Dzieci żółtej gwiazdy

„Dzieci żółtej gwiazdy” jest to opowieść o braciach żydowskiego pochodzenia. Akcja powieści toczy się we Francji. Rodzice chłopców pozostawili ich pod opieką ciotki do czasu, aż znajdą bezpieczne miejsce dla rodziny. Pewnego dnia dzieci zostają aresztowane przez żandarmów. Instynktownie czują, że aby przeżyć muszą się uciec. Gdy im się to udaje zaczyna się ich podróż przez ogarniętą okupacją Francję w poszukiwaniu rodziców. W trakcie wędrówki trafiają na życzliwych ludzi, którzy mimo ryzyka decydują się pomóc chłopcom. Mimo braku rodziców i trudnych przeżyć bracia starają się być mili, życzliwi i w miarę możliwości zachowywać dziecięcą radość i ufność.
Jest to druga książka Mario Escobara, którą przeczytałam. Muszę przyznać, że mimo dziwnych zbiegów okoliczności podobała mi się bardziej. Powieść do ostatniej strony trzyma w napięciu. Autor dobrał słownictwo, tak aby nie było wiadomo co za chwilę się wydarzy. Wg mnie pomysł na fabułę był bardzo dobry, ponieważ treść mnie bardzo poruszyła i na długo ze mną zostanie. Myślę, że ta pozycja ma szansę poruszyć każdego kto po nią sięgnie. Polecam.

Kołysanka z Auschwitz

                            

Bestia z Buchenwaldu

„Bestia z Buchenwaldu” jest to historia Ilse Koch, komendantowej nazistowskiego obozu. Książka jest oparta na faktach. Przed zamążpójściem i podjęciem „pracy” w obozie prowadziła normalne życie. Max Czornyj opisuje okrutne czyny Ilse Koch. Jako żona komendanta wiedziała, że może pozwolić sobie na bardzo wiele. Kobieta dopuściła się wielu okrutnych i barbarzyńskich czynów wobec więźniów. Okrucieństwo nie ograniczało się do poniżania czy bicia, ale jej zainteresowanie wzbudziły tatuaże więźniów. Widząc je wpadała na przerażający pomysł, aby zacząć robić z nich abażury do swojego domu. W jej działania byli zamieszani lekarze „zatrudnieni” w obozie, którzy byli na każde jej skinienie. Dzięki swojej pozycji czuła się lepsza od innych, żyła w przekonaniu że jest bezkarna.
Jest to druga książka autorstwa Maxa Czornyja, którą przeczytałam. Po tej historii na pewno sięgnę po inne książki autora. Pierwszy raz mam problem z oceną przeczytanej pozycji. Podczas czytania można odnieść wrażenie, że to jest fikcja literacka, lecz niestety jest oparta na faktach. Plusem jest to, że napisana jest z perspektywy Ilse Koch. Napisana jest prostym językiem, przez co jest jeszcze bardziej ponura i przerażająca. Nawet jeśli ktoś nie sięga po tego typu literaturę książka mimo wszystko jest warta uwagi. A dla tych, którzy są zainteresowani obozami koncentracyjnymi, ich historią i tym co się tam działo jest to lektura obowiązkowa.

Córka nazisty

Wyrwana z piekła Talibów

Narratorką kolejnej książki Marcina Margielewskiego pt. „Wyrwana z piekła Talibów” jest Nilofar Ayoubi. Nilofar jest pierwszą bohaterką książki Marcina Margielewskiego, która zgodziła się pokazać swoją twarz na okładce i ujawnić swoje prawdziwe nazwisko. Jest to wstrząsające świadectwo kobiety, której udało się uciec z piekła rozpętanego przez islamskich fundamentalistów. Talibowie to ludzie bez skrupułów. Swoje radykalne zasady wprowadzają bezlitośnie i krwawo. Ludzie pod ich rządami chwytają się różnych sposobów, które pozwalają im przeżyć. Nilofar do trzynastego roku życia udawała chłopca. Dzięki temu mogła m. in. uczyć się i wychodzić na ulicę. Nie jeden raz z rąk talibów groziła jej śmierć. Po dwudziestu latach, gdy talibowie wrócili do władzy ona i jej mąż znaleźli się na czarnej liście do zabicia. To było powodem decyzji o ucieczce z kraju. Na szczęście ucieczka powiodła się. Dzięki temu może opowiadać, o tym co dzieje się w Afganistanie. Bohaterka najwięcej miejsca w swojej opowieści poświęca okropnym wydarzeniom, które nie dają spokojnie żyć mieszkańcom.
Jest to opowieść o kraju wstrząśniętym prawie ciągłą wojną i rządami talibów dyktujących swoje brutalne prawo i fundamentalizm religijny. W całej tej historii najbardziej zwróciła moją uwagę opowieść o Afganistanie.  Nilofar zwraca uwagę na brutalną rzeczywistość panującą w jej ojczyźnie. Codziennością Afgańczyków jest świadomość, że za rogiem czają się groźni przestępcy. Nikt ze zwykłych mieszkańców nie może nic z tym zrobić, po cichu muszą akceptować to co się dzieje. Ich milczenie wynika ze strachu przed konsekwencjami dla nich samych lub ich najbliższych. Książka prezentuje wiadomości, o których nikt nie mówi. Nilofar bardzo pięknie opowiada o swojej ojczyźnie mimo ciężkiej historii i trudów życia codziennego. Jak zwykle ciekawa, napisana pięknym językiem. Polecam.

                                          

Fashionistki zrzucają czadory

Aleksandra Chrobak studiowała iranistykę, religioznawstwo i polonistykę w Krakowie. Miłośniczka Bliskiego Wschodu, gdzie przez wiele lat mieszkała, i tropicielka jego tajemnic.

Aleksandra Chrobak w swojej książce pt. „Fashionistki zrzucają czadory” opowiada o podróży po Iranie. Autorka od wielu lat interesuje się i podróżuje po tym kraju. Jest to opowieść o religii, tradycjach, kuchni, zachowaniu Irańczyków. Kobieta obala wiele mitów i stereotypów nt. Iranu i jej mieszkańców. W tym kraju współczesność miesza się ze staroperskimi obyczajami. Ludzie zapraszają autorkę tam, gdzie zwykli turyści nie mają wstępu, dzięki czemu ta opowieść jest jeszcze ciekawsza. Udaje się jej odwiedzić sanktuaria szyickich imamów, do których nie mają wstępu innowiercy. Treść pokazuje, że będąc kobietą nawet z pozoru restrykcyjnym kraju da się w miarę normalnie funkcjonować. Pewnie na odległej prowincji jeszcze zdarzy się coś co wstrząśnie lokalną społecznością, ale autorka prowadzi Czytelnika do dużych i mniejszych miast, gdzie ludzie żyją podobnie do nas. Choć nadal obowiązują nakazy i zakazy dotyczące relacji damsko – męskich oraz kobiecego ubioru, dzięki liberalizacji obyczajów mało kto tego przestrzega. Po opisanym przez autorkę zachowaniu Irańczyków można wywnioskować, że część z nich chce przejąć część zakazanych w Iranie elementów kultury Zachodu oraz wizerunku. Doskonale zdają sobie sprawę z tego jaką świat ma opinię o ich kraju, z czym czują się bardzo źle. Uważają się za nowoczesne społeczeństwo. Swoim zachowaniem manifestują, że w Iranie zagościła wolność. W okazywaniu zmian społecznych jakie następują w Iranie przodują młode kobiety. Głównym motywem przewijającym się w treści jest moda. Jest to rzecz dzięki, której irańskie kobiety (szczególnie te z młodego pokolenia) mogą wyrazić siebie oraz sprzeciw wobec dyktatury religijnej. Moda jest również symbolem upragnionej wolności.
Mnie Iran głównie kojarzył się z ajatollahem Chomeinim i zasłoniętymi od stóp do głów kobietami, lecz dzięki lekturze książki dowiedziałam się mnóstwa ciekawych rzeczy (mimo, że jest pisana tylko z perspektywy autorki). Czytając książkę czuć, że autorka kocha Iran. Porusza bardzo ciekawe tematy. Jedyne czego brakowało mi w treści książki to to, że nie został poruszony temat obrazu Iranu w zachodnich mediach i co z tego, o czym słuchamy jest prawdą. Język, którym posługuje się autorka jest momentami trudny, lecz można próbować znaleźć w słowniku lub Internecie znaczenie słów, których się nie zna. Przez trudniejsze słowa te fragmenty wolniej się czyta, co nie przeszkadza w przebrnięciu przez nie. Treść zawiera też sporo odniesień do historii Iranu. Lubię jak czytane przeze mnie książki mówią dużo o kulturze i ludziach zamieszkujących dany kraj. Jeżeli ktoś szuka zaspokojenia swojej ciekawości i próby obalenia stereotypów to książka jest pod tym względem doskonała.