Łowczyni

„Łowczyni” to powieść historyczna, która opowiada historię nazistowskiej zbrodniarki. Historia inspirowana jest dwiema prawdziwymi postaciami. Całą historię poznajemy z perspektywy trzech osób – Jordan, Iana i Niny. Losy Jordan i Iana toczą się jakby równolegle. Jordan jest nastolatką, która robi mnóstwo zdjęć i marzy aby być sławną fotografką. Nawet wymyśla dla siebie pseudonim. Dzięki fotografii dziewczyna odkrywa coś niepokojącego w partnerce ojca. Wszystko zaczyna się od tego jednego zdjęcia, które Jordan wykonała w trakcie prozaicznej, codziennej czynności. Nina opowiada swoje życie od czasów wojny, gdy uciekła znad jeziora Bajkał aż do latania w trakcie wojny. Dziewczyna staje się jedną z najlepszych pilotek, dzięki czemu zostaje porucznikiem lotnictwa.
Ciężko mi zebrać myśli, dlatego, że ta powieść była aż tak dobra. Nie mogłam się oderwać od czytania. Mimo grubości akcja jest bardzo szybka i każdy rozdział wnosi coś do akcji. Na samym początku można domyślić się kto jest tytułową Łowczynią, ale absolutnie to nie jest minusem – przynajmniej nie dla mnie. W trakcie czytania przyglądałam się temu jak autorka wykreowała główną postać, która została bardzo dobrze przedstawiona. Autorka doskonale opisała portret psychologiczny i charakter głównej bohaterki. Nikt z jej najbliższego otoczenia niczego się nie domyśla. Pozostali bohaterowie są tak samo charyzmatyczni, z mocnymi charakterami. To historia osób, które w normalnych warunkach najprawdopodobniej nigdy by się nie spotkały. Połączył ich wspólny cel – polowanie na bezwzględną nazistkę. Ta powieść jest bardzo dobrym materiałem na film. Uważam, że na podstawie opisów powstałaby równie fascynująca scenografia. Autorka bardzo umiejętnie łączy i przechodzi między liniami czasowymi. Kate Quinn świetnie opowiedziała o tym jak poznali się główni bohaterowie i w perfekcyjny sposób połączyła te wątki.
Jest to pierwsza powieść pióra Kate Quinn, którą przeczytałam i jestem pozytywnie zaskoczona. Słownictwo i konstrukcja książki są bardzo wciągające. Książka jest dość pokaźnych rozmiarów, ale nie należy się jej bać, bo historia jest naprawdę wciągająca i bardzo dużo się w niej dzieje. Jestem już jakiś czas po lekturze, ale ta powieść będzie do mnie wracała jeszcze bardzo długo. Serdecznie polecam.

Bułgaria. Złoto i rakija

„Bułgaria. Złoto i rakija” jest to reportaż autorstwa Magdaleny Genow o Bułgarii. Autorka jest w połowie Polką, a w połowie Bułgarką, wychowaną w Polsce. Książka zawiera mnóstwo informacji o bardzo bogatej historii Bułgarii, jedzeniu, napojach i tradycjach. Autorka pisze też o samych Bułgarach. Sporo miejsca poświęca także swojej rodzinie, zwłaszcza tej bułgarskiej części. Dla mnie najciekawszym wątkiem (i dużym plusem książki) było wspomnienie o Imperium Osmańskim. Jeśli ktoś chciałby dowiedzieć się jaki wpływ Imperium miało na Bułgarię to warto się zapoznać z treścią reportażu. Szczególnie o władzy sułtana nad terytorium należącym do Bułgarii, skąd sprowadzano ludzi do osmańskiej armii. Autorka wspomina również o wymaganiach wobec przyszłych rekrutów. W ten sposób wiele rodziców straciło na zawsze swoich synów. Ten fragment był dla mnie bardzo wartościowy (jako fanki „Wspaniałego stulecia”). Dzięki niemu zdobyłam informacje na nurtujące mnie pytania. Z treści tego fragmentu wynika, że Imperium Osmańskie i Turcy mieli ogromny wpływ na ten kraj, także na jego współczesny język. Inne aspekty historyczne opisane przez autorkę były równie ciekawe. Dla mnie właściwie książka mogłaby opierać się tylko na historii. Jeżeli ktoś lubi mieć w jednej książce poruszonych tyle aspektów to polecam, jednak dla mnie było tego za dużo. Niemniej w trakcie czytania okazało się, że niewiele wiem o tym niewielkim kraju. Moim zdaniem autorka robiła zbyt dużo osobistych wycieczek, co mnie trochę męczyło i nudziło. Myślę, że każda osoba, która przeczyta ten reportaż znajdzie coś ciekawego dla siebie.

Sabotażysta z Auschwitz

„Sabotażysta z Auschwitz” jest to historia brytyjskiego jeńca wojennego w obozie koncentracyjnym Auschwitz. Narratorem jest Arthur, młody brytyjski żołnierz. Główny bohater dostaje się do armii, a swoją służbę zaczyna jako kierowca. Gdy jego zdrowie się poprawia trafia na front. Następnie wraz z innymi żołnierzami trafia do obozu jako jeniec wojenny. Tam jest świadkiem wielu okropieństw esesmanów wobec więźniów. Arthur, jak wielu jeńców wojennych, był zmuszany do niewolniczej pracy. Treść zawiera również krótkie historie innych jeńców wojennych. Zamieszczono także listę żołnierzy brytyjskich i Wspólnoty Brytyjskiej, którzy byli świadkami Holocaustu w Auschwitz. Na końcu książki znajdują się też zdjęcia z obozu.
Pierwszy raz trafiłam na lekturę, w której swoją historię przedstawia żołnierz. Treść książki jest bardzo prosto sformułowana, przez co na pierwszy plan wychodzą emocje towarzyszące Arthurowi podczas pobytu w Auschwitz. Jest to bardzo ciekawa propozycja dla osób zainteresowanych niemieckimi obozami koncentracyjnymi, a także dla tych którzy dopiero zaczynają przygodę z tą tematyką lub chcą sięgnąć po nią z ciekawości. Książka jest godna polecenia dlatego, że mało wiadomo o losach brytyjskich jeńców wojennych. Dzięki temu, że Arthur Dodd postanowił opowiedzieć co przeżył w trakcie niemieckiej niewoli mamy kolejne spojrzenie na temat Holocaustu. Uporanie się z tym co zobaczył zajęło mu 50 lat. Polecam.