Żona lobotomisty

 Samantha Greene Woodruff ma stopień licencjata z historii, zdobyty na Uniwersytecie Wesleyan, a także tytuł magistra z zarządzania nowojorskiej Szkoły Biznesu Sterna. Większość kariery spędziła, opowiadając historie kierownikom sieci telewizyjnej MTV jako starszy zastępca dyrektora działu strategii i rozwoju biznesu, a później jako szefowa działu badania publiczności w Nickelodeon Kids & Family. Po odejściu od życia korporacyjnego poświęciła się swoim rozmaitym pasjom: uczeniu jogi, gotowaniu i nauce w Instytucie Pisarskim college'u Sarah Lawrence. To właśnie tam wykorzystała swoje różnorakie doświadczenia zawodowe, a także bujną wyobraźnię i pasję do historii, czytania oraz pisania. 'Żona lobotomisty' jest jej pierwszą powieścią opartą na faktach histerycznych, a Sam już pracuje nad kolejną książką. Z mężem, dwojgiem dzieci i dwoma psami mieszka we południowym Connecticut.

„Żona lobotomisty” jest to powieść historyczna inspirowana szokującym rozdziałem w historii medycyny. Inspiracją dla głównej postaci był lekarz, który był psychologiem i neurologiem. Interesowała go również psychiatria i neurochirurgia.
Głównymi postaciami są Ruth, właścicielka kliniki psychiatrycznej i Robert Apter – lekarz. Po samobójstwie brata Ruth postanawia z jeszcze większym zaangażowaniem pomagać ludziom chorym psychicznie. Wkrótce spotyka doktora Aptera, neurologa, który pasjonuje się również psychiatrią. Doktor zostaje przyjęty do kliniki Emeraldine. Robert Apter jest orędownikiem nowej radykalnej metody leczenia chorób psychicznych. Ruth wierzy, że lobotomia jest cudownym lekiem, dzięki któremu będą w stanie pomóc pacjentom. W pewnym momencie doktor traci kontrolę nad sobą i popada w złudną megalomanię. Kobieta nie jest w stanie dłużej ignorować swoich przeczuć i zaczyna prowadzić własne dochodzenie dotyczące samopoczucia pacjentów po zabiegu lobotomii. W tym samym czasie jej mąż zatraca się coraz bardziej i nie zważa na konsekwencje operując kolejnych pacjentów. Czy Ruth zdoła dociec prawdy i ocalić pacjentów przed swoim mężem?
„Żona lobotomisty” to jedna z lepszych powieści historycznych jakie czytałam. Dla mnie było to coś zupełnie innego i nowego, bo nie dotyczyło wojny i obozów koncentracyjnych. Dlatego będę wspominać tę książkę jeszcze bardzo długo. Pierwszy raz spotkałam się z pomysłem na akcję, która toczy się w szpitalu psychiatrycznym. Dzięki temu autorka stworzyła niepowtarzalny klimat. Do tego sprawnie tocząca się akcja, trzymająca w napięciu i proste słownictwo. Dla mnie czytanie każdej strony tej powieści to była przyjemność, bo nie wiadomo co wydarzy się na kolejnej stronie, nie możemy przewidzieć reakcji bohaterów. Autorka doskonale wykreowała bohaterów, zarówno pacjenci jak i pracownicy kliniki. Osobowość, empatia, uważność właścicielki kliniki wzmacnia odbiór treści, a książka bardziej zapada w pamięć. Zagłębiając się w treść powieści zauważymy również wyczulenie Ruth na problemy pacjentów.
Są książki, o których chciałoby się zapomnieć i przeczytać jeszcze raz, aby móc zachwycić się ponownie. Dla mnie ta powieść jest jedną z nich. Serdecznie polecam każdemu aby sięgnął po tę powieść.

Dobry doktor z Warszawy

„Dobry doktor z Warszawy” jest to powieść, której akcja toczy się chwilę przed II wojną światową i w jej trakcie. Opowiada o doktorze Januszu Korczaku i jego podopiecznych. Janusz Korczak jest lekarzem, pedagogiem i wykładowcą. Mężczyzna prowadzi dom opieki dla sierot. W opiece i prowadzeniu tego domu pomagają mu jego studenci – Zosia i Misza. Para spotyka się jeszcze przed wojną i zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Wkrótce nadchodzi wojna i para bierze skromny ślub. Mimo ciężkich czasów jakie nadeszły dla Żydów dom Korczaka cały czas funkcjonuje, a młode małżeństwo działa razem z doktorem, aby zapewnić dzieciom podstawowe potrzeby życiowe. Gdy decyzją nazistów muszą przenieść dom do getta sytuacja domu dramatycznie się pogarsza, ponieważ bardzo trudno jest zdobyć jedzenie dla tylu podopiecznych. Każdy kto zna Starego Doktora stara się, aby dom przetrwał jak najdłużej. Wychowawcy starają się jak tylko mogą aby zmniejszyć głód. W getcie coraz trudniej o pomoc, bo z czasem naziści wprowadzają coraz większy rygor dotyczący Żydów. Zresztą po aryjskiej stronie zwiększa się częstotliwość łapanek. Warszawiacy także bardzo ubożeją z powodu wojny, co utrudnia przemyt żywności do getta. Okrutny los spotyka także ludzi, którzy organizowali jedzenie dla dzieci. Mieszkańcy obawiając się o siebie i swoją rodzinę zaczynają donosić na Gestapo na osoby, które starają się pomagać Żydom.
Bardzo cieszę się, że przeczytałam tę książkę. Jest to bardzo wzruszająca a zarazem trudna i ciężka historia ze względu na dzieci, które w bardzo młodym wieku muszą doświadczyć okrucieństwa. Moje wzruszenie wynikało z tego, że w tak trudnych czasach znalazł się ktoś komu zależało na losie dzieci oraz ktoś kto mimo niebezpieczeństwa chciał im ulżyć w cierpieniu i je wesprzeć psychicznie. Zdecydowałam się na przeczytanie tej książki ze względu na podejście doktora Korczaka do dzieci. Bardzo mnie urzekło to, że potrafił poświęcić część swojego życia najmłodszym. Wg mnie Korczak daje przykład każdemu z nas jak należy traktować dzieci. Jedną z najważniejszych dla mnie zasad wyznawanych przez Starego Doktora jest to, że ‘nie ma dzieci, tylko są ludzie’.
Powieść napisana jest pięknym językiem, nie górnolotnie tylko bardzo prosto. Tę powieść zostanie ze mną na bardzo długo. Mam nadzieję, że was również ta powieść wzruszy tak mocno jak mnie. Książka jest godna uwagi, bardzo serdecznie zachęcam do sięgnięcia po nią.

O północy w Czarnobylu

„O północy w Czarnobylu” jest to reportaż poświęcony katastrofie w Czarnobylu. Na samym początku poruszony jest aspekt historyczny powstania reaktorów jądrowych. Treść książki przedstawia jak doszło do wypadku. Autor doskonale opisał to co działo się po wybuchu reaktora nr 4. Chociaż mam świadomość jaki ustrój wtedy panował to przez cały czas czytania tego reportażu przyświecała mi myśl jak można było być tak opieszałym we wdrożeniu odpowiednich procedur. Bardzo irytowało mnie zachowanie dyrekcji elektrowni i radzieckiego rządu, aby nie informować świata o wybuchu reaktora. Gdy jeden z krajów spoza ZSRR wykrył u siebie bardzo wysokie promieniowanie to wtedy zaczęto usuwać skutki wypadku. Mimo tego co mnie drażniło reportaż bardzo mi się podobał, bo bardzo dużo się dowiedziałam jeśli chodzi o aspekt historyczny. W treści jest pokrótce wyjaśnione działanie reaktorów wraz z podstawowymi pojęciami. Wg mnie autor przedstawił całą katastrofę bardzo szczegółowo, dlatego też wciągnęłam się w ten reportaż. Myślę, że każdy kto przeżył ten straszny wypadek i urodził się zaraz po nim powinien przeczytać tę książkę. Jeśli chodzi o słownictwo to jest bardzo przystępne, choć przed sięgnięciem myślałam, że będzie znacznie trudniejsze. Serdecznie polecam.

Handlarze arabskich niewolników

„Handlarze arabskich niewolników” jest epilogiem serii „Niewolnicy”. Książka zawiera tematy, które poruszały książki z tej serii, czyli prostytucja, służący i budowniczy. Autor wyruszył ponownie w podróż. Jest to próba dotarcia do agencji rekrutujących ludzi do pracy oraz poznania ich funkcjonowania. W trakcie swoich podróży autor spotyka osoby, które potencjalnie będą mogły coś powiedzieć. Jednak okazuje się, że ludzie opowiadają o swoim życiu, o pracy poza granicami ojczyzny. Dowiadujemy się też o tym co spotkało ich na miejscu, jak byli traktowani przez rodzinę do której trafili. Bohaterowie mówią też o tym co mówiono im w agencjach pracy. Jednak ku swojemu zaskoczeniu warunki pracy i płacy wyglądają zupełnie inaczej niż im to przedstawiano na miejscu. Czytając takie historie nadal zaskakuje mnie, że w XXI wieku ludzie spotykają się z takimi sytuacjami. Zniewolone osoby nie mają możliwości ucieczki, ponieważ zabiera się im dokumenty. Potem okazuje się, że mają „długi”, jednak osoby zainteresowane nie mają pojęcia, że żaden „dług” nie istnieje. Zastanawia mnie również to, że „pracownicy” wątpliwej jakości agencji pracy kłamią ludziom w twarz obiecując coś co nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. Wydaje mi się, że tacy ludzie po jakimś czasie pracy w takim przybytku doskonale zdają sobie sprawę z tego, że biedny człowiek, potrzebujący pieniędzy zrobi wszystko, aby zarobić pieniądze na utrzymanie siebie i swojej rodziny. Dobrze, że takie tematy są wciąż przypominane.

Jak podrywają szejkowie
Była arabską stewardesą
Zaginione arabskie księżniczki
Tajemnice hoteli Dubaju
Urodziłam dziecko szejka
Modelki z Dubaju
Koszmar arabskich służących
Dubaj krwią zbudowany
Porzuciłam islam, muszę umrzeć
Wyrwana z piekła Talibów
Kłamstwa arabskich szejków
Zaginiony arabski książę
Piekło kobiet Iranu

Dzieci Hitlera. Jak żyć z piętnem ojca nazisty

„Dzieci Hitlera. Jak żyć z piętnem ojca nazisty” jest to kolejny reportaż z serii „Prawdziwe historie”. Książka jest zbiorem historii dzieci nazistów. Osoby te są dziećmi wysoko postawionych zbrodniarzy wojennych, tych znanych i mniej znanych. Opowiadają o rodzicach i życiu w nazistowskiej rodzinie. Dużo miejsca poświęcili na rozmowę o swoich emocjach i opiniach nt. ojców i ich czynów. Jedni wypowiadają się w bardzo nieprzychylny sposób o czynach ojców. Z kolei inni zgadzają się z tym co robili ich ojcowie, jeszcze inni pozostają neutralni wobec tego co się wydarzyło. Jako dorośli ludzie próbowali uporać się z całym dramatem, a nawet próbowali zaprzeczać faktom, które były dostępne na tamten czas. Reportaż zawiera jeden rozdział, który bardzo mnie zaskoczył, ale nie będę zdradzać który. Nie spodziewałam się takiego, że książka o dzieciach nazistów czymś mnie zaskoczy. Jest to jeden z ciekawszych reportaży z tej serii. Myślę, że nie będę dużo pisać o tej książce, bo jak wszyscy wiemy, ciężko skomentować dramat, którego sprawcami byli wspomniani w reportażu naziści.

Powstańcy

Arabskie opowieści

„Arabskie opowieści” jest to kolejna seria autorstwa Tanyi Valko. Autorka w tej serii opowiada o swoich doświadczeniach z wieloletniego pobytu w krajach arabskich. Tanya Valko opisuje wiele przygód jakie ją spotkały, które są czasem dość niebezpieczne. Dzięki temu widzimy cały wachlarz emocji, które towarzyszą kobiecie na emigracji. Kobieta wspomina również o swojej rodzinie, zwłaszcza o rodzicach i babci. Pisze głównie o relacjach między nią a rodzicami i babcią. Autorka wspomina także o tym jak rodzice podchodzili do jej pomysłu o studiach na filologii arabskiej i na wieść o wyjeździe na inny kontynent, zwłaszcza do kraju arabskiego. Jednak młoda wtedy dziewczyna stawia na swoim. Ta seria ma odpowiedzieć na pytanie „skąd autora to wszystko wie?”. Jeśli mnie śledzicie, to wiecie, że bardzo mnie interesują ludzkie doświadczenia. Ciekawą mnie również ich przemyślenia nt. swoich przeżyć, sytuacji materialnej obywateli danego kraju, a także sytuacji politycznej w tamtym czasie (jeśli autor decyduje się wspomnieć o polityce). Autorka wspomina też o aspekcie kulturowym i religijnym. Wg mnie jest to istotne dla zrozumienia zachowań ludzi zamieszkujących dany kraj. Serdecznie polecam.

Orientalna saga
Arabski syn
Arabski książę
Arabska wendeta
Arabska kochanka
Arabska ofiara

Demon w Watykanie

„Demon w Watykanie” jest to reportaż dotyczący Kościoła Katolickiego. Głównym „bohaterem” tej książki jest założyciel Legionów Chrystusa Marcial Maciel Degollado. Autorka w swoim reportażu odkrywa m. in. przestępstwa Maciela, jak są traktowani ludzie, którzy wstąpili w szeregi Legionu. Zatrważające jest również to, że ludzie mają bardzo ograniczony dostęp do informacji. W zasadzie wiadomości docierające do zakonników są odpowiednio modyfikowane wg zaleceń przełożonego. Dla mnie treść jest dość wstrząsająca, dlatego, że miałam jedynie świadomość o jego przestępstwach seksualnych wobec kleryków. Poziom manipulacji i kłamstw założyciela jest porażający. Zadziwia mnie fakt, że nie gubił się w sieci kłamstw, które wymyślał w zależności od swoich potrzeb. Wg opisów autorki można wywnioskować, że roztaczał wokół siebie niezwykłą aurę, która przyciągała bardzo bogatych ludzi. Potrafił przekonać tych ludzi do wpłat sporych kwot na cele ojca Maciela. W dopięciu swego pomagała mu jego charyzma i umiejętność prowadzenia rozmów w taki sposób, aby przekonać rozmówców do swoich zamiarów. Reporterka porusza także temat powstania wielu szkół, uniwersytetów i domów zakonnych. Jego działalność charytatywna mnie nie przekonuje. Książka odkrywa wiele „niedociągnięć” instytucji Kościoła Katolickiego. Wśród gorliwych katolików ta pozycja może wzbudzić niedowierzanie, że takie zachowania występują wśród duchownych, którzy powinni być przykładem dla wiernych i przyciągać nowe osoby. Książka jest krótka, ale bardzo treściwa, napisana zrozumiałym językiem dla każdego. Wg mojej opinii reportaż jest godny polecenia.

Bibliotekarka z Saint - Malo

„Bibliotekarka z Saint – Malo” akcja powieści toczy się we Francji w czasie II wojny światowej. Główną bohaterką jest Jocelyn Ferrec. Jocelyn jest bibliotekarką i pasjonatką literatury. Gdy w 1940 roku do Francji wkraczają niemieckie wojska rozpoczyna się okupacja i prześladowanie, które mają dotyczyć także bibliotek. Partia nazistowska opracowuje listę książek, których nikt nie powinien czytać, a najlepiej gdyby były zlikwidowane. Na czele oddziału wojska staje Hermann von Choltiz. Jednak okazuje się, że mężczyzna jest wielkim miłośnikiem literatury. Kobieta przez całą okupację stara się, aby ratować od zapomnienia dzieła największych pisarzy, ale i historie, które zawsze powinny być pamiętane przez ludzi.
Jest to mój kolejny kontakt z piórem tego autora. Historia przedstawiona przez Marco Escobara jest bardzo ciekawa. Przez tę opowieść się płynie, dzięki bardzo fajnie wykreowanym bohaterom. Bardzo ciekawym zabiegiem jest wplątanie w historię innego znanego pisarza. Główna bohaterka pisze do niego listy i opowiada o sobie. W tej książce też umieszczony jest wątek romantyczny, lecz jest bardzo subtelny. Na pierwszym planie mamy walkę o dziedzictwo kraju w postaci literatury. Dobór słów był bardzo prosty, ale trafny. Prostota zawsze działa na mnie wciągająco. Dlatego jest to kolejna pozycja, którą będę wspominać. Czytając tę historię nie zawiodłam się. Jest to jedna z niewielu powieści historycznych, której akcja nie rozgrywa się w obozie koncentracyjnym. Od tej pozycji mogą sięgnąć osoby, które chcą zacząć przygodę z powieścią historyczną lub chcą tylko od czasu do czasu sięgnąć po taką literaturę. Książka jest godna uwagi. Polecam.

Kołysanka z Auschwitz
Dzieci żółtej gwiazdy

Narzeczona nazisty

„Narzeczona nazisty” jest to powieść historyczna. Akcja powieści toczy się w Gdańsku, Warszawie i Monachium. Książka opowiada o bardzo młodej dziewczynie, studentce filologii germańskiej, która jest kobietą do towarzystwa. Dziewczyna podczas wakacji opiekuje się niemiecką hrabiną w podeszłym wieku, dzięki czemu jest w stanie zarobić na studia. Dziewczyna za każdym razem wyjeżdża z Warszawy do Gdańska. Kobieta darzy ogromną sympatią Hanię. W pewnym momencie hrabina zaprasza do Gdańska swojego najstarszego wnuka Johanna. Młodzi od razu wpadają sobie w oko i nie potrafią o sobie zapomnieć. Każde z nich jest w poważnym związku. Pewnego razu młodzi decydują się postawić wszystko na jedną kartę i zostają parą. Są ze sobą bardzo szczęśliwi, lecz nastroje w Niemczech zmieniają się pod wpływem partii nazistowskiej. Hania odwiedzając po raz pierwszy Monachium czuje się bardzo nieswojo widząc flagi ze swastykami. Gdy dziewczyna z czasem zgłębia temat nie chce wierzyć, że nieuchronnie zbliża się wojna, która  zmieni wszystko między nią a Johanem. Gdy po wybuchu wojny stają w dwóch wrogich dla siebie obozach. Ich miłość i relacja staje pod znakiem zapytania i w końcu rozstają się. Czy po tym przez co przeszli podczas wojny będą potrafili do siebie wrócić i być ze sobą? Czy ich uczucie jest w stanie przetrwać wojnę?
Jest to mój pierwszy kontakt z piórem autorki. „Narzeczona nazisty” jest debiutancką powieścią Barbary Wysoczańskiej. Jest to powieść o woli przetrwania, przyjaźni i wielkiej miłości. Autorka wykreowała bohaterów, którzy wykazują się patriotyzmem i ogromną miłością do ojczyzny. Wątek romantyczny jest przedstawiony tak, aby nie wychodził na pierwszy plan. Relacje między bohaterami zostały opisane w bardzo ciekawy sposób. Relacje międzyludzkie i wydarzenia tworzą wspaniały klimat. Jak na tak grubą książkę akcja jest bardzo wciągająca. Czytając czekałam co się wydarzy, jak każda opisywana sytuacja się rozwinie. Jest to jedna z najlepszych powieści historycznych jakie przeczytałam. Słownictwo jest proste a jednocześnie bardzo barwne. Jest to książka, którą będę wspominać jeszcze długo. Pierwszy kontakt z piórem autorki uważam za bardzo udany. Powieść jest godna uwagi.

Obcy

Dla mnie „Obcy” jest dość dziwną książką. Być może dlatego, że nie czytuje takich książek. Treść pokazana jest z perspektywy chłopca. Wszystko jest dobrze póki gdy rodzina przyjeżdża z Kazachstanu na spokojną polską wieś i próbują zapoznać się z mieszkańcami. W tym celu organizują w swoim domu imprezę zapoznawczą. Bardzo ciekawym wątkiem jest to czym zajmuje się głowa rodziny. Mężczyzna jest wybitnym i uznanym profesorem historii sztuki w Kazachstanie. Żona mężczyzny ma umiejętności kreślarskie. Mieszkańcy zauważają nietypową urodę kobiety. Jej wyznanie też wzbudza wiele kontrowersji, co jest powodem do kierowania wyzwisk w stronę sąsiadki. Po przyjęciu zaczynają się „bardzo niepokojące” wydarzenia z udziałem młodzieży, na które dorośli w ogóle nie reagują (chodzi o rodziców agresorów). Sami dorośli prowokują nieprzyjemne i niebezpieczne sytuacje, dzięki czemu młodzi czują się bezkarni. Rodzina nie może się odnaleźć w tej niewielkiej społeczności. Próba nawiązania relacji jest jednostronna, a mieszkańcy wsi traktują to jako kolejny powód do wyśmiania przybyłych. Bardzo zaskoczyło mnie nastawienie ludzi do nowych sąsiadów. No, ale gdyby nie to, to treść nie byłaby aż tak ciekawa. Przyznam, że jeszcze nie czytałam aż tak dziwnej książki. Mimo tej dziwności treść mnie wciągnęła, ale końcówka mnie zaskoczyła i zawiodła jednocześnie, bo czekałam na ujawnienie tego co ukrywają repatrianci. Zakończenie było na tyle zaskakujące, bo nie spodziewałam się, że autor tak zakończy całą historię. Trochę brakowało mi opowiedzenia tego co stało się z Alfredem. Myślę, że autor chciał zostawić czytelnikowi pole do domysłów. Książka jest pełna zachowań, których absolutnie nie pochwalam. Z tego powodu jest przeznaczona tylko i wyłącznie dla osób dorosłych. Sama nie wiem co przekonało mnie do jej zakupu i przeczytania. Ale książka pozwoliła oderwać się trochę od tego co zazwyczaj czytam

Córka nazisty
Bestia z Buchenwaldu

Piekło kobiet Iranu

„Piekło kobiet Iranu” jest to kolejna książka Marcina Margielewskiego. Bardzo podobało mi się połączenie historii Iranu z historią zwykłych ludzi. Autor bardzo sprytnie i gładko łączy te dwie rzeczy. Być może książka nie skupia się bezpośrednio na sytuacji kobiet, ale autor podjął dobrą decyzję krótko przedstawiając historię Iranu, dlatego, że pomaga to w zrozumieniu dlaczego Iran wygląda dzisiaj tak a nie inaczej. Dla osób, które nie są zorientowane w historii tego kraju bardzo pomogą historyczne fragmenty – mnie również bardzo to pomogło, mimo, że jakieś niewielkie zorientowanie już miałam. Jak zwykle bardziej niż historia wciągnęły mnie ludzkie losy. Czyli jak ludzie żyli za rządów ostatnich szachów i jak zmienili ich funkcjonowanie przywódcy religijni. Naród irański ma za sobą wiele rewolucji. Dzięki historii mieszkańców dowiedziałam się jakie mieli odczucia i poglądy na temat rządzących. Tak jak pozostałe książki czyta się szybko, mimo trudnych tematów. Gdyby ktoś mnie zapytał, którą książkę mogę polecić miałabym z tym spory problem. Dlatego, że każda książka autorstwa Marcina Margielewskiego warta jest uwagi.

Jak podrywają szejkowie
Była arabską stewardesą
Zaginione arabskie księżniczki
Zaginiony arabski książę

Podsumowanie 2023

 W tym roku chciałabym podzielić się z wami nie tylko książkami jakie przeczytałam, ale także serialami i filmem, które obejrzałam. Ten rok kończę z osiemnastoma książkami (= 7158 stron), sześcioma serialami i jednym filmem na koncie. Mój TBR na 2023 rok został częściowo zrealizowany, z czego się cieszę. Mam nadzieję, że uda się sięgnąć po te książki w najbliższym czasie, które miałam zamiar przeczytać w minionym roku. Nigdy nie zdarzyło mi się, aby obejrzeć aż tyle seriali w jednym roku. Jestem bardzo usatysfakcjonowana jakością seriali i filmu. Zwykle oglądam jeden serial raz na kilka lat. Lubię także wracać do filmów i seriali, które znam. Powroty również zdarzają mi się raz na kilka lat. Jednym z filmów, do których lubię wracać jest to film „Znachor” (wersja z 1982 roku w reżyserii Jerzego Hoffmana) na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi – Mostowicza o tym samym tytule. Jeśli chodzi o książkę jest to trylogia (Znachor, Profesor Wilczur, Testament Profesora Wilczura, którego niestety nie udało mi się jeszcze przeczytać). Od lat bardzo lubię kostiumowe filmy i seriale. Choć serial pt. „Kalifat” rozgrywa się we współczesnych nam czasach (część serialu „Dom pod Dwoma Orłami” też). Mam nadzieję, że w nadchodzącym roku uda mi się obejrzeć jakiś ciekawy serial. Jeśli tak to pojawi się kolejna lista seriali i filmów, które obejrzałam. Jak zauważyliście po książkach po jakie sięgam tematyka seriali nie powinna was zaskoczyć. Jeśli chodzi o książki to również ich jakość jest dla mnie satysfakcjonująca. Oczywiście zapraszam do zapoznania się z recenzjami tegorocznych lektur, jak i z poprzednimi wpisami na moim blogu.

Oto lista tegorocznych lektur:

1) Pocztówki ze Wschodu
2) Kłamstwa arabskich szejków
3) Imperium małych piekieł
4) Anioły i demony
5) O chłopcu, który poszedł z tatą do Auschwitz
6) Islamskie fatum
7) Mały Oświęcim
8) Jestem jedną z żon
9) Zaginiony arabski książę
10) Marina
11) Dzieci z Pawiaka
12) Przeżyć. Droga dziewczyny z Korei Północnej do wolności
13) Arabska ofiara
14) Sabotażysta z Auschwitz
15) Bułgaria. Złoto i rakija
16) Łowczyni
17) Piekło kobiet Iranu
18) Dobry doktor z Warszawy

Obejrzane seriale i film:

1) Dom pod Dwoma Orłami
2) Mehmed Zdobywca
3) Polowanie na ćmy
4) Wspaniałe stulecie. Sułtanka Kosem
5) Kalifat
6) Krawcowa z Madrytu
7) Dom pod Dwoma Orłami. Kłamstwa Zofii

Podsumowanie 2020
Podsumowanie 2021
Podsumowanie 2022