczki, ponieważ odkryła zdjęcia, które są dowodem licznych pobić i „rozrywkowego” życia w ojczystych krajach pracownic oraz w czasie przerw w pracy. Robiąc zdjęcia dziewczyny szukały rozrywki wśród codziennych obowiązków, ponieważ nie mogą wychodzić z pałacu. Służące znoszą upokorzenia ponieważ w swoich ojczyznach mają rodziny na utrzymaniu, po zakończeniu rocznych kontraktów są przetrzymywane przez to, że rzekomo księżniczka nie ma chętnych do pracy lub kobieta dla własnego kaprysu nie chciała wyrazić zgody na wyjazd z kraju.

Książka pozwala dostrzec świat z perspektywy osób, które pracują dla najbogatszych ludzi na tym świecie. Opowieść ukazuje też biedę i upokorzenie służących bo często nie mogą nic zrobić, aby się chronić i są skazani na humory oraz częste problemy psychiczne pracodawcy.

Dziewczyny wojenne

Łukasz Modelski urodził się w 1970 roku. Z wykształcenia jest historykiem sztuki i cywilizacji średniowiecza (studiował w Warszawie, Paitiers i Paryżu). Z zawodu jest reporterem. Zastępca redaktora naczelnego magazynu „Twój Styl”.

„Dziewczyny wojenne” to zbiór historii 11 kobiet, które brały czynny udział w II wojnie światowej. W chwili wybuchu wojny żegnały się z dzieciństwem, plany mniej więcej standardowe – szkoła, matura, studia, zawód lub zajmowanie się gospodarstwem. Te młodziutkie dziewczyny miały marzenia, które odważnie spełniały, m. in. zdobywały wykształcenie, jedna z bohaterek zdobywa brązowy medal w łyżwiarstwie figurowym, druga doskonale pływa i jeździ na nartach. Dziewczyny biorą udział w wojnie bez względu na wykształcenie, zawód jaki wykonują oraz z jakiej rodziny pochodzą – bohaterką książki jest również Jagoda Piłsudska, córka Marszalka Józefa Piłsudskiego. W trakcie wojny losy tych dzielnych i odważnych młodych dziewczyn toczą się bardzo różnie, m. in. wstępują do oddziału żywych torped Marynarki Wojennej, dołączają do oddziału który wykonuje wyroki śmierci. Jednej z bohaterek przydaje się sportowe zacięcie i w związku z tym zaczyna przeprowadzać ludzi przez góry. Basia marzy o medycynie i wiosną 1939 roku zdaje małą maturę w prywatnym gimnazjum, lecz z powodu braku pieniędzy wybiera pielęgniarstwo, gdzie przez pół roku będzie uczyła się zawodu w praktyce. Jednak jej głównym zajęciem stanie się przygotowywanie ładunków wybuchowych, w czym okaże się bardzo dobra. Zostaje zaprzysiężona przed legendarną „Doktor” Zofią Franio, która będzie miała ogromny wpływ na to, że dyplomowana pielęgniarka zajmie się pirotechniką.

Wśród tylu ciekawych historii jedną z nich jest opowieść Jagody Piłsudskiej, córki Marszałka Józefa Piłsudskiego. Jagoda urodziła się jako druga córka Marszałka. Miała o 2 lata starszą siostrę Wandę. Swoje dzieciństwo spędziła wśród ważnych osobistości, oficjalnych spotkań ich domu, którym był wówczas Belweder. W tych spotkaniach mogły brać udział pod warunkiem, że zostały zaproszone. Siostry jako córki Marszałka jak na tamte czasy uczęszczały do najlepszych szkół, tak, aby wymagania wobec nich były takie same jak wobec innych uczniów. Niestety w drodze do szkoły i z powrotem musiały ze względów bezpieczeństwa iść pod opieką matki i ochrony. Będąc uczennicą Jagoda uważała, że materiał, który proponują nauczyciele jest zbyt łatwy, ponieważ dziewczyna interesowała się matematyką i już wtedy interesowały ją samoloty i w wieku 12 lat złożyła swój pierwszy samolot. Później zainteresowała się konstrukcjami lotniczymi. Jako młoda dziewczyna chodziła z koleżankami do kina i teatru. Zimą wyjeżdżały na narty, a latem jednorazowo wyjechała na obóz Przysposobienia Wojskowego Kobiet. W trakcie obozu chodziły nad Niemen popływać na łódkach, miały również ćwiczenia, lecz najważniejsze były ćwiczenia z bronią i wykłady. Potem zaczęła jeździć na szybowiska. Mając 17 lat odbyła pierwszy kurs szybowcowy i w ciągu dwóch lat zdobyła wszystkie kategorie szybowcowe – A, B, C i D. Kategoria D jest przez nią najbardziej ceniona. Jagoda opisuje jak przebiegała nauka latania na szybowcach i jakie relacje łączyły pilotów. Dziewczyna tak bardzo zaangażowała się w szkolenia szybowcowe, że zupełnie nie przejmowała się nadchodzącym końcem szkoły i maturą. Była zainteresowana studiami na politechniczna wydziale mechanicznym ze specjalizacją lotniczą, ponieważ chciała budować samoloty. Jagoda była najmłodszą posiadaczką licencji kategorii D. jako młody pilot pokonuje 270 km o czym rozpisują się gazety. Loty szybowcem kontynuuje aż do rozpoczęcia wojny. Zanim na dobre rozpoczęła się wojna uczestniczyła w sprowadzaniu szybowców na lotnisko mokotowskie. Jak każdy młody człowiek Jagoda chciała zaangażować się w jakąkolwiek działalność. Po krótkiej Jagoda z siostrą i matką dostają się do Anglii i decydują się spisać wspomnienia, aby mieć poczucie, że robią coś potrzebnego. W Anglii dziewczyna zapisała się na architekturę. Po prawie dwóch latach starań została przyjęta do ATA, a tym samym zakończyła naukę w Cambridge i znów zaczęła latać. W dalszej części opisuje pracę i relacje międzyludzkie w ATA. Mundury do pracy należało sobie uszyć u krawca, a koszule można było kupić i w tym wyborze istniała dowolność. Na początku 1943 roku Jagoda ma w ATA prawie 100 wylatanych godzin i trafia do Szkoły Pilotażu Zaawansowanego. Uprawnienia pilota drugiej klasy pozwalające na prowadzenie samolotów bojowych zdobywa 14 marca. Wkrótce odbywa kurs pilotażu trzeciej klasy. Odtąd może latać na samolotach dwusilnikowych. Na początku swojej pracy latała „taksówką” czyli pomagała dostać się pilotom na ich macierzyste lotnisko. W trakcie swojej kariery zdobywała kolejne licencje i zaczęła latać coraz trudniejszymi samolotami. Wkrótce poznaje tam swojego przyszłego męża. Gdy po konferencji w Teheranie sytuacja Polski pogarsza się Jagoda postanawia zrezygnować ze służby w ATA. Po wojnie każdy musiał układać sobie życie na nowo. Jagodzie i jej mężowi po rezygnacji ze służby było ciężko przestawić się na inny tryb życia. Wraz z zakończeniem służby zaniknęły również znajomości zawarte w czasie czynnej służby. Małżeństwu udaje się urządzić w Wielkiej Brytanii, potem na świat przychodzą ich dzieci. Porucznik pilot Jagoda Piłsudska – Jaraczewska została odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami. W 1990 roku małżeństwo wraca do Polski. W 90. rocznicę odzyskania niepodległości zostało powołane Muzeum Józefa Piłsudskiego. W 2008 roku została odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Kapitan Andrzej Jaraczewski został odznaczony Krzyżem Walecznych, zmarł w Warszawie dwa lata powrocie do Polski.

Kolejne spotkanie z historią można zakończyć cytatem z podręcznika : „(…) Nie stroiły się w oficerki, nie chciały być żołnierzami. Nie interesowały ich stopnie, salutowanie, chłopięce sprawy. Wojna była jak zjazd po poręczy, który zaczęły dziewczyny, a skończyły kobiety  wysadzające budynki, biorące udział w wykonywaniu wyroków śmierci, prowadzące samoloty, noszące meldunki, ukrywające Żydów, uwodzące oficerów wroga, katorżniczki czy skazane czekające na śmierć. Dla nich historia nie ma w sobie patosu. Tak jak ich opowieści.”

Dziewczyny z Powstania
Dziewczyny z Syberii
Dziewczyny z Wołnia