Byłam kochanką arabskich szejków

 „Byłam kochanką arabskich szejków” Laili Shukri to kolejna prawdziwa i przerażająca historia dziewczyny, która szukając miłości przeżyła największy koszmar w swoim życiu.

Główną bohaterką jest Julia, młoda Polka. Dziewczyna jest księgową pracującą w firmie windykacyjnej. Pewnego dnia koleżanki zapraszają ją na imprezę do najpopularniejszego klubu w mieście. Tak poznaje przystojnego Tarka. Spędzają miły wieczór rozmawiając i popijając szampana. Mężczyzna płaci rachunek za nią i jej koleżanki. Przed rozstaniem prosi Julię o numer telefonu. Tarek następnego dnia oddzwania i zaprasza ją na kawę. Julia czuje się oczarowana nowo poznanym znajomym i zgadza się bliżej go poznać. Wkrótce ich znajomość nabiera tempa. Z biegiem czasu dziewczynie zaczyna coraz bardziej zależeć na znajomości z nim. Para spędza ze sobą noc i niespodziewanie mężczyzna zaprasza Julię na urlop do Dubaju. Dziewczyna bez wahania zgadza się na tę propozycję. Gdy Tarek dowiaduje się, że Julia nie może wyjechać, ponieważ nie dostała wolnego w pracy, mężczyzna niespodziewanie denerwuje się zmieniając swój ton. Gdy dziewczyna obiecuje, że pójdzie z tym do menadżera mężczyzna uspokaja się. Menadżer firmy zgadza się udzielić jej urlopu. Julia jest zachwycona wyjazdem za granicę. W tym celu Tarek prosi, aby wybrała się na zakupy, na które wydaje swoje całe oszczędności. Wkrótce para wyjeżdża do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Po długim locie zatrzymują się w małym mieszkanku. Po przyjeździe zachowanie Tarka w stosunku do Julii się zmienia. Znika na całe dnie zostawiając ją samą. Nagle mężczyzna informuje, że wychodzą na imprezę na prywatnej wyspie. Przed wyjściem Tarek prosi, aby pożyczyła mu ostatnie 300 dolarów. Para dociera na miejsce zabawy. Wkrótce impreza rozkręca się na całego. Dziewczyna wypija drinka, a nad ranem budzi się u boku obcego mężczyzny. Julia prawie nic nie pamięta z poprzedniego wieczoru. Kilka godzin później Julia podsłuchuje rozmowę Tarka i jego kolegów. Z ich rozmowy jednoznacznie mogła wywnioskować gdzie się znajduje. Dziewczyna buntuje się przeciw temu gdzie się znalazła. Aby wymusić na niej posłuszeństwo oprawcy podają jej narkotyki. Julia kilka dni przeżywa odurzona narkotykami. Następnie Tarek żąda, aby wzięła kąpiel i ładnie się ubrała, informując ją, że wychodzą. Gdy dojechali do celu okazuje się, że Tarek na jej oczach sprzedał ją obcym mężczyznom do arabskiego domu publicznego. Nagle Julia zdaje sobie sprawę, że trafiła w szpony okrutnego gangu handlującego ludźmi. Po przybyciu na miejsce dziewczyna została poinstruowana jakie zasady panują w tym miejscu. Jakie straszne tajemnice odkryje podczas pobytu? Czy ktoś domyśli się, że padła ofiarą handlu ludźmi? Czy ktoś odważy się na poszukiwania? Czy może marzyć o ucieczce?  Czy ma szansę na uwolnienie? Jakie stosunki panują między prostytutkami?

Niesamowita i szokująca historia dziewczyny, która zaślepiona miłością wpada w sidła niebezpiecznego gangu. Omamiona wizją wspaniałej i niezapomnianej podróży oraz chęć poznania jego rodziców i rodzeństwa nieświadomie stała się ofiarą handlu ludźmi. Gdyby nie łatwowierność głównej bohaterki nie spotkałaby jej tak straszna historia. Dziewczyna swoją postawą pokazuje nam miłość, która jest bezwarunkowa i wierzy we wszystko. Dziwne jest to, że Julia nie zastanawia się nad tym czy jej wybranek jest wobec niej uczciwy, nawet nie zauważa drobnych sygnałów, które powinny dać jej do myślenia. Opowieść ta pokazuje nam jak wielkie jest pragnienie miłości, czułości i bliskości z drugim człowiekiem w każdym z nas. Nie można jej winić za ufność w drugiego człowieka, wiarę w dobre intencje ukochanego. Jak każdy człowiek chciała się zakochać, pracować i prowadzić szczęśliwe życie. Lecz wbrew swojej woli zostaje wykorzystana i sprzedana.

Opowieść czyta się z wypiekami na twarzy. Czytając powieść zastanawiamy się co wydarzy się na kolejnej stronie.

Autorka ukazuje nam jak działają ludzie związani z najniebezpieczniejszymi „organizacjami”, jak potrafią omamić ofiarę, wzbudzić jej zaufanie, a nawet rozkochać, aby wreszcie oszukać, wykorzystać i sprzedać. Pisarka kieruje nasze oczy na problemy, na które nie zwracamy uwagi lub nie zdajemy sobie sprawy z ich istnienia.

Arabski syn

„Arabski syn” Tanyi Valko to kontynuacja „Arabskiej sagi”. Miejscem akcji premierowej części jest Syria, obóz uchodźców i Arabia Saudyjska. Książka przedstawia dalsze losy Darii i jej męża dżihadiego Johna, jej siostry Marysi i jej męża oraz ich matki Doroty. Dżihadi John przechodzi operację plastyczną, aby nikt go nie rozpoznał, po czym Daria i jej mąż zmieniają tożsamość i narodowość. Następnie wyjeżdżają zatrzymując się w różnych miejscach. Marysia i Hamid wraz z ich przyjacielem wyruszyli na poszukiwania Darii. Na pustyni zostają zaczepieni przez Beduinów. Mężczyznom została podana trucizna, a Marysia zostaje zabrana przez rodzinę aby im służyła. Kobieta wykonywała wszystkie prace dla porywaczy. Tam poznała młodą dziewczynę – Basmę. Kobiety stają się sobie bardzo bliskie. Po pewnym czasie okazuje się, że Marysia jest w ciąży ze swoim oprawcą. Czy Marysia uwolni się od rodziny? Czy Hamid przeżył otrucie? Jak potoczy się dalsze życie Darii i jej męża? Czy Dorota spotka się ze swoimi córkami?

Autorka jak zwykle zaskoczyła tym jak poprowadziła dalsze losy bohaterów. Powieść jest tak samo emocjonująca jak poprzednie części. Każdy fan sagi będzie usatysfakcjonowany pomysłowością autorki. Losy bohaterów szokują i wzruszają. Swoją twórczością pisarka ukazuje jak człowiek zachowuje się w ekstremalnych sytuacjach. W tej długiej opowieści zdarzają się bardzo szczęśliwe czasy. Wydarzenia tej części również nie są oczywiste, ponieważ dzieje bohaterów często komplikują się i nigdy nie wiadomo jak i kiedy zakończy się trudny czas. Powieść ukazuje skrajną nędzę, rozpacz i strach. Pisarka opisuje co może się kryć pod życzliwością innych ludzi. Przez ufność Marysia, Hamid i ich przyjaciel znaleźli się w tragicznej sytuacji. Kobieta wspaniale opisała mentalność dżihadystów i osób, które zostały omamione fałszywą ideologią. Równocześnie widzimy zachowanie „najważniejszych” osób w „państwie”. Książka ukazuje okrucieństwo wojny domowej, życie w obozie dla uchodźców. Mamy również wątek psychologiczny, a mianowicie co człowiek jest w stanie zrobić, aby przetrwać. Do tego wątku możemy zaliczyć również mentalność morderców. Nawet łagodny i zrównoważony człowiek może zmienić się w zabójcę jeśli zostanie do tego zmuszony sytuacją, w której się znalazł. Możemy zauważyć pozytywną stronę trudnych sytuacji życiowych. A mianowicie niektórzy bohaterowie są w stanie poświęcić własne bezpieczeństwo, a nawet życie dla ratowania członka rodziny. Autorka ukazuje także wartość miłości i bliskości drugiego człowieka. Pisarka nie unika romansów oraz scen erotycznych. W powieści jak i całej sadze autorka nie unika opisów bardzo brutalnych scen i zmasakrowanych ciał. Czytając sagę pióra Tanyi Valko dowiadujemy się o kulturze, tradycji oraz mentalności ludzi zamieszkujących kraje arabskie. Losy Doroty i jej córek splatają się z życiem mieszkańców kraju, w którym się znajdują. Kobiety doświadczają trudów rozłąki.

Na końcu książki znajduje się słownik słów, zwrotów i nazw; geneza postaci serii czyli opis głównych bohaterów sagi oraz bilans ofiar i strat materialnych wojny w Syrii 2011 – 2017. W tym rozdziale autorka opisuje przebieg wojny domowej w Syrii. Podaje statystyki ilu ludzi padło ofiarą wojny, m. in. ilu cywilów, w tym kobiet i dzieci poniosło śmierć. Śmierć ludności została udokumentowana na około 100 000 cywilów. Szacuje się, że anonimowych ofiar zginęło około pół miliona. Autorka podaje także ilu sprzymierzeńców reżimu (117 000) zginęło podczas konfliktu, w tym syryjskich żołnierzy (62 000) oraz bojowników libańskiego szyickiego ugrupowania Hezbollah (1500). Ten rozdział mówi również o wpływie wojny na syryjskie społeczeństwo oraz gospodarkę. Zniszczeniu uległa także infrastruktura. Dowiadujemy się także o tragicznej sytuacji życiowej tych, którzy przeżyli. Rozdział obejmuje opis upadku Państwa Islamskiego oraz upadek wojny po irackiej stronie granicy. Kolejny rozdział mówi o uchodźcach na Bliskim Wschodzie. Kraje, które przyjęły syryjskich uchodźców to: Turcja, Liban, Jordania, Irak i Egipt. Większość uchodźców żyje poniżej granicy ubóstwa. Autorka przedstawia sytuację w obozach w Libanie, Jordanii i Turcji. Znajdziemy także opis sytuacji Syryjczyków w Arabii Saudyjskiej.

Orientalna saga

Autorką jest Tanya Valko (pseudonim). Autorka jest absolwentką Uniwersytetu Jagiellońskiego, była nauczycielką w Szkole Polskiej w Trypolisie (Libia), a następnie była asystentką Ambasadora RP. Przez ponad 20 lat mieszkała w krajach arabskich, w tym w Arabii Saudyjskiej i Indonezji. Po 25 latach wróciła do Polski. Jest autorką książek o Libii: „Libia od kuchni”, „Życie codzienne w Trypolisie” i „Sahara – ocean ciszy”. Jej zainteresowanie zdrowym stylem życia zaowocowało poradnikami pt. „Dość odchudzania – czas na dietę”, „Nowoczesna książka kucharska” i „Odchudzająca książka kucharska” (2014). W 2013 roku Valko wydała powieść „Zrób mnie młodszą, zrób mnie piękną” mówiącą o problemach wieku średniego i o chęci zatrzymania młodości. „Arabska żona” jest jej debiutem powieściowym, który ukazał się w 2010 roku i rozpoczyna sagę pod zbiorczym tytułem „Arabska saga”. Pomysły na kolejne części sagi autorka czerpie ze sprawozdań prasowych i internetowych oraz z relacji telewizyjnych, a także z historycznych i aktualnych wydarzeń, które wplata w fabułę swoich opowieści.

Pierwszą częścią serii jest „Arabska żona”. Akcja książki rozgrywa się w Polsce i w Libii. Główną bohaterką powieści jest Dorota, uczennica szkoły średniej. W dniu swoich 18 – tych urodzin dziewczyna poznaje Ahmeda Salimi, przystojnego Libijczyka, w którym zakochuje się bez pamięci. Jej otoczenie nie kryje swojej niechęci do tego związku, ale para postanawia kontynuować znajomość, w skutek czego Dorota zachodzi w ciążę, a następnie para bierze ślub. Po kilku latach mieszkania w Polsce Ahmed zaprasza żonę do swojego rodzinnego kraju na wakacje. Dziewczyna zaślepiona miłością nie dostrzega zagrożenia jakie jej ukochany mąż stwarza dla niej i jej małych córeczek – kiedy się orientuje jest już za późno. W powieści zawarty jest wątek psychologiczny. A mianowicie dotyczy on manipulacji najbliższą osobą – w tym przypadku żoną – która tego nie zauważa i wciąż wierzy w przemianę ukochanego na lepsze.

Książka została napisana w pierwszej osobie, co mi się podoba, ponieważ przyspiesza czytanie. Powieść – jak i cała saga – charakteryzuje się prostym językiem, a ponad to zawiera niesamowite i szybkie zwroty akcji. Gdy Czytelnikowi wydaje się, że losy bohaterów wychodzą na prostą nagle wszystko się zmienia. Warte uwagi są barwne opisy przyrody oraz miejsca akcji. Autorka precyzyjnie opisuje również bohaterów – cechy ich wyglądu i charaktery, a także zachodzące pomiędzy nimi relacje. Całość sagi rozgrywa się w egzotycznych dla nas krajach takich jak, np. Ghana, Jemen, Libia, Arabia Saudyjska, Indonezja (Dżakarta i wyspa Bali) i Syria.

Kolejne części są kontynuacją „Arabskiej żony” są wzbogacone o nowych bohaterów, których losy splatają się z życiem Doroty i jej córek. W „Azjatyckiej sadze” wkraczamy w świat, wierzenia i życie mieszkańców Indonezji („Okruchy raju” i „Miłość na Bali”), dzięki czemu poznajemy ich bliżej. Mamy szansę spojrzeć na ich czyny, zarówno z perspektywy lokalnych mieszkańców, jak i europejskich bohaterek. Pozwala nam to lepiej zrozumieć podłoże psychologiczne podjętych działań. Przedstawione zachowania Azjatów oraz motywacje ich postępowania, które często różnią się od naszych europejskich wzorców i znanych nam stereotypów. Opisując losy bohaterów autorka wprowadza nas w klimat panujący w danym państwie, tamtejszą społeczność wraz z jej zwyczajami czy wierzeniami. Opowieść jest również niesamowitą mozaiką kontrastów czego dowodzi zestawienie bogactwa i luksusu z biedą i skrajną nędzą. Meila – jedna z bohaterek – doświadcza tego na własnej skórze, ponieważ straciła wszystko począwszy na majątku, a skończywszy na członkach rodziny. W identycznej sytuacji znajduje się jej matka. Dodatkowo kobieta spotyka się z niechęcią rodziny. Szczęśliwie Meila ma możliwość edukacji pomimo biedy. Jako młoda dziewczyna zakochuje się w przystojnym Saudyjczyku, który chce się z nią ożenić. Po ślubie mąż zaczyna ją źle traktować. Gdy okazuje się, że dziewczyna jest w ciąży i zabija jej najbliższą przyjaciółkę postanawia uciec nie dając obiecanego wiana. Po ucieczce ojca dziecka Meila rodzi dużego, zdrowego syna. Gdy dziecko jest na tyle duże kobieta zaczyna pracować w przydrożnym warungu (jest to mały rodzinny biznes, restauracja, kawiarnia, sklep; lecz częściej wózek na kółkach oferujący sprzedaż owoców oraz dań kuchni azjatyckiej) zabierając syna ze sobą, który bawi się w przydrożnym kanale. Nagle okazuje się, że chłopiec jest poważnie chory. Malec trafia do szpitala, gdzie okazuje się, że przeszedł polio. Gdy okazuje się, że matka nie może zapewnić mu odpowiedniego pożywienia, bogatego w składniki odżywcze postanawia oddać syna jego ojcu. Gdy czytają kontrakt ślubny Meili okazuje się, że dokument jest wystawiony na ojca Fajsala, Muhammada. W dokumencie tym natrafiają na informacje, że Muhammad jest naczelnikiem Komisji ds. Krzewienia Cnoty i Zapobiegania Występkom w Rijadzie. Znalazłszy adres urzędu wysyłają telegram z informacją, że mężczyzna został dziadkiem, a jego wnuk potrzebuje pomocy z powodu choroby, ale przez kilka miesięcy nie doczekują się odpowiedzi. Po tym czasie postanawiają wykonać telefon do Arabii Saudyjskiej. Po tym telefonie okazuje się, że Fajsal przyjedzie, aby zabrać syna do siebie. Jednak dziewczyna nie chce oddać syna, ale brat przekonuje ją, że tam malec będzie miał bardzo dobrą opiekę lekarską i większe szanse na odpowiednie leczenie. Fajsal dotrzymuje obietnicy i przyjeżdża odebrać syna. Meila dopiero po latach domyśla się, że to małżeństwo było fikcyjne, bo jej były mąż chciał się tylko zabawić i wrócić w rodzinne strony. Po wyjeździe syna Meila oddaje się ciężkiej pracy, aby nie myśleć o ty co się wydarzyło. Jej nieobecność wzbudza podejrzenia ludzi, którzy plotkują, że kobieta ma kogoś. Z powodu wyjazdu Karima Meila nie utrzymuje kontaktu z sąsiadami i najbliższą rodziną. Potem jej ojczym zaczyna ją prześladować i zachodzi w kolejną ciążę. Meila mówi ojczymowi o ciąży, a ten proponuje jej aby wyjechała do Dżakarty za jego oszczędności. Ich kłótni przysłuchiwała się matka dziewczyny, która wyrzuca ją z domu. Kobieta następnego rana skoro świt z małym tobołkiem wyrusza do miasta. Gdy dociera na miejsce pomaga jej kobieta, która częstuje ją jedzeniem i proponuje pomoc w znalezieniu pracy. Dzięki swojej wybawczyni  trafia do znajomego kobiety i zaczyna pracę w warungu. Meila rozwija swoje miejsce pracy i zatrudnia autystyczną dziewczynkę, a sama zajmuje się zaopatrzeniem. Potem rodzi córkę. Kolejne wydarzenia zmuszają bohaterkę do przeprowadzki. Tam zaczyna życie od nowa wraz z córką i dziewczynką, która jej wcześniej pomagała. Meila poznaje przychylnych sobie ludzi. Jeden z nich pomaga urządzić się jej w nowym mieszkaniu, które wynajęła u swojego szefa. Kobieta zaczyna uczyć się angielskiego, aby móc obsługiwać obcokrajowców. Dzięki temu zaczyna jej się powodzić. Kobieta spełnia marzenie o własnym interesie. Meila wysyła córkę do szkoły. Dziewczyna z wiekiem staje się coraz bardziej krnąbrna. Niespodziewanie Meila wiąże się ze swoim szefem – panem Shinto – tworząc udany związek. Po jakimś czasie wyjeżdżają na urlop – na rajską wyspę Bali. Wkrótce mężczyzna jej się oświadcza i biorą cichy ślub. Shinto w prezencie ślubnym daje jej hotel którego jest właścicielem. Małżonkowie wracają do Dżakarty. Czy Meila spotka swojego starszego syna? Czy zechce na nowo poznać swoją matkę i nawiązać z nią pozytywną relację? Jak ułożą się relacje Meili z córką? Jak potoczą się losy Shinto i jego żony? Jak Dorota i jej córki ułożyły swoje życie?

            Podsumowując recenzję muszę podkreślić niesamowity talent autorki do tworzenia tak złożonych i niesamowitych historii. Czytając jej sagę czuje się charakter bohaterów, miejsc, krajów do których przenosi nas autorka. Saga doskonale rozwija naszą wyobraźnię, ponieważ opowieść zawiera bogate w szczegóły opisy. Niektóre części Tanya Valko wzbogaciła o słowniczki pojęć i zwrotów, których używa. W poszczególnych częściach można również znaleźć krótki opis historii kraju, jego geografii, ludności oraz kulturze, turystyce, gospodarce i religii danego regionu, w którym umiejscowiona jest akcja.

            Jeżeli jesteście zainteresowani przeczytaniem całej serii, oto kolejne części:

1.       „Arabska żona” 2. „Arabska córka” 3. „Arabska krew” 4. „Arabska księżniczka” 5. „Okruchy raju” 6. „Miłość na Bali” 7. „Arabska krucjata” 8. „Arabski mąż”

Premiera dziewiątej części pt. „Arabski syn” odbyła się 22 maja 2018 roku.

         

Kwiat pustyni

Waris Dirie była modelka w latach 1997 – 2003 ambasadorka ONZ walcząca przeciwko obrzezaniu kobiet. W 2000 roku założyła fundację, która działa na całym świecie, zajmując się uświadamianiem, ochroną zagrożonych dziewcząt i pomocy ofiarom okrutnego rytuału. Jest autorka książek pt. „Córka nomadów”, „Przełamać tabu”, „List do matki” oraz „Czarna kobieta, biały kraj”.

Dzisiejszy wpis poświęcę książce, którą zapewne wielu zna. A mianowicie jest to wzruszająca opowieść o ciekawym życiu autorki  pt. „Kwiat pustyni” napisaną przez Waris Dirie. Kobieta opisuje miejsce, w którym się wychowała. Pięknie pisze o swoich rodzicach i rodzeństwie. Opowiada o tradycjach i zwyczajach panujących w Somalii. Waris pisze o życiu jakie prowadziła mieszkając z rodziną. Jest to dzieciństwo spędzone w koczowniczej rodzinie na terenach ciężkich do życia. Gdy kończy 13 lat ojciec chce wydać ją za mąż, za mężczyznę, który ma ponad 60 lat. Dziewczynka ma zostać jego trzecią żoną. Dzięki matce ucieka nocą od losu, który ją czekał. Aby dotrzeć do babci musi pokonać wiele kilometrów przez pustynię. Wkrótce okazuje się, że jej ciotka mieszkająca w Wielkiej Brytanii potrzebuje pokojówki. Waris wyjeżdża za granicę i zaczyna pracę w domu ciotki. Jednak po kilku latach traci tę pracę, ponieważ wszyscy somalijscy dyplomaci zostają odwołani z powodu wojny domowej w Somalii. Dzięki pomocy obcej dziewczyny zaczyna pracować w barze szybkiej obsługi. Tam zauważa ją znany fotograf. Dziewczyna waha się i nie korzysta z propozycji mężczyzny, ale po przemyśleniu decyduje się, aby pójść porozmawiać. Wkrótce zaczyna dostawać zlecenia. Gdy ma wyjechać z innymi modelkami za granicę i przechodzi przez odprawę paszportową okazuje się, że jej paszport jest nie ważny, i zostaje aresztowana. Aby uzyskać brytyjskie obywatelstwo decyduje się wyjść za mąż. Jak potoczyło się dalsze życie kobiety?

Opowieść jest obrazem życia autorki, która podejmuje walkę o lepsze jutro. Waris jest przykładem tego, że nawet wychowując się na pustyni można zrobić światową karierę. W jej przypadku był potrzebny impuls, aby uciec. Tylko upór, ciężka praca i odrobina szczęścia pomogły jej w odniesieniu sukcesu. Tą książką zaczyna mówić o swoim okaleczeniu i cierpieniu z tym związanym. Jest dla niej okazją, aby rozpocząć rozmowę o okaleczaniu kobiet, które nadal trawa. Rozpoczyna również walkę z tym okrutnym procederem. Historia ta ważna jest ze względu na powagę problemu, o którym wspomina autorka.

Kręcąc film Waris chciała zwrócić uwagę świata na przestępstwo, którego ofiarami padają tysiące małych dziewczynek i dorosłych kobiet. Ekranizacja wiernie odzwierciedla klimat książki, która nosi ten sam tytuł co powieść. W tym miejscu warto wspomnieć o książce pt. „Safa nie okaleczajcie mnie”. Jest to historia dziewczynki, która zagrała w scenie obrzezania w filmie „Kwiat pustyni”. Dziewczyna pochodzi ze skrajnie biednej rodziny, która wychowuje się w slumsie. Opowieść zaczyna się od listu Safy do Waris, która odwiedza ją w rodzinnym mieście. Kobieta poznaje rodzinę dziewczynki. Autorka wspomina o kontrakcie, który mówi o tym, że Safa nie zostanie obrzezana. Jednak jej rodzice mają wątpliwości co do swojej decyzji, ponieważ nie znajdą dla dziewczynki męża. Wkrótce okazuje się, że babka Safy przez lata dokonywała tego brutalnego „rytuału” i wywiera presję na rodziców. W trakcie odwiedzin autorka zyskuje kolejną młodą dziewczynę do walki z tym okrucieństwem. Ochotniczka, która zgłosiła się do pracy w fundacji ma pozostać w Dżibuti.

Książka jest dowodem na to z jakim zaangażowaniem Waris Dirie walczy o każdą dziewczynkę, aby uchronić ją przed tragedią i cierpieniem do końca życia. Historia Safy nadaje walce autorki ludzką twarz. Jesteśmy świadkami ile serca autorka oddaje, aby obronić dziewczynkę przekazując rodzinie podstawowe informacje nt. konsekwencji okaleczenia.

     

Okrutna miłość

„Okrutna miłość” Reyes Monforte to opowieść matki, która toczy walkę z mężem o dziecko.

Główną bohaterką jest María José. Kobieta jest hiszpańską prawniczką. Jej rodzice kształcili ją w zagranicznych szkołach w Irlandii i Wielkiej Brytanii, aby mogła doskonalić posługiwanie się językiem angielskim. María po studiach wyjechała do Nowego Jorku, z którym wiąże swoją zawodową przyszłość. Jest bardzo energiczną i towarzyską osobą. Z okazji przeprowadzki urządza przyjęcie dla swoich przyjaciół. Pewnego dnia jej przyjaciółka namawia kobietę, aby zarejestrowała się na portalu randkowym. Tam poznaje przystojnego Amerykanina imieniem Peter. Mężczyzna bardzo jej się spodobał. Wkrótce zaczynają się spotykać. Ich znajomość rozwija się i przeradza się w poważny związek. Po jakimś czasie biorą ślub. Zachowanie mężczyzny diametralnie zmienia się. Wkrótce María José zachodzi w ciążę i rodzi córkę o imieniu Victoria Solenne. Kobieta opisuje swój koszmar, który funduje jej mąż. Rodzice i siostra Victoria nie wiedzą o jej sytuacji w domu. Dopiero po czasie dowiadują się co dzieje się w jej małżeństwie i życiu. Peter zabiera Maríi córkę. Wkrótce udaje jej się odebrać dziecko mężowi i wyjeżdża do Hiszpanii. Mężczyzna oskarża ją o porwanie dziewczynki. W tym momencie zaczyna się prawna batalia o małą Victorię Solenne. Peter robi wszystko, aby jego córka wróciła do Stanów. Jak dalej potoczy się spór między małżonkami? Czy María José i Peter dojdą do porozumienia?

Autorka jak zwykle trafnie opisuje bohaterów i ich sytuację życiową. Książka jest opowieścią o walce matki o dziecko i niesłabnącej macierzyńskiej miłości. Pisarka z niezwykłą sobie wnikliwością opisuje prawne zawiłości hiszpańskiego i amerykańskiego prawa w walce o dziecko. Bardzo trafnie opisuje tragedię i uczucia matki, która musi domagać się prawa do córki. W pewnym momencie zasady te stają się wrogiem trudnym do pokonania. Historia kobiety pokazuje jaką wartością jest miłość i więzi rodzinne. Opowieść pokazuje jak ważne jest wsparcie rodziny w najtrudniejszych momentach życia. Pisarka ukazuje jak bardzo ojciec potrafi być okrutny i bezwzględny w swoim postępowaniu w walce o prawo do dziecka, jak zaślepienie i chęć zemsty otumania człowieka. Książka jest przestrogą mówiącą o tym, że nigdy nie wiadomo na kogo możemy trafić w Internecie i w rzeczywistym świecie.

Soraya. Milość groźniejsza niż wojna

„Soraya. Miłość groźniejsza niż wojna” jest oparta na prawdziwej historii młodej Syryjki, która w Turcji szukała schronienia. Autorką jest Meltem Yilmaz turecka dziennikarka. W swoich artykułach zawsze staje po stronie wykluczonych, m. in. narkomanów, prostytutek, niepełnosprawnych i bezdomnych. „Soraya” jest jej debiutem powieściowym.

Miejscem akcji jest Syria, potem akcja przenosi się do Turcji do obozu uchodźców. Główną bohaterką jest Soraya, dziewiętnastoletnia Syryjka. Dziewczyna została znaleziona pod gruzami własnego domu i budzi się w szpitalu polowym. W wojnie traci brata, a jej ojciec zostaje ranny. Jej matka po stracie syna zaczyna chorować. W konsekwencji dziewczyna musi wziąć za nich odpowiedzialność i się nimi zająć. Gdy Soraya odzyskuje przytomność widzi rozpacz i niedolę ludzi, którzy stracili i opłakiwali kogoś bliskiego lub sami cierpieli z powodu obrażeń odniesionych w wojnie. Rodzina po dojściu do siebie trafia do obozu uchodźców w Turcji. Na miejscu dziewczyna zajmuje się rodzicami i chodzi po przydział żywności. Po przybyciu na miejsce dziewczyna musi na własną rękę zapoznać się z zasadami panującymi w obozie. Soraya wraz z rodzicami i innymi uchodźcami prowadzi ciężki los w zamkniętej przestrzeni. Przed wojną brat dziewczyny angażuje się w opozycyjne działania przeciw Asadowi. Mohammad z całej rodziny był największym przeciwnikiem partii Baas. Rodzina, jak wiele innych syryjskich rodzin, pogodziła się ze statusem obywateli drugiej kategorii. Wiara w rewolucję niosła się z domu do domu. Z dnia na dzień powiększały się szeregi opozycji. Jak dalej potoczy się życie Sorayi? Czy jej matka wróci do równowagi psychicznej?

  Książka napisana jest łatwym do zrozumienia językiem. Akcja jest szybka, która do końca trzyma w napięciu. Autorka w swojej debiutanckiej powieści przedstawia życie w obozie uchodźców. Pisarka potrafi przekazać Czytelnikowi emocje i myśli bohaterów. Powieść pokazuje świat współczesnej wojny, która skazuje ludzi na życie w obozach dla uchodźców. Książka jest obrazem życia ludzi mieszkających w obozie. Ludzie są skazani na pomoc kraju, w którym mieści się obóz. Strony powieści pokazują nam niepewność, skrajną biedę i rozpacz ludzi, którzy nie widzą przed sobą lepszego jutra. Mieszkańcy obozu nie mają możliwości wyjścia na zewnątrz. Książka otwiera nam oczy na problemy innych ludzi i na ich cierpienia. Czytając powieść docenia się, że żyjemy w spokojnym kraju.

Zdławiony krzyk

„Zdławiony krzyk” Any Tortajady to dziennik, który jest owocem podróży do Afganistanu. Autorka jest znaną hiszpańską reporterką. Książka powstała przed wydarzeniami z 11 września 2001 roku. Autorka przed wyjazdem przygotowywała się m. in. pod kątem historii, literatury, stosunków wewnętrznych, przyczyn i powodów konfliktu, doniesień prasowych, wypowiedzi ekspertów i relacji afgańskich kobiet. Pisarka wspomina o harcie ducha, poczuciu humoru i rozwadze w podejmowaniu decyzji. Jak pisze autorka Afgańczycy się nie boją, tylko podejmują odpowiednie kroki zdając sobie sprawę z niebezpieczeństwa i jednocześnie podejmując wszelkie środki ostrożności. Pisarka wyrusza do Afganistanu na zaproszenie swojej przyjaciółki, gdzie poznaje realia tamtego świata. Poznaje bliskich swojej przyjaciółki. Autorka przedstawia nam również kobiece „podziemie” w Afganistanie. Dużą część książki autorka poświęca afgańskim uchodźcom w Peszwarze (Pakistan). Opisuje ciężką pracę uchodźców przy wyrobie cegieł, ludzie muszą pracować w dzień i w nocy przy ich wypiekaniu. Czytając książkę i oglądając zdjęcia zamieszczone na końcu widzimy nieopisaną biedę, walkę o każdy dzień. Z opowieści rodziny Azady dowiadujemy się o życiu pod rządami Talibów. Dowiadujemy się m. in., że Talibowie byli Pasztunami, i sunnitami i nienawidzili szyickich Hazarów. Życie pod talibskimi rządami staje się dla społeczeństwa – zwłaszcza dla kobiet – udręką, ponieważ muszą chodzić całe zakryte – nieważne czy przebywają w domu czy wychodzą na ulicę. Ludzie nie mogli czytać książek, słuchać muzyki, nie mogli głośno się śmiać, a kobiety nie mogły wychodzić na zewnątrz bez męskiego opiekuna. Autorka na końcu książki przedstawia nam pokrótce XX – wieczną historię Afganistanu. Ostatnich kilka stron autorka poświęca na przedstawienie nam zdjęć, które pokazują biedę, ciężką pracę, smutną rzeczywistość i nieszczęście ludzi. Zdjęcia przedstawiają m. in. żebrzącą kobietę, ciężko pracujących ludzi w fabryce cegieł, kobietę piekącą chleb oraz dzieci produkujące klatki. Dziennik ukazuje nam myśli i uczucia uchodźców żyjących w ciągłej niepewności i braku widoku na lepszą przyszłość.

Książka daje do zrozumienia, że jako kobiety mamy szczęście żyjąc jako wolne istoty, być pełnoprawnym i szanowanym członkiem społeczeństwa, że żyjemy w kraju, w którym mamy prawo do kształcenia się. Książka skłania nas do pochylenia się nad tym, że nasze dzieci mogą się uczyć, nie muszą poświęcać swojego dzieciństwa na ciężką fizyczną pracę. Dziennik napisany jest ładnym, prostym językiem. Książka dostarcza informacji na temat życia afgańskich uchodźców w Pakistanie. Autorka wiele mówi o mentalności Afgańczyków.

Zmuszona do małżeństwa

W tym wpisie opowiem Wam o książce pt. „Zmuszona do małżeństwa”, której autorką jest Leila. Książka została wydana w 2004 roku. Leila jest Marokanką urodzoną we Francji w tradycyjnej muzułmańskiej rodzinie. Dziewczyna mieszkając w europejskim kraju na możliwość uczęszczania do szkoły. To są jedyne chwile jej wolności, gdzie może spotykać się z koleżankami. Poza szkołą nie może wychodzić z nimi na podwórko czy odwiedzać ich w domu. Autorka rozpoczyna swoją książkę od opowiedzenia o swoim ojcu. Jej życie polegało na ciągłym wykonywaniu rozkazów i przestrzegania nakazów i zakazów. Domownicy traktowali ją jak rzecz, narzędzie potrzebne do pracy. Leila może być sobą jedynie w szkole, gdzie może rozwijać swoją inteligencję i zainteresowania, może się śmiać, poznawać świat. Autorka mieszka z rodzicami i dziesięcioma braćmi. Autorka wspomina w jaki sposób była wychowywana, a jak jej bracia. Pisze o swoich rodzicach. Dziewczyny i kobiety w jej kulturze mają obowiązek siedzenia w domu, usługiwania mężczyznom, mogą wychodzić jedynie w ich towarzystwie. Jako dziewczyna musi być posłuszna ojcu. Przebywając w domu była obciążona domowymi obowiązkami. Była bita i poniżana. Autorka wspomina, że była molestowana. Najtrudniejszą rzeczą jest to, że ofiara nie może powiedzieć o swojej tragedii i cierpieniu, ponieważ musi czuć się winna. Osoba poszkodowana nie może nawet prosić o pomoc. Wychowując ją ojciec bardzo pilnował, aby nie miała styczności z obcymi chłopcami. Gdy zabraniano jej wyjść buntowała się zasiadając przed telewizorem i nie wykonując poleceń. Autorka opowiada nam o swoich uczuciach i emocjach, które są wywołane przez tradycyjne i surowe wychowanie. Dziewczyna decyduje się nawet na ucieczkę z domu. Przekonuje się jak wygląda życie młodej kobiety, która nigdy nie miała żadnej swobody. Jednak po jej „zażyciu” wraca do domu. Po pewnym czasie zostaje poinformowana, że zostanie wydana za mąż. Dziewczyna wie, że decyzja już zapadła i ona nie ma na nią najmniejszego wpływu. Kim okaże się jej narzeczony? Jak ułoży się życie autorki z mężem?

Czytając książkę jesteśmy świadkami jak wygląda życie młodej dziewczyny wychowanej w muzułmańskiej rodzinie w środku Europy. Dowiadujemy się co myśli i czuje żyjąc w takich warunkach. Autorka opowiada jak to jest żyć pod ciągłą kontrolą i cały czas pracując dla rodziny, która nie szanuje wysiłku i pracy dla niej wykonywanej. Kobiety wychowane w tej kulturze nie umieją żyć poza rodziną. Ciągle żyją pod presją rodziny i otoczenia. Jako kobieta autorka musi być wierna tradycji i kulturze, w której została wychowana. Książka porusza temat wymuszonego małżeństwa. Dowiadujemy się również jakie procedury obowiązują w związku z takim małżeństwem. Te „tradycje” zostają przeniesione do Europy wraz z imigrantami. Autorka uświadamia nam, że muzułmanie przybywający m. in. z Afryki nie integrują się, a wręcz separują się tworząc getta i przestrzegając jeszcze bardziej swoich tradycji i norm społecznych i religijnych obowiązujących w ich kraju. Dzięki takim książkom jak ta możemy poznać sposób myślenia tych ludzi, których nie rozumiemy. Autobiografia jest napisana przystępnym językiem, jest wciągająca, zawiera wiele szczegółów z życia autorki. Wspaniale opowiedziała o tradycji i kulturze swojej społeczności.

Córka Gangesu/Dwie twarze księżyca

Dzisiaj opowiem Wam o książce „Córka Gangesu” Ashy Miró. Autorka z pochodzenia jest Hinduską. Jako niemowlę zostaje oddana do sierocińca. Przez pierwsze 5 lat swojego życia wychowuje się w sierocińcu. W wieku 5 lat zostaje adoptowana przez hiszpańskie małżeństwo. Asha zostaje wychowana w zachodniej kulturze. Książka zawiera również fragmenty dziennika jej adopcyjnej matki. Jako dorosła kobieta postanawia wyruszyć w podróż do Indii – kraju, w którym się urodziła i spędziła pierwsze lata życia. Autorka wyrusza w podróż z grupą wolontariuszy. Jej czas był zagospodarowany między pracę a poszukiwaniem odpowiedzi na nurtujące ją pytania o przeszłość. Autorka opisuje swoje życie w sierocińcach w Nasik i Bombaju. Wspomina swoją drogę z Bombaju do Barcelony i swoje przystosowanie do nowego domu i kraju. Wspomina również swoją siostrę Fatimę również Hinduskę adoptowaną przez tych samych rodziców. Książka jest podróżą do ojczystego kraju, próbą poznania swojej tożsamości. Jako wolontariuszka poznaje swój kraj, próbuje znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Przede wszystkim usiłuje znaleźć informacje na temat swojej rodziny. Jedynymi osobami, które mogą znać szczegóły są zakonnice, które ją wychowywały. Opisuje emocje, które wiążą się z podróżą do kraju pochodzenia. Książka jest historią prostą i wzruszającą, która oddaje charakter autorki i jej ojczyzny.

Drugą książką jest „Dwie twarze księżyca”, która opisuje drugą podróż do Indii. Książka jest integralna częścią pierwszej. Celem tej podróży jest nagranie filmu dokumentalnego dla telewizji oraz próba odnalezienia biologicznej rodziny. Książka jest dalszą częścią poszukiwania przez autorkę swoich korzeni. Czy Asha odnajdzie choć jednego członka swojej biologicznej rodziny? Czy dowie się czegoś o swoich biologicznych rodzicach? Tego dowiemy się zapoznając się z treścią książki.

Obie książki są wzruszającymi dziennikami o poszukiwaniu swojej tożsamości, oczekiwaniu rodziców na adopcję dziecka z innego kraju. Autorka wykazała się odwagą decydując się wyjechać do kraju przodków, po to, aby zmierzyć się z przeszłością. Podejmuje tę próbę po to, aby jej życie stało się jedną całością. Książka jest warta przeczytania, ponieważ ukazuje co czują ludzie adoptowani do obcych sobie krajów, gdy dorastają i decydują się na podróż do ojczystego kraju. Czytając strony tych dzienników zapoznajemy się z emocjami, jakie wywołuje w autorce ponowne zderzenie z zapomnianą kulturą i językiem. Widzimy jak piękne i wzruszająco mówi o swoich adopcyjnych rodzicach. Jesteśmy świadkami z jaką uwagą chłonie obrazy oraz zapachy swojej ojczyzny. Mamy okazje przeczytać historię osoby, która jest dziedziczką dwóch kultur i jak to wpływa na osobowość człowieka. Takie historie wzbogacają również nas Czytelników, ponieważ widzimy jak taką osobę przyjmują w kraju zamieszkania, a jak w kraju pochodzenia. Ta książka uczy otwartości, szacunku i tolerancji na inne nacje, kultury, rasy. Historia tej kobiety uczy, że miłość i chęć stworzenia komuś domu nie zna granic.

Ocalona aby mówić

Immaculée Ilibagiza urodziła się w Ruandzie, gdzie studiowała elektronikę i inżynierię mechaniczną na Uniwersytecie Narodowym w Butare.

„Ocalona aby mówić” Immaculée Ilibagiza jest historią z życia autorki. Była trzecim dzieckiem i jedyną córką swoich rodziców. Dowiadujemy się o tym, że w ruandyjskim społeczeństwie dziewczynki wychowywane są bardziej surowo niż chłopcy. Mimo to kobieta miała bardzo dobry kontakt z braćmi. Autorka wraz z rodzeństwem obowiązkowo uczęszcza do szkoły. Kobieta przynależy do plemienia Tutsi. Jako dziecko nie wiedziała co się z tym wiąże. Autorka rozpoczyna opowieść od opisania swojej rodziny oraz przyjazne relacje społeczne panujące w jej wiosce. Jej doświadczenia z dzieciństwa mijają się z tym co przeżyła później. Ku jej zaskoczeniu odbywają się apele etniczne, nie wiedząc co to oznacza. Gdy ma kilkanaście lat rozpętuje się polowanie na plemię Tutsi. Kobieta cudem unika śmierci znajdując schronienie u miejscowego pastora, który należał do plemienia Hutu. Autorka gnieździ się z siedmioma innymi kobietami w ciasnym  pomieszczeniu. W tym czasie zaczyna gorliwie się modlić, a jej wiara staje się coraz silniejsza. Jednocześnie prosi pastora o książki w języku angielskim, aby je czytać i uczyć się języka. Czy jej rodzina przeżyła ludobójstwo? Do czego doprowadzi autorkę jej upór i wiara?

Książka opowiada o horrorze ludobójstwa w Ruandzie. Gdzie sąsiedzi polują na sąsiadów. Są osoby z plemienia Hutu, które ryzykując własne życie i swoich bliskich ukrywają Tutsi we własnych domach. W opowieści zostaje przedstawiony inny rodzaj holocaustu niż znamy my z czasów II wojny światowej. Tylko w tym przypadku plemię Hutu dąży do wymordowania plemienia Tutsi. Na kartach tej przerażającej opowieści odkryjemy nadzieję na ocalenie, gorliwą modlitwę i głęboką wiarę w Boga. Widzimy jak wiele może dać człowiekowi modlitwa i wiara. Równocześnie w tej tragedii rodzi się pomysł nauki języka angielskiego i w jaki sposób go potem wykorzystać. Autorka jest kolejnym przykładem jak wiara w siebie, we własne możliwości i odważne marzenie prowadzi do celu. To wszystko popiera konkretnym działaniem. Pisarka ma o tyle trudniej, że nie ma wsparcia najbliższych. Treść książki niesie pouczający morał, a mianowicie, że mimo doznanej krzywdy i cierpienia wybacza oprawcom. Kobieta jest inspiracją nie tylko dla osób pokrzywdzonych przez wojnę, a także dla tych, którzy poszukują Boga i nie umieją wybaczyć najmniejszej krzywdy.