Znachor i Profesor Wilczur

„Znachor” Tadeusza Dołęgi – Mostowicza doczekał się dwóch ekranizacji . Pierwsza adaptacja powstała w 1937 roku (w tym samym roku została wydana książka) w reżyserii Michała Waszyńskiego. Drugi raz powieść została sfilmowana w 1981 roku, a datą premiery jest 12 kwietnia 1982 roku w reżyserii Jerzego Hoffmana. Obie ekranizacje noszą ten sam tytuł co powieść.

Tadeusz Dołęga – Mostowicz ur. 10 sierpnia 1898 roku w Okutowie na Witebszczyźnie (Rosja), a zm. 20 września 1939 roku w Kutach na Ukrainie. Był synem Stefana i Stanisławy z Popowiczów. W 1915 ukończył gimnazjum w Wilnie, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Kijowie. Należał w tym czasie do konspiracyjnej Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1917 przerwał studia i wyjechał do Warszawy, gdzie zaciągnął się ochotniczo do wojska. Brał udział w wojnie polsko - bolszewickiej. W latach 1922-1926 był współpracownikiem, a następnie redaktorem dziennika „Rzeczpospolita”, wówczas związanego z chadecją. Jako felitonista używał wówczas pseudonimu C. hr. Zan. Jego antysemicyjne felietony bardzo często padały ofiarą cenzury. W pisanych artykułach poruszał m.in. sprawy: aresztowania gen. Juliusza Malczewskiego, zaginięcia gen. Włodzimierza Zagórskiego i pobicia posła Jerzego Zdziechowskiego. Polski pisarz, prozaik, scenarzysta i dziennikarz. Jego najbardziej znaną powieścią jest „Kariera Nikodema Dyzmy” (1932), kilkukrotnie zekranizowana, m.in. w serialu telewizyjnym o tym samym tytule. Dziełami tego autora są również: „Doktor Murek zredukowany” (1936), „Drugie życie doktora Murka” (1936), „Trzy serca” (1938), „Profesor Wilczur” (1939), czy „Pamiętnik pani Hanki” (1939).

Głównym bohaterem jest Rafał Wilczur – wybitny profesor chirurgii. Jego życie zawodowe obfituje w sukcesy. Mężczyzna ma piękną żonę i śliczną córeczkę. W rocznicę ich ślubu wraca do domu z prezentami przeznaczonymi dla żony z tej okazji. Jednak służba przekazuje mu list od Pani domu, w którym oznajmia mu, że odchodzi wraz z córką do innego mężczyzny. Profesor po przeczytaniu listu wychodzi z domu i zatrzymuje się w knajpie, w skutek czego upija się. Wilczur zostaje pobity i traci pamięć, w następstwie czego rozpoczyna życie włóczęgi. Podróżując samotnie po Polsce podejmuje się różnych prac. Po latach włóczęgi zostaje przyjęty na służbę do młyna Prokopa Mielnika. Po wiosce rozchodzi się wieść o zdolnościach medycznych Wilczura. Ludzie zaczynają przychodzić ze swoimi dolegliwościami. O znachorze dowiaduje się miejscowy lekarz – doktor Pawlicki. Jak doktor zareagował na działalność Wilczura w jego regionie? Czy znachor pozostanie u młynarza? Czy odzyska pamięć i odnajdzie córkę? Czym profesor zasłużył sobie na szacunek młynarza?

„Znachor” to książka mówiąca o szlachetności i bezinteresownej pomocy obcym ludziom. Znachor i Prokop są przykładami na to jak można pomóc drugiemu człowiekowi nie zwracając uwagi na własną korzyść. Mężczyźni wytworzyli między sobą piękną przyjaźń polegającą na zaufaniu. Powieść traktuje również o tym, że mniej zdolnemu lekarzowi przeszkadza wiejski znachor, który z powodzeniem „leczy” mieszkańców. Ten fakt powoduje ogromną zazdrość doktora Pawlickiego. Opowieść zawiera też wątek pięknej i niewinnej miłości między Marysią a panem Czyńskim. Książka mówi o tym, o czym często zapominamy w codziennym życiu. Przede wszystkim jest to miłość, bezinteresowna pomoc, powiedzenie dobrego słowa lub podarowany uśmiech. Książka pozostawia wrażenie, że odwiedziło się świat idealny bazujący na dobrych i pożądanych wartościach, które prezentują bohaterowie. Autor świetnie opisał prostotę życia, bohaterów i miejsc. Książka posiada świetne dialogi. Jak to w życiu nie omijają ich smutne i bolesne doświadczenia. Warto sięgać po tego typu literaturę, ponieważ pisarz przedstawił wartości, które są i zawsze będą aktualne. Dołęga – Mostowicz pisze też o uczuciu takim jak zazdrość, które towarzyszy ludziom.

Ekranizacja powieści, która miała premierę w 1982 roku w reżyserii Jerzego Hoffmana wspaniale oddaje klimat powieści. Akcja filmu zawiera najważniejsze wątki opisane w powieści. Aktorzy, którzy wcielili się w bohaterów doskonale odzwierciedlili ich charakter i zachowanie. Scenografia oddaje wizję przedstawioną przez autora. Stroje również są odzwierciedleniem epoki. Tytułowego znachora zagrał Jerzy Bińczycki. Jako Maria Jolanta Wilczur wystąpiła Anna Dymna. W rolę hrabiego Leszka Czyńskiego wcielił się Tomasz Stockinger. W rolę Sonii wcieliła się Bożena Dykiel, a w roli Wasylko zobaczyliśmy Artura Barcisia. Doktora Pawlickiego zagrał Andrzej Kopiczyński. Piotr Fronczewski wcielił się w rolę profesora Dobranieckiego.

„Profesor Wilczur” Tadeusza Dołęgi – Mostowicza jest kontynuacją znanego „Znachora”. Fabuła traktuje o dalszym życiu Rafała Wilczura. Powieść jest równie wspaniała i ciekawa jak pierwsza. Autor wprowadził nowych bohaterów, którzy są również ciekawi pod względem charakteru i wyznawanych wartości. Odnajdujemy także uczucie zazdrości. Opowieść zostaje wzbogacona o doskonale rozbudowaną intrygę.

 

Ukryta róża

„Ukryta róża” Reyes Monforte jest historią dwóch sióstr, które musiały zmierzyć się z trudami życia w czasie wojny.

Akcja książki rozpoczyna się gdy dochodzi do rozpadu Jugosławii. To daje początek nacjonalistycznym zachowaniom Serbów w stosunku do bośniackich muzułmanów. Zahra i jej rodzina pochodzą z Wiszegradu, miasteczka położonego we wschodniej części Bośni, bardzo blisko granicy z Serbią. Miasto liczy 20 tysięcy mieszkańców – Bośniaków, Serbów i Chorwatów. Zahra (Bośniaczka) i jej chłopak Aleksander, który jest Serbem, są parą. Para bardzo się kocha. Alek przyjeżdża do jej domu z dramatycznymi wieściami. Chłopak zdaje jej relacje z bombardowania, opisuje zachowanie ludzi, widzi martwe ciała. Przed przybyciem Alka dzwoni siostra dziewczyny, która opisuje wydarzenia z Sarajewa i namawia ją do wyjazdu z kraju póki jest na to czas, lecz wyznanie chłopaka daje jednoznacznie do zrozumienia, że jest to niemożliwe. Wkrótce na dobre zaczyna się koszmar wojny. Mieszkańcy zauważają, że w pobliskiej rzece pływają martwe ciała. Życie ludzi zaczyna obfitować w tragiczne doświadczenia. To wszystko co się dzieje wzbudza paraliżujący strach o siebie i o rodzinę. Zahra i Aleksander również żyją w obawie, że ktoś dowie się o ich relacji. Wkrótce dowiaduje się, że jej mały braciszek, aby przeżyć wykonuje polecenia Serbów, co dla Zahry jest ogromnym szokiem. Po miesiącach przeżytych w strachu para decyduje się uciec. Udaje im się dotrzeć do spokojnej Hiszpanii. Przyjmuje ich kuzyn Alka – Zoran. Zamieszkują w przepięknym miasteczku Villa de Alba. Jak ułoży się życie pary w Hiszpanii? Co wydarzyło się u rodziny Zahry pod jej nieobecność? Czy dziewczyna wróci do Bośni?

Autorka opisuje niewyobrażalny koszmar wojny. Pisarka bardzo szczegółowo opisuje dantejskie sceny, emocje bohaterów i ich poglądy. Historia głównej bohaterki daje nadzieję na wydostanie się z centrum działań wojennych i rozpoczęcie nowego życia. Opowieść zawiera również wątek psychologiczny, a mianowicie jak straszny wpływ wojna ma na ludzką psychikę – doskonałym przykładem może być brat Zahry. Na kartach powieści widzimy co dziecko jest w stanie zrobić, aby przeżyć i jak dramatyczne skutki może mieć to w przyszłości. Książka może zaciekawić osoby, które interesują się historiami ludzi, którzy przeżyli okrucieństwo wojny.

Biała Masajka

Dzisiejszy wpis będzie poświęcony książce pt. „Biała Masajka” Corinne Hofmann. Autorka urodziła się w 1960 roku w Szwajcarii i tam obecnie mieszka. Powieść została przetłumaczona na 13 języków i została sfilmowana.

„Biała Masajka” jest historią z życia autorki. Kobieta wyjeżdża z ówczesnym narzeczonym do Kenii na wakacje. W czasie urlopu zauważa przystojnego Masaja, który stał się jej wielką miłością. Dla niego porzuca mężczyznę i zostaje, aby odszukać człowieka, którego pokochała. Autorka odnajduje go i postanawia zostać z ukochanym. Kobieta rozpoczyna życie w afrykańskim buszu, które dla Europejki okazuje się bardzo trudne. Jednak chcąc być ze swoją miłością decyduje się znosić wszystkie niedogodności. W trakcie pobytu zżywa się z jego rodziną, obchodzi wraz z nimi ich uroczystości. Z biegiem czasu ci ludzie stają jej się bardzo bliscy. Jak potoczą się dalsze losy autorki w Kenii? Czy jej związek z Masajem przetrwa?

Autorka z miłości do mężczyzny, którego nie zna porzuca narzeczonego i zmienia swoje życie o 360°. Trzeba ogromnej odwagi i wielkiej miłości, aby zdecydować się na tak ważny krok. Autorka jest dowodem na to, że Europejczyk może żyć i przetrwać w tak nieprzyjaznym klimacie, bez wygód, do których jesteśmy przyzwyczajeni. Z kart powieści dowiadujemy się jak Masajowie są różni od nas. Kobieta mówi o bogactwie ich kultury, a jednocześnie wyraźnie wyłania się przytłaczający niedostatek. Książka zawiera piękne opisy przyrody i wyglądu ludzi. Autorka zwraca uwagę na odmienną mentalność tamtejszego społeczeństwa. Powieść uświadamia nam jak ważny jest drugi człowiek, miłość i rodzina. Czytając tę historię możemy zauważyć jak mało czasu i uwagi poświęcamy swoim bliskim. Zatrzymując się nad tą książką widzimy, że najprostsze rzeczy mogą sprawiać radość. Zgłębiając tajemnice życia autorki można zastanawiać się jak ktoś kto spędził całe życie w Europie, mając dostęp do różnych udogodnień decyduje się na rezygnację z tego wszystkiego. Sięgając po takie książki przekonujemy się, że są osoby, które dla miłości są w stanie zrezygnować z wielu rzeczy, aby być z ukochaną osobą. Z tej historii każdy może wyciągnąć wiele dobrego dla siebie.

Bransoleta

          Kolejnym wpisem jest recenzja książki „Bransoleta” Roberty Gately. Autorka jest amerykańską pielęgniarką i pisarką. Jej powieści powstały na bazie doświadczeń, które zdobyła w czasie misji humanitarnych w krajach azjatyckich i afrykańskich, które były dotknięte wojną. Jej debiutem powieściowym jest „Szminka w Afganistanie”.

            Główną bohaterką jest Abby, pielęgniarka, która dostała propozycję wyjazdu do Pakistanu z ramienia ONZ. Bodźcem do wyjazdu staje się złamane serce. Dzień przed wyjazdem postanawia pobiegać. W trakcie treningu jest świadkiem dziwnej sytuacji. Abby widzi kłótnię mężczyzny z kobietą, która wypada z balkonu i ginie na miejscu. Z tej całej tragedii zapamiętuje bransoletkę na nadgarstku zmarłej kobiety. Dziewczyna wzywa policję, ale nie znajdują ciała. Abby następnego dnia wyjeżdża do Pakistanu na misję. Tam pracuje w obozie uchodźców w punkcie szczepień oraz wypełnia raporty dla ONZ. Nawet pochłaniająca ją praca nie daje jej zapomnieć o dziwnej sytuacji i widoku martwej kobiety. Przez kilka miesięcy śni koszmary, które nie dają jej to spokoju. Przełożona Abby informuje ją, że przyjedzie amerykański dziennikarz, który chce przeprowadzić z nią wywiad. Na początku nie dogadują się, ale z upływem czasu ich relacje poprawiają się. Gdy ich stosunki nabierają przyjacielskiego charakteru wpadają na trop handlarzy ludźmi. Prowadząc prywatne śledztwo wpadają na wiele ciekawych szczegółów. Z biegiem czasu dowiadują się o domu dla kobiet, które padły ofiarą gangu handlującego ludźmi. Dziewczyna nadal pracuje w obozie dla uchodźców. Potem okazuje się, że dziennikarz chce napisać cykl artykułów nt. handlu ludźmi. W trakcie pobytu Abby zaprzyjaźnia się ze swoją przełożoną. Wkrótce poznaje jej wujka, miejscowego bogacza. Dziewczyna bardzo mu się podoba. Mężczyzna wykazuje coraz większe zainteresowanie nią. Co odkryją nt. mężczyzny? Czy ma związek z handlem ludźmi? Czy przełożona Abby jest tą, za którą się podaje? Jak zakończy się ta historia?

            Powieść porusza problemy i sytuację uchodźców. Autorka opisuje jeden z namiotów, gdzie ludzie umieszczają zdjęcia osób zaginionych. Żyjąc w takich warunkach ludzie nie mają możliwości i pieniędzy, aby podjąć próbę poszukiwań osób bliskich. Autorka świetnie opisuje pracę w obozie uchodźców. W swojej pracy Abby dociera do skrzywdzonych kobiet i dziewczynek. Pisarka wspaniale opowiada o działaniu gangu handlującego ludźmi. Jak tacy ludzie często wykorzystują biedę i niezaradność rodzin ofiar, które sprzedają swoje dzieci. Rodziny często nie wiedzą co dzieje się z ich bliskimi, na jakie cierpienia są narażone.

            Powieść jest szokująca ze względu na historie ofiar handlu ludźmi. Książka na długo zapada w pamięć. Autorka pisze szczerze i prosto. Porusza temat ludzkiej tragedii i zaangażowanie w pomoc dla takich osób. 

Ogród spieczonej ziemi

„Ogród spieczonej ziemi” Corbana Addisona przedstawia historię dziewczynki z zespołem Downa. Autor z wykształcenia jest prawnikiem i inżynierem. Pracuje jako prawnik sądowy. Wraz z rodziną mieszka w Wirginii. Jego debiutem powieściowym jest „Wędrówka przez słońce”.

   Akcja książki rozgrywa się w Lusace, stolicy Zambii. Pewnej nocy dochodzi do brutalnej napaści na dziewczynkę z zespołem Downa. Dziecko trafia do szpitala, gdzie przechodzi szczegółowe badania. Pracownicy szpitala próbują nawiązać z nią kontakt. Nikt nie zna tożsamości pokrzywdzonej. O zdarzeniu dowiaduje się amerykańska prawniczka. Kobieta odwiedza dziewczynkę i postanawia znaleźć sprawcę. Gdy zaczyna śledztwo nawiązuje współpracę z zambijskim policjantem Josephem. Poszukiwania sprawcy napadu wiodą ich do najniebezpieczniejszych zakątków Lusaki. W trakcie śledztwa przydarzają im się bardzo niebezpieczne sytuacje. Śledczy pracując razem coraz lepiej się poznają. W pewnym momencie trafiają na pamiętnik nieżyjącej matki dziewczynki. Aby znaleźć sprawcę przestępstwa prowadzą poszukiwania m. in. w Johanesburgu. W trakcie dochodzenia podejmują próbę znalezienia rodziny poszkodowanej. Coraz więcej dowodów pojawia się na syna pewnego wpływowego człowieka. Zespół decyduje się oddać sprawę do sądu. Powołują mnóstwo świadków, składają wnioski. Do czego doprowadzi ich pamiętnik? Czy zdołają udowodnić winę podejrzanemu? Czy sama pokrzywdzona będzie mogła zeznawać w swojej sprawie?

   Autor wspaniale oddaje charakter kraju, w którym umieścił akcję swojej powieści. Pisarz ma niesamowite wyczucie w opisie sytuacji, charakteru bohaterów, relacji miedzy nimi i ich emocji. Trafnie łączy ze sobą wątki. Akcja jest szybka, trzymająca w napięciu do ostatniej strony. Powieść jest opisem walki o sprawiedliwość dla osoby, która nie może sama się bronić. Autor ukazuje zaangażowanie osób i organizacji do tego powołanych. Bohaterowie walczą o zmianę przepisów i postrzeganie społeczeństwa osób poszkodowanych w przestępstwach seksualnych oraz uznanie znaczenia przez sądy badań DNA, które mogą ułatwić ukaranie sprawcy. Widzimy jak osoby bogate i wpływowe wykorzystują swoją pozycję społeczną. Autor opisuje świat prostytutek oraz kim są ich klienci.

  Powieść jest warta przeczytania, ponieważ może uwrażliwić nas na krzywdę słabszych i pokrzywdzonych. Skłania do zwrócenia uwagi na to, że nie każdy jest w stanie się bronić.

Byłam służącą w arabskich pałacach

„Byłam kochanką arabskich szejków” Laili Shukri to kolejna prawdziwa i przerażająca historia dziewczyny, która szukając miłości przeżyła największy koszmar w swoim życiu.

Główną bohaterką jest Julia, młoda Polka. Dziewczyna jest księgową pracującą w firmie windykacyjnej. Pewnego dnia koleżanki zapraszają ją na imprezę do najpopularniejszego klubu w mieście. Tak poznaje przystojnego Tarka. Spędzają miły wieczór rozmawiając i popijając szampana. Mężczyzna płaci rachunek za nią i jej koleżanki. Przed rozstaniem prosi Julię o numer telefonu. Tarek następnego dnia oddzwania i zaprasza ją na kawę. Julia czuje się oczarowana nowo poznanym znajomym i zgadza się bliżej go poznać. Wkrótce ich znajomość nabiera tempa. Z biegiem czasu dziewczynie zaczyna coraz bardziej zależeć na znajomości z nim. Para spędza ze sobą noc i niespodziewanie mężczyzna zaprasza Julię na urlop do Dubaju. Dziewczyna bez wahania zgadza się na tę propozycję. Gdy Tarek dowiaduje się, że Julia nie może wyjechać, ponieważ nie dostała wolnego w pracy, mężczyzna niespodziewanie denerwuje się zmieniając swój ton. Gdy dziewczyna obiecuje, że pójdzie z tym do menadżera mężczyzna uspokaja się. Menadżer firmy zgadza się udzielić jej urlopu. Julia jest zachwycona wyjazdem za granicę. W tym celu Tarek prosi, aby wybrała się na zakupy, na które wydaje swoje całe oszczędności. Wkrótce para wyjeżdża do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Po długim locie zatrzymują się w małym mieszkanku. Po przyjeździe zachowanie Tarka w stosunku do Julii się zmienia. Znika na całe dnie zostawiając ją samą. Nagle mężczyzna informuje, że wychodzą na imprezę na prywatnej wyspie. Przed wyjściem Tarek prosi, aby pożyczyła mu ostatnie 300 dolarów. Para dociera na miejsce zabawy. Wkrótce impreza rozkręca się na całego. Dziewczyna wypija drinka, a nad ranem budzi się u boku obcego mężczyzny. Julia prawie nic nie pamięta z poprzedniego wieczoru. Kilka godzin później Julia podsłuchuje rozmowę Tarka i jego kolegów. Z ich rozmowy jednoznacznie mogła wywnioskować gdzie się znajduje. Dziewczyna buntuje się przeciw temu gdzie się znalazła. Aby wymusić na niej posłuszeństwo oprawcy podają jej narkotyki. Julia kilka dni przeżywa odurzona narkotykami. Następnie Tarek żąda, aby wzięła kąpiel i ładnie się ubrała, informując ją, że wychodzą. Gdy dojechali do celu okazuje się, że Tarek na jej oczach sprzedał ją obcym mężczyznom do arabskiego domu publicznego. Nagle Julia zdaje sobie sprawę, że trafiła w szpony okrutnego gangu handlującego ludźmi. Po przybyciu na miejsce dziewczyna została poinstruowana jakie zasady panują w tym miejscu. Jakie straszne tajemnice odkryje podczas pobytu? Czy ktoś domyśli się, że padła ofiarą handlu ludźmi? Czy ktoś odważy się na poszukiwania? Czy może marzyć o ucieczce?  Czy ma szansę na uwolnienie? Jakie stosunki panują między prostytutkami?

Niesamowita i szokująca historia dziewczyny, która zaślepiona miłością wpada w sidła niebezpiecznego gangu. Omamiona wizją wspaniałej i niezapomnianej podróży oraz chęć poznania jego rodziców i rodzeństwa nieświadomie stała się ofiarą handlu ludźmi. Gdyby nie łatwowierność głównej bohaterki nie spotkałaby jej tak straszna historia. Dziewczyna swoją postawą pokazuje nam miłość, która jest bezwarunkowa i wierzy we wszystko. Dziwne jest to, że Julia nie zastanawia się nad tym czy jej wybranek jest wobec niej uczciwy, nawet nie zauważa drobnych sygnałów, które powinny dać jej do myślenia. Opowieść ta pokazuje nam jak wielkie jest pragnienie miłości, czułości i bliskości z drugim człowiekiem w każdym z nas. Nie można jej winić za ufność w drugiego człowieka, wiarę w dobre intencje ukochanego. Jak każdy człowiek chciała się zakochać, pracować i prowadzić szczęśliwe życie. Lecz wbrew swojej woli zostaje wykorzystana i sprzedana.

Opowieść czyta się z wypiekami na twarzy. Czytając powieść zastanawiamy się co wydarzy się na kolejnej stronie.

Autorka ukazuje nam jak działają ludzie związani z najniebezpieczniejszymi „organizacjami”, jak potrafią omamić ofiarę, wzbudzić jej zaufanie, a nawet rozkochać, aby wreszcie oszukać, wykorzystać i sprzedać. Pisarka kieruje nasze oczy na problemy, na które nie zwracamy uwagi lub nie zdajemy sobie sprawy z ich istnienia.

Okaleczona

Ten wpis poświęcę książce pt. „Okaleczona” autorstwa Khady. Khady pochodzi z Senegalu. Powieść została napisana w 2005 roku.

Autorka jako pierwsza porusza temat obrzezania. Pisarka wspomina o swojej rodzinie i wiosce. Jako dziecko była bardzo energiczna. Miała szczęście chodzić do szkoły i uczyć się. W wieku 7 lat zostaje brutalnie okaleczona. Khady szczegółowo opisuje ten brutalny „rytuał”. Opowiada przez co przeszła bezpośrednio po okaleczeniu. Wspomina o strukturze społecznej regionu, w którym mieszkała. Ludzie – prócz urzędników państwowych – nie posiadają ubezpieczenia socjalnego i prawa do emerytury, więc muszą zajmować się m. in. drobnym handlem, np. sprzedażą nadmiaru przypraw. Na potrzeby rodziny również pracują na roli uprawiając ryż i proso. W razie potrzeby rodziny wspierają się nie zwracając uwagi z jakiej kasty pochodzą, co dotyczy również rodzin, które przebywają na emigracji. Wkrótce przychodzi list z Francji, który zawierał oświadczyny nieznanego jej kuzyna. Kilka dni później zostaje wezwana do pokoju ojca na rozmowę, gdzie towarzyszy mu babcia. Decyzja zostaje podjęta bez udziału dziewczyny, która nie może wyrazić swojego zdania. Po kilku tygodniach znów przychodzi list wyrażający zadowolenie i pieniądze na zaręczyny. Wszelkie uzgodnienia i decyzje zapadają w obecności kuriera, który zawsze pochodzi z kasty, która zajmuje się łączeniem dwóch rodzin. Kurier musi spotkać się z rodziną jej przyszłego męża i uzgodnić posag, a potem go dostarczyć. Wreszcie zostaje wydana za mąż za 20 lat starszego kuzyna. Dziewczyna poznaje swojego męża gdy kilkudniowe obrzędy i ceremonie zbliżają się do końca. Jej mąż przychodzi po to, aby skonsumować zawarty związek małżeński. Autorka opisuje wszystkie rytuały i obrzędy, które następują po nocy poślubnej oraz formalności po zawarciu małżeństwa obowiązujące w jej kraju. Tuż przed wyjazdem do Francji kobieta opowiada o trudnych dla niej początkach pożycia małżeńskiego. Khady wyjeżdża z mężem do Francji. Autorka opowiada o początkach życia w Paryżu i kolejnych trudach związanych z życiem w małżeństwie. Jako 16 – latka rodzi pierwsze dziecko. Jak potoczyło się dalsze życie autorki we Francji? Czy Khady znajdzie wspólny język z mężem?

Książka jest autobiografią autorki, to opowieść o cierpieniach, emocjach afrykańskiej kobiety wychowanej w tradycyjnej muzułmańskiej rodzinie. Książka ukazuje życie i tradycje, które są dla nas niezrozumiałe i obce. Dowiadujemy się jak ważny jest senior rodu. Widzimy jak dużym szacunkiem młodzi darzą rodziców i dziadków. Jesteśmy świadkami dążeń do spełnienia marzeń i ciężkiej pracy autorki, aby godnie żyć. Khady w swojej książce wyraża się z szacunkiem o swojej rodzinie. Biografia jest napisana zwięźle i prostym językiem. Książkę czyta się bardzo szybko, ponieważ zawiera ciekawe wzmianki o tradycji jej regionu, o relacjach rodzinnych i społecznych. Jeżeli ktoś interesuje się takimi ciekawostkami książka na pewno pozostanie w jego pamięci na bardzo długo.

Sprzedana

„Sprzedana” Sophie Hayes jest historią, która przytrafiła się jej samej. Kobieta jest Brytyjką. Powieść jest owocem tragicznych przeżyć autorki. Książka została wydana w 2012 roku.

Dziewczyna poznaje Albańczyka, z którym spotyka się kilka razy, a potem ma z nim kontakt telefoniczny. Nagle zaprasza ją na wycieczkę do Włoch. Dziewczyna wyraża zgodę. Po dotarciu na miejsce okazuje się, że mężczyzna ma długi, których nie jest w stanie spłacić. Staje się dla niej brutalny i nieprzyjemny. Okazuje się, że ma „pracować” na spłatę jego długów. Dziewczyna ląduje na ulicy jako prostytutka. Każdego wieczoru odwozi ją na miejsce „pracy”, a po zakończeniu po nią wraca. „Utarg” musi mu oddać w całości. Mężczyzna znęca się nad nią fizycznie i psychicznie. Kobieta nie ma pola manewru, ponieważ jest pod ciągłą kontrolą. Dziewczyna opisuje swój strach i upokorzenie związane z tym, że była zmuszana do prostytucji.

Książka jest przerażająca, ponieważ opisuje tragedię dziewczyny, która zaufała i zakochała się. Opowieść jest przestrogą, ponieważ nigdy nie wiadomo jakie ktoś ma intencje wobec nas. Autorka jest przykładem na to, że każdy z nas poszukuje miłości i bliskości z drugim człowiekiem. Chęć znalezienia bliskości i osiągnięcia stabilizacji mogą wpędzić człowieka w poważne tarapaty, z których ciężko wyjść i pozostawiają w ludzkiej psychice trwały ślad. Książka ukazuje działanie mężczyzn, którzy zmuszają kobiety do prostytucji i środowisko prostytutek. Autorka wspomina również mężczyzn korzystających z „usług” pań do towarzystwa.

Ze względu na opis przeżyć autorki książka zawiera ogromny ładunek emocjonalny. Napisana jest przystępnym językiem. Książkę czytamy jednym tchem. Dzięki tej opowieści wkraczamy w niebezpieczny świat sutenerów i prostytucji, gdzie często kobiety mogą być zmuszane do tego procederu i brutalnie traktowane.

Pakistańska córka

             „Pakistańska córka” autorstwa Marii Toorpakai powstała we współpracy z Katherine Holstein.

Maria urodziła i wychowała się w jednej z najbardziej niebezpiecznych części Pakistanu, która jest siedzibą Talibów. Ten region jest bardzo nieprzyjazny dla kobiet. Nie mogą, np. słuchać muzyki, opuszczać domu bez mężczyzny, wybierać ubrania. Zakazana jest nawet edukacja oraz prawo do własnych poglądów. Od najmłodszych lat muszą być posłuszne i uległe. Ale Maria od dzieciństwa nie pozwala zamknąć się w tych ramach. Autorka opowiada nam o swoim beztroskim życiu. Gdy kończy 4 lata ojciec pozwala jej być chłopcem. W związku z tym może ubierać i zachowywać się jak chłopiec. Dziewczynka udając chłopca gra w piłkę, jeździ na rowerze. Potem ujawnia talent do gry w squasha i zapragnęła być najlepsza na świecie, ale na terenach opanowanych przez Talibów sport mogą uprawiać tylko chłopcy. Autorka dostaje się do drużyny jako chłopiec i zaczyna wyczerpujące treningi. Potem trener odkrywa, że jest dziewczyną i zostaje wykluczona z zespołu. Maria ponownie stara się o przyjęcie do klubu. Czy dziewczyna spełni marzenie o zawodowej grze w squasha?

Opowieść o życiu Marii może być wspaniałą inspiracją dla kobiet, które nie wierzą we własne siły i umiejętności. Na przykładzie autorki widzimy co może zdziałać chęć dążenia do zrealizowania własnych marzeń i ambicji. Dziewczyna przez swoje działania pokazuje nam, że dla ludzi, którzy mają pasję i chcą dojść do obranego celu nie istnieją żadne przeszkody ani granice, których nie można pokonać. Czytając książkę jesteśmy świadkami ile dobrego daje człowiekowi wsparcie rodziców i rodzeństwa. Maria jest dowodem na to, że przy ogromnym wsparciu rodziny i wiary we własne siły i marzenia można dojść wszędzie. Autorka dążąc do celu wykazuje się ogromną determinacją i siłą charakteru, a jednocześnie odwagą, ponieważ kobiety i dziewczynki w jej kraju są całkowicie zależne od mężczyzn.  Książka wzbogacona jest zdjęciami  z archiwum prywatnego autorki.

Księżniczka mafii

Dzisiejszy post będzie poświęcony autobiografii „Księżniczka mafii” Marisy Merico. Autorka jest córką Angielki i włoskiego mafiosa. Wychowała się w rodzinie, która była mafią. Opowiada nam o swojej rodzinie i skomplikowanych relacjach w niej panujących. Niesamowitą postacią w jej rodzinie jest babcia, która rządziła wszystkimi „interesami”. Miała w szachu władze, policję i urzędników państwowych. Jako dziecko otrzymała od babci wiele czułości. Będąc małą dziewczynką nie zdawała sobie sprawy czym zajmuje się jej babcia i ojciec. Nieświadomie prowadziła bardzo niebezpieczne życie. Marisa opowiada jak wygląda życie i interesy mafii „od podwórka”. Gdy dowiaduje się czym zajmuje się jej rodzina i sama zaczyna zajmować się przemytem. Przez wiele lat prowadzi przestępcze życie. Opowiada nam jak wygląda życie w zorganizowanej grupie przestępczej i jej organizacja. Dowiadujemy się o zasadach i zależnościach w niej panujących. Autorka pisze jak kończą wrogowie i zdrajcy. Tkwiąc w takiej rodzinie jej życie zmienia się jak w kalejdoskopie. Autorka żyjąc w takim środowisku była uczona mechanizmów popełniania przestępstw. Jako dziecko chłonęła wszystko całą sobą. Ujawnia nam szokujące i przerażające szczegóły z życia rodziny i jej samej. Sama autorka trafia do więzienia, opisując nam ten fakt.

Książka jest skarbnicą wiedzy nt. działania grup przestępczych. Powieść jest nietuzinkowa, przez co bardzo ciekawa. Autorka opowiadając publicznie swoją historię wykazała się odwagą, a zarazem naraziła się na ogromne niebezpieczeństwo. Książka godna polecenia.

Córki hańby

„Córki hańby” to szokująca historia wielu kobiet, które uciekły od rodziny, ponieważ bliscy chcieli wymusić na nich niechciane małżeństwo. Autorką jest Jasvinder Snaghera. Pisarka urodziła się we wrześniu 1965 roku i dorastała w Wielkiej Brytanii. Jest współzałożycielką organizacji Karma Nirvana, która pomaga kobitom – ofiarom przemocy domowej, zbrodni w imię honoru i zmuszanym do małżeństwa.  Jasvinder, wykorzystując swoje doświadczenia, jest teraz z najbardziej zaangażowanych działaczek w walce o prawa kobiet zagrożonych zbrodniami w imię honoru i zmuszanych do małżeństwa.

Autorka w swojej książce oddaje głos ofiarom przymusowych małżeństw, które cudem uniknęły śmierci z rąk męskich członków swoich rodzin. Kobieta opowiada pokrótce swoją historię. Jasvinder była wychowywana w przekonaniu, że nie może mówić o tym co dzieje się w ich domu. Aby wymusić na niej milczenie i posłuszeństwo była zastraszana co powodowało ciągły lęk. Gdy była dzieckiem rodzice chcieli ją wydać za mąż. W związku z tym zobaczyła zdjęcie swojego przyszłego męża. Zmęczona strachem i wizją zamążpójścia ucieka z domu. Rodzina wyrzeka się jej twierdząc, że okryła ich hańbą. Wkrótce autorka poznaje młodą dziewczynę o imieniu Ayesha. W trakcie rozmowy okazuje się, że jej rodzina jest jedną z wielu azjatyckich rodzin, która znajdowała się w sieci własnych tajemnic. Autorka dociera do dziewczyny opowiadając jej o sobie. Ayesha wyjawia, że jako dziecko została zgwałcona przez brata, a matka o wszystkim wiedziała, lecz nie stanęła w jej obronie. Wkrótce dziewczyna zostaje poinformowana, że zostanie wydana za mąż. W rozmowie z autorką Ayesha ujawnia przerażające szczegóły ze swojego życia. Dzięki temu, że dziewczyna opowiedziała swoją historię zrozumiała, że jest ofiarą, a nie sprawcą przestępstwa. Może dzięki temu spotkaniu po raz pierwszy poczuła się doceniona jako człowiek. To ją odmieniło, pozwoliło uwierzyć w siebie i lepsze życie. Niedługo po tej rozmowie dziewczyna zostaje jedną z pierwszych podopiecznych fundacji. Gdy Jasvinder poznała Ayeshę i jej historię zrozumiała, że wspieranie takich kobiet jak ona jest dla niej najważniejsze. Autorka zaczyna podróżować po Wielkiej Brytanii, aby opowiadać o sobie i o innych kobietach podobnych do siebie. Fundacja angażuje w swoją działalność policję, opiekę społeczną, służbę zdrowia i wymiar sprawiedliwości. Jej działalność wzbudza kontrowersje wśród rodzin ofiar. Praca w fundacji bywa często niebezpieczna, ponieważ rodziny nie życzą sobie ingerencji w ich sprawy, a tym bardziej, aby ktokolwiek o tym mówił.

Książka porusza bardzo poważny problem, a mianowicie wymuszone małżeństwa i zabójstwa honorowe. Problem ten przeniósł się do Europy wraz z muzułmańskimi imigrantami. Osoby zagrożone w imię ochrony własnego życia muszą uciekać od własnych rodzin i ukrywać się. Czasem rodziny posuwają się do kłamstwa, aby ofiary wróciły, a mężczyźni dokonują zabójstwa honorowego lub dochodzi do przymusowego małżeństwa. Do takich tragedii prowadzi błędne pojęcie honoru. Najgorsze jest to, że nawet gdy ta tragedia dokonuje się na oczach świadków, a oni nie mogą pomóc, bo sami mogą paść ofiarą zabójstwa. Książka jest przykładem tego jak wychowanie i kultura determinuje życie i światopogląd jednostki oraz całego społeczeństwa. Jednak wśród tych ludzi są osoby, które chcą lepszego życia, chcą spełniać swoje marzenia, ale często za cenę braku kontaktu z bliskimi i życie w ciągłym  strachu, że ich odnajdą i stanie się najgorsze. Dzięki odwadze tych ludzi poznajemy straszne „tradycje” panujących w krajach Bliskiego Wschodu. Książka jest dla każdego kto lubi czytać prawdziwe historie oraz poznawać kulturę i tradycję innych narodów.

Jestem żoną szejka

Podróż z powieściami Laili Shukri zacznę od książki pt. „Jestem żoną szejka”. Ukrywająca się pod pseudonimem pisarka jest znawczynią Wschodu, Polką podróżującą i mieszkającą w krajach arabskich. Obecnie mieszka w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. W 2014 roku ukazał się jej debiut powieściowy pt. „Perska miłość”.

Kobieta pochodzi z centralnej Polski. W kraju kończy zarządzanie i dostaje się do pracy w amerykańskiej firmie farmaceutycznej. Wkrótce firma otwiera filię w Dubaju. Przełożeni proponują jej wyjazd na kontrakt do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Do jej obowiązków należy dopracowywanie szczegółów coraz to nowych projektów, spotykanie się z kontrahentami i brania udziału w spotkaniach towarzyskich. Na jednym z takich spotkań poznaje bogatego szejka, który jej się oświadcza. Rodzice są temu przeciwni, ponieważ chcą, aby przejęła po nich dobrze prosperującą firmę. Jednocześnie namawiają ją do powrotu, aby mogła wdrożyć się w obowiązki i działanie interesu. Jednak odmawia, bo chce rozwijać swoją karierę i być bliżej ukochanego mężczyzny. Salim wkrótce proponuje jej ślub. Kolega z pracy znający realia panujące w Zatoce Perskiej uświadamia jej jakie zasady panują w kwestii ślubów bogatych szejków z kobietami nie pochodzącymi z ich regionu. Rodzice i koledzy z pracy odradzają jej to małżeństwo, ale dziewczyna jednak postanawia wyjść za mąż. Laila wprowadza się do willi męża. Salim obdarowuje ją drogimi prezentami i zbiera na luksusowe wycieczki. Autorka opisuje życie u boku szejka, który coraz częściej zaczyna wyjeżdżać w sprawach służbowych w różne zakątki świata. Poprzez ślub kobieta weszła w odmienny świat, gdzie panuje inna religia, kultura, zwyczaje, tradycje i relacje międzyludzkie, które determinują reguły życia. Mężczyzna zastrzega sobie, że nie może z nikim rozmawiać na temat ich związku, życiu w pałacu, jakie reguły panują w jego świecie oraz nie wolno ujawniać szczegółów związanych ze stosunkami międzyludzkimi i obyczajami jakie panują w krajach Zatoki. Kobieta jednak złamała tę regułę. Po jakimś czasie Salim zaczyna jej robić sceny zazdrości, z którymi kobieta musi sobie jakoś radzić. Po każdym takim wybuchu zostaje sama. Jak potoczy się życie autorki i szejka? Czy jego rodzina dowie się o tym małżeństwie? Czy autorka znajdzie przyjaciółkę, której będzie mogła zaufać i znajdzie w niej bratnią duszę?

Autorka na kartach tej opowieści przedstawia nie tylko życie z szejkiem, ale odkrywa przed nami wiele tajemnic tego świata. Laila Shukri opisuje m. in. sekrety szejków i członków ich rodzin, pisze o ich kobietach i relacjach z nimi. Pisarka odsłania świat niewyobrażalnego przepychu i luksusu, jakim mogą pochwalić się szejkowie i ich rodziny. Dzięki pieniądzom jedni z najbogatszych ludzi świata mogą pozwolić sobie na wszystko czego zapragną. Jakie tajemnice odkryjemy czytając książkę? Jak autorka odnajduje się w obcym i niedostępnym dla nas świecie? Czy jej mąż odkryje, że jego żona nie dostosowała się do jego prośby?

Podsumowując: książka jest bardzo przydatna dla osób, które chcą lepiej poznać życie autorki, a także życie z jej mężem. Opowieść zawiera również duży ładunek emocjonalny, ponieważ opowiada o prywatnym życiu, przeżyciach  i emocjach z tym związanymi. Laila Shukri ujawniając swoje życie oraz sekrety świata arabskiego dostarcza mnóstwa informacji o życiu w krajach Zatoki Perskiej. Dla nas Europejczyków wiele z tych wiadomości jest szokująca, ponieważ nasz światopogląd i wartości są zupełnie inne. Autorka przedstawia nam zawiłości zupełnie obcego nam świata.

Córki Dzieci Boga

„Córki Dzieci Boga” to historia trzech sióstr – Juliany, Kiristiny i Celeste – wychowanych w sekcie. Ich historia jest przerażająca. Jako dzieci i nastoletnie dziewczyny muszą być posłuszne sekcie i uczestniczyć we wszystkich przedsięwzięciach narzuconych przez guru. Muszą znać wszystkie „objawienia” i listy Mo (guru sekty). Dziewczyny były wykorzystywane seksualnie. Rodzice nawet nie zdają sobie z tego sprawy, że ich dzieci są wykorzystywane przez dorosłych. Za najmniejsze nieposłuszeństwo lub „nieczyste” myśli były surowo karane. Wmawiano im, że System jest zły i niebezpieczny. Opisują swoje relacje ze swoimi rodzicami i innymi dorosłymi z sekty. Mówią o tym, że dzieci były zabierane rodzicom, gdzie ich też to spotkało. Wspominają swoja tęsknotę za nimi i ich czułością. Opowiadają o strasznych aktach kazirodztwa guru między jego córką i wnuczką oraz jego żony z jej synem. Wielu dorosłym udaje się wyzwolić ze szponów sekty, będąc „wyklętym” przez Rodzinę. Ci ludzie zaczynają opowiadać o działalności Dzieci Boga. Sekta zarzuca im kłamstwa. Dorośli i dzieci przebywający w sekcie są przekonani, że sekta to najbezpieczniejsze miejsce na ziemi. Zdarza się, że niektórym dorosłym udaje się uciec wraz ze swoimi dziećmi. Kobiety opowiadają o sytuacji nastolatków, okrutnych karach i ciężkiej pracy fizycznej. Część z nich popełnia samobójstwo nie wytrzymując presji. Opowiadają o pracy ich ojca na rzecz sekty. Mówią o działalności dzieci pod kierownictwem dorosłych m. in. o sprzedaży materiałów wśród „systemitów” i występach, które były zawsze bardzo starannie wyreżyserowane.

Autorki swoją książką wprowadzają nas w okrutny i brutalny świat sekty oraz mechanizmy jej funkcjonowania. Widzimy jak bardzo ludzie są psychicznie uzależnieni i wszelkimi sposobami będą bronić jej poglądów. Książka uświadamia nam jak jeden człowiek może wpłynąć na tak ogromną rzeszę dorosłych ludzi i ich omamić. Autorki są drugim pokoleniem sekty, tzn., że się w niej urodziły i zostały w niej wychowane i nie zaznały życia poza sektą. Ludziom z drugiego pokolenia brutalnie odebrano dzieciństwo i niewinność. Na kartach tej strasznej, ale szczerej relacji widzimy jak jeden człowiek potrafi zniszczyć Zycie bardzo wielu ludziom, usiłując uchodzić za człowieka, który ma kontakt z samym Bogiem. Guru wprowadza w swoich listach wypaczone kontakty dorosłych z dziećmi.

Jest to pozycja obowiązkowa i warta przeczytania, abyśmy mogli uchronić samych siebie oraz swoich bliskich przed wpadnięciem w sidła sekty. Autorki pokazują nam jakie działania podejmuje sekta, aby zdobyć nowych członków. Historia sióstr wciąga i przeraża swoją szczerością oraz mnogością szczegółów z życia i działalności członków Rodziny. Uświadamia jakie niebezpieczeństwa na nas czyhają.