Hrabia Monte Christo

Głównym bohaterem powieści jest Edmund Dantes, młody marynarz statku handlowego. Pewnego dnia wraca do domu z długiej podróży, po której chłopak przekazuje smutną wiadomość o śmierci kapitana statku 'Faraon'. Podczas urlopu Edmund spełnia ostatnią wolę zmarłego kapitana i dostarcza tajemniczy list. Edmund odwiedza także swojego ojca i ukochaną narzeczoną, z którą chce się ożenić. W między czasie okazuje się, że jego towarzysze chcą, aby został kapitanem za ich zmarłego dowódcę. Towarzyszom Dantesa nie przeszkadza, że jest młody i brakuje mu jeszcze doświadczenia. Po jakimś czasie wychodzą pewne fakty, o których Edmund nie miał pojęcia i w ten sposób został wplatany w spisek przez który wylądował w więzieniu na wiele lat. Po 14 lata udaje mu się uciec i cudem przeżywa. Po tak długim czasie niewoli znika w nim młodzieńcza naiwność i pojawia się żądny zemsty hrabia Monte Christo.
Przed przeczytaniem 'Hrabiego Monte Christo' słyszałam o nim wiele dobrego. Mimo, że historia została napisana w XIX wieku bardzo dobrze się ją czyta. Jest napisana pięknym językiem, co ułatwia czytania. Książka zawiera mnóstwo opisów sytuacji, co pomaga w zrozumieniu dialogów. Rozmowy między bohaterami odzwierciedlają czasy w jakich powstała historia. Opisy doskonale działają na wyobraźnię, przynajmniej u mnie tak było. Dialogi uzupełniają opisy sytuacji, dzięki nim możemy sobie wyobrazić wygląd bohaterów i ich stroje, a także ton głosu czy wyraz twarzy. Autor świetnie przedstawił relacje między bohaterami i ich charaktery. Co do wątku miłosnego, to fajnie, że autor ograniczył do absolutnego minimum i skupił się na głównym bohaterze i wydarzeniach wokół niego. Na początku wydawało mi się, że wiele wydarzeń nie ma sensu, ale im dalej zagłębiałam się w historię to wszystko zaczynało się układać w odpowiedni sposób. Bałam się też, że przy takiej grubości będę miała problem z zapamiętaniem i łączeniem wątków, ale bardzo miło się zaskoczyłam, że jednak mi się udało. Pierwszy raz miałam styczność z klasyką literatury francuskiej, a w ogóle z literaturą francuską, mimo to bardzo dobrze wspominam czas z tą historią. Co do akcji powieści - trzymała w napięciu. Tempo akcji sprawił, że nie domyślałam się kontynuacji różnych sytuacji czy zakończenia całej historii, co już mi się przytrafiło. Bardzo doceniam to, że autor poprowadził w ten sposób tę powieść. Jest to całkiem inna książka od tego co zwykle czytam, dlatego z czystym sumieniem mogę polecić tę historię.

Dzieci getta

 'Dzieci getta' to pięć rozmów z ludźmi, którzy przeżyli II wojnę światową. Łączą ich dwie rzeczy. Pierwsza to, że są Żydami, a druga, że przebywali w gettach rozsianych po całej Polsce i cudem udało im się przeżyć. Są to trudne historie wojenne, tym bardziej, że dotyczą dzieci. Ci ludzie w dzieciństwie mieli niejako szczęście w nieszczęściu, dlatego, że przez część wojny i pobytu w getcie mieli przy sobie kogoś bliskiego dorosłego. Czasem zbieg okoliczności pozwolił im przeżyć. Rozmówcy pani Magdy Łucyan opowiadają o swojej rodzinie, o emocjach towarzyszących im podczas opisywanych wydarzeń. Wspominają również ile rozumieli jako dzieci i jak to wpłynęło na ich późniejsze życie.
Jak każda książka tego typu jest ciężka, bo dotyczy prawdziwych ludzi, ich przeżyć, emocji i uczuć. Dzięki uprzejmości bohaterów dowiadujemy się o wielu tragicznych szczegółach, które spotkały ich podczas wojny i pobytu w getcie. Poznajemy także przedwojenne i powojenne losy osób udzielających wywiadu. Każdy został poproszony o przesłanie na koniec swojej historii. Przesłanie to miało zawierać to co każdy chciałby przekazać naszemu pokoleniu. Jak każdy reportaż, także i ten warto polecić, dlatego, że rozmowy w tej serii przeprowadzone są z ostatnimi żyjącymi świadkami historii. Od takich ludzi warto uczyć się historii, bo znają wojnę z własnej perspektywy zwykłego człowieka, którego dotknęła wielka polityka. Bardzo lubię czytać o przeżyciach ludzi, którzy na własnym przykładzie przeżyli różne wydarzenia historyczne, o których uczyłam się na lekcjach historii w szkole i o których dowiedziałam się z własnych poszukiwań. Szczerze polecam ten reportaż i 'Prawdziwe historie' - serię, z której pochodzi.

Powstańcy
Dzieci Hitlera

We władzy szejka

 'We władzy szejka' to drugi tom serii 'Kulisy zakazanych związków'. Akcja toczy się w Polsce, Wielkiej Brytanii i Jemenie. Tym razem jest to historia Polki - Zosi. Zosia jest nauczycielką, a jej marzeniem jest wyjazd za granicę. W końcu jej pragnienie spełnia się i wyjeżdża do Anglii. Tam poznaje Jemeńczyka imieniem Samir i układa sobie z nim życie. W pewnym momencie mężczyzna dostaje wiadomość o chorobie ojca, który przed śmiercią chciałby się z nim zobaczyć i porozmawiać ostatni raz. Czy mężczyzna zdecyduje się wyjechać do Jemenu na spotkanie z ojcem?
Drugi tom sagi 'Kulisy zakazanych związków' bardzo mnie zaskoczył, bo myślałam, że raczej będzie kontynuacją historii z pierwszej części. I tym bardziej cieszę się, że ten tom nie spełnił moich oczekiwań. Dzięki temu byłam mile zaskoczona treścią i chętniej sięgnę po kolejny tom. Mam nadzieje, że moje zaskoczenie utrzyma się podczas czytania kolejnych części serii. Drugi tom równa się kolejnym emocjom, znakom zapytania, nowym miejscom, nowym romansom. Tutaj również się nie zawiodłam, bo nie spodziewałam się, że autor w procesie twórczym zdecyduje się połączyć ze sobą konkretnych bohaterów. W dalszym ciągu urząd jako miejsce akcji jest dla mnie nowością a jednocześnie dość ciekawym zabiegiem. Tym bardziej, że mam świadomość, że życie i praca były dla autora jedynie inspiracją do powstania tej serii. Proste słownictwo doskonale odzwierciedla emocje bohaterów i relacje między nimi. Trudne wydarzenia są bardziej wyraziste i zapadają w pamięć na dłużej. Na końcu książki autor zamieścił słowniczek pojęć, co ułatwia czytanie i zrozumienie osobom, które mają pierwszy raz styczność z tego typu literaturą. Jeśli ktoś szuka odmiany i chciałby zacząć przygodę z Orientem to ta seria jest doskonała aby po nią sięgnąć. Osoby początkujące na pewno się nie zawiodą.

Islamskie fatum

Kobieta w Watykanie

 'Kobieta w Watykanie' jest reportażem napisanym przez Polkę, Magdalenę Wolińską - Riedi. Autorka jest dziennikarką, a także żoną szwajcarskiego gwardzisty. W treści książki znajdziemy rozdział o Gwardii Szwajcarskiej, a później znajdziemy więcej informacji o tej formacji. Kobieta oprowadza nas po Watykanie od środka, tzn. pisze głównie o życiu jakie prowadziła za murem najmniejszego państwa świata. Co bardzo ważne zwraca uwagę na dokumenty jakie musi posiadać obywatel Państwa Watykańskiego. Autorka w treść swojej książki wplata historyczne ciekawostki nt. Watykanu, chociaż historia Watykanu to jednocześnie historia Kościoła Katolickiego i papiestwa. Dowiadujemy się o bramach wjazdowych, które jak się okazuje, są dziełami sztuki. Wg mnie bardzo nietypowym fragmentem reportażu są informacje o punktach usługowych na terenie Państwa Watykańskiego i kto może tam wejść. Ta książka była dla mnie jedną wielką ciekawostką. Reportaż zrobił na mnie bardzo duże wrażenie ze względu na sporą dawkę wiedzy. Nie spodziewałam się, że w tak krótkiej książce można zawrzeć aż tyle informacji. Autorka między wierszami zawarła swoje przeżycia i emocje związane z sąsiedztwem papieża i innych dostojników Kościoła Katolickiego. Po krótce dowiemy się też jak to jest być żoną gwardzisty. Dzięki przystępnemu językowi bardzo dobrze i szybko czytało się tę pozycję, Polecam każdemu kto interesuje się historią Kościoła, papiestwa i chrześcijaństwa, a także wszystkim którzy chcieliby zacząć przygodę z tego typu literaturą.

Ucieczka z Auschwitz

 'Ucieczka z Auschwitz' jest to opowieść Andrieja Pogożewa, żołnierza Armii Czerwonej. Urodzony w 1912 roku w Doniecku na Ukrainie. Przed wojną pracował jako górnik i inżynier górniczy. 'Ucieczka z Auschwitz' jest to wstrząsająca opowieść żołnierza, który do Auschwitz przybył jako jeniec wojenny. W niemieckiej niewoli znalazł się przez chaotyczny odwrót Armii Czerwonej. Jego nr obozowy to 1418. Wraz z nim do obozu trafiło 20 000 radzieckich żołnierzy. Gdy zaczął wdrażać się w obozowe życie doznał ogromnego szoku jak ci ludzie zostali potraktowani przez Niemców. Podczas uwięzienia zobaczył wiele okrucieństwa, śmierci, niedożywienia, chorób przez które umierali jego towarzysze z armii i inni ludzie nie będący żołnierzami. Autor był świadkiem śmierci swoich towarzyszy. Zobaczył także tragiczne warunki w jakich żyją więźniowie. Opowieść Pogożewa jest wyjątkowa, dlatego, że był uczestnikiem jednej z niewielu ucieczek z Auschwitz. Wiele lat później więzień 1418 zeznawał przeciw byłym strażnikom z obozu Auschwitz przed frankfurckim sądem.
Lektura tego reportażu zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Pierwszy raz czytałam opowieść żołnierza, który trafił do obozu koncentracyjnego. Książka jest bardzo cienka, ale bardzo treściwa. Autor w cienkim reportażu skondensował wszystko co przeżył jako jeniec wojenny. Pisząc to co myślę o tym reportażu nie umiem pozbierać myśli, bo jak wiemy ciężko jest opisać i wyrazić swoje uczucia i emocje po przeczytaniu tak mocnej pozycji. Za każdym razem gdy przypominam sobie o tej książce wracają do mnie emocje, które miałam podczas czytania, których nie sposób opisać. Autor bardzo prostym i oszczędnym językiem opisuje swoje obozowe przeżycia i emocje związane z pobytem w tym okropnym miejscu. Opowiada też o relacjach z innymi jeńcami i więźniami, a także blokowymi. Język jakim posługuje się autor powoduje, że jego historia wzbudza większe emocje i wywołuje większe wrażenie. Moim zdaniem książka jest bardzo ważna, dlatego, że jest to chyba jedyna historia, gdzie o swoim życiu w obozie koncentracyjnym opowiada żołnierz, który został jeńcem wojennym. Jest to książka, którą powinien przeczytać każdy, niezależnie od czy interesuje się literaturą obozową. Polecam.

Arabskie łzy

 'Arabskie łzy' są 17 tomem 'Orientalnej sagi' autorstwa Tanyi Valko. To kolejne spotkanie z kobietami z rodziny Salimi i Goldman. Jak zwykle dalsze losy głównych bohaterek są bardzo burzliwe i niespodziewane. Jeżeli jesteśmy przy niespodziewanych sytuacjach, to rozwiązanie autorki jednej z nich bardzo mnie zaskoczyło. Jestem bardzo ciekawa jak to zostanie rozwiązane w ostatnim tomie sagi. Oczywiście nie tylko pomysł dotyczący tych bohaterów mnie zaskoczył, ale nie spodziewałam się, że autorka poprowadzi w dość 'niekonwencjonalny' sposób losy jednego z panów. Wg mnie tom 17 jest dość zaskakujący, bo w ogóle nie spodziewałam się, że w takim momencie serii można czymś jeszcze zaskoczyć.
W części tomów autorka na końcu historii zamieściła drzewa genealogiczne obu rodzin, opis postaci i słowniczek. Mając na uwadze, że akcja 'Orientalnej sagi' toczy się w różnych miejscach świata, umieszczone są informacje o historii, geografii, klimacie, gospodarce, demografii i wyznaniu osób tam mieszkających. W tej części możemy dowiedzieć się też jakie są organizacje terrorystyczne, powiązania polityczne i żydowskie święta. Informacje te bardzo wzbogaciły moją wiedzę na temat tak odległych regionów świata.
Szkoda, że jest to przedostatnia część, gdzie możemy uczestniczyć w szalonych losach głównych bohaterów. Każdą książkę z tej serii czytałam z ogromnym zaciekawieniem co spotka znane mi postacie. Cieszę się, że kilkanaście lat temu trafiłam na pierwszy tom sagi pt. 'Arabska żona'. To dzięki niej wciągnęłam się w nią i czekałam na każdy kolejny tom. Ciężko jest opisać fabułę tak długiej serii, bo można zdradzić zbyt wiele, czego bym nie chciała. Nie jeden raz lektura serii wyprowadziła mnie z chwilowego zastoju czytelniczego. Autorka bardzo umiejętnie wplata rzeczywiste wydarzenia w fikcję literacką. Liczba wątków, postaci pochodzących z zupełnie różnych kultur i wydarzeń jest tak duża, że nie mogłam się oderwać od czytania. Każdy kto zastanawia się nad sięgnięciem po pióro pani Tanyi Valko serdecznie polecam sięgnięcie po te książki. Jeśli ktoś jest fanem tego typu literatury na pewno będzie zadowolony.

Orientalna saga
Arabski syn
Arabski książę
Arabska wendeta
Arabska kochanka
Arabska ofiara
Arabskie opowieści

Luksus arabskich pałaców

 Główną bohaterką jest Magda. Kobieta pochodzi z północno - zachodniej Polski. Swoją opowieść zaczyna od momentu, gdy była nastolatką i w wyniku podpalenia spłonął jej rodzinny dom. Wtedy pierwszy raz, amatorsko zaprojektowała wnętrza. Dzięki temu odkrywa co chciałaby robić w przyszłości. Po zdaniu matury wybiera studia na architekturze wnętrz, które z powodzeniem kończy i znajduje pracę w zawodzie. Po trudnych początkach dostaję propozycję pracy na Bliskim Wschodzie jako projektantka wnętrz w pałach bogatych Arabów.
Akcja toczy się w Omanie, Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Tym razem autor zdecydował się opisać historię w dwóch tomach. Mimo dwóch części cała historia została bardzo zgrabnie przedstawiona. Główna bohaterka opowiada, z czym musiała się zmagać, mimo, że nie chciała. Te wszystkie nieprzyjemne sytuacje i zachowania zostały wplecione tak, że nie spodziewałam się, że coś takiego mogło mieć miejsce. Wg mnie autor ma dar opisywania trudnych życiowych sytuacji. Ta prostota sprawia, że wszystkie wspomniane wydarzenia wybrzmiewają jeszcze bardziej i zostają w pamięci na długo. Za każdym razem, gdy sięgam po pióro pana Marcina Margielewskiego jestem zdumiona i zszokowana, że w tak prosty i lekki sposób opisuje niejednokrotnie ciężkie życie bohaterów. Za każdym razem podczas lektury towarzyszyły mi ogromne emocje i i przez długi czas nie umiałam pozbierać myśli po odłożeniu książki. Tym razem książki autorstwa pana Marcina Margieleskiego wyciągnęły mnie z potężnego zastoju czytelniczego, lecz niezależnie od sytuacji lubię sięgać po pióro tego autora. Serdecznie polecam.

Jak podrywają szejkowie
Piekło kobiet Iranu
Zaginiony arabski książę
Handlarze arabskich niewolników
Kłamstwa arabskich szejków
Sekrety arabskich szejków

Zosia z Wołynia

Dzisiaj, 11 lipca, obchodzimy 82 rocznicę Krwawej Niedzieli na Wołyniu (11.07.943 r.). Jest to Narodowy Dzień Pamięci o Polakach - Ofiarach Ludobójstwa dokonanego przez OUN i UPA na Ziemiach Wschodnich II RP.

'Zosia z Wołynia' autorstwa Macieja Madejskiego jest to książka w postaci wywiadu. Reportaż jest poruszającą rozmową w postaci wywiadu - Zofią Hołub. Autor postanawia spotkać się też ze Stanisławą Roztropowicz - przyjaciółką babci z dzieciństwa i Sabiną Heller - kobietą, którą uratowała Zofia Hołub podczas wojny, gdy ta miała 2 lata. Życie głównej bohaterki jest historią Polski w pigułce. Dzieciństwo spędziła na Wołyniu i została ukształtowała uciekając przed bandami UPA mordującym Polaków. Następnie uratowała żydowskie dziecko, uniknęła wywózki do Auschwitz. Kolejnym etapem jej życia był wyjazd na Ziemie Odzyskane i małżeństwo z żołnierzem wyklętym. Przez rzeź wołyńską i wojenne wydarzenia jej życie naznaczone jest wieloma traumami, których nikt nie powinien doświadczyć, zwłaszcza dziecko. Kobieta wspomina także przez co przeszedł jej mąż i teściowie. warto wspomnieć, że pani Zofia Hołub jest członkiem Polskiego Towarzystwa Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. Otrzymała Order Odrodzenia Polski z rąk Prezydenta RP Andrzeja Dudy. A także odbyła podróż do Instytutu Yad Vashem w Jerozolimie, a jej nazwisko zostało wpisane na specjalnej tablicy. Pani Zofia zaznacza, że za chęć pomocy Kiedyś zostanie wyróżniona specjalnym odznaczeniem.
Ta książka to wachlarz wielu emocji. Autor trafnością pytań podsyca wszystkie emocje, które pojawiają się w trakcie czytania. Odpowiedzi pani Zofii są proste i treściwe. Główna bohaterka miała bardzo trudne życie naznaczone wojną, a później licznymi przeprowadzkami. Prostota wypowiedzi wzbudziła we mnie wiele refleksji. Jedną z nich było to, że obecnie jako Polacy możemy cieszyć się spokojem. Równocześnie żyjemy w czasach, gdzie w wielu regionach świata toczą się konflikty zbrojne i giną  niewinni ludzie. Bardzo podobało mi się to, że książka napisana jest w formie wywiadu. Wspaniałe jest też to, że autor rozmawia ze swoją babcią z taką wyrozumiałością, czułością i delikatnością. Jestem zachwycona poziomem przeprowadzonych rozmów. Treść reportażu zawiera sporo zdjęć, które wzmacniają wrażenia. Uważam, że powinno pojawiać się więcej książek w formie wywiadów, po to, aby bohaterowie mogli swobodnie się wypowiedzieć.

Lista Schindlera

Najgłośniejsza powieść najsłynniejszego australijskiego pisarza XX wieku.

Oparta na faktach historia Niemca, który uratował przed zagładą 1200 istnień ludzkich.

„Lista Schindlera” jest to powieść historyczna traktująca o Oskarze Schindlerze. Na jej podstawie został nakręcony film – o tym samym tytule – nagrodzony siedmioma Oskarami. Oskar Schindler był niemieckim przemysłowcem. Mężczyzna prowadził fabrykę, która działała w przemyśle wojennym. Schindler zatrudniał żydowskich więźniów obozów koncentracyjnych w celu ratowania ich życia. W pewnym momencie styka się z tym, z czym rzeczywiście zmagają się więźniowie, a mianowicie jest to głód, gwałt, a także ciężka i wycieńczająca praca. Ten fakt sprawia, że postanawia jeszcze bardziej zaangażować się w pomoc. Towarzysze spotkań Schindlera zauważają jego przemianę w stosunku do więźniów, ale udają, że tego nie widzą. Dzięki temu może czuć się w miarę pewnie i może cały czas pomagać tym, którzy tego potrzebują. Schindler obraca się w towarzystwie bardzo ważnych i wysoko postawionych osób, które w każdej chwili mogłyby na niego donieść, lecz ze względu na wspólne, nie do końca legalne interesy i powiązania nikt nie chce komplikacji i utraty swojej pozycji, z której czerpie korzyści.
Jest to jedna z powieści, którą czytało mi się dość trudno, ponieważ jest to historia oparta na faktach. Jednocześnie po części zwraca wiarę w ludzi, bo można mieć nadzieję, że w ciężkich czasach lub w bardziej błahych sprawach można liczyć na bezinteresowną pomoc. Dla mnie bardzo dużym plusem książki jest to, że autor skupia się na postaci Schindlera i jego działalności dla dobra innych. Pozostałe postacie i wydarzenia są tak jakby w cieniu głównych bohaterów i tego co dzieje się wokół nich. Słownictwo, którym posługuje się autor dodaje tajemniczości, głębi i wrażenie skomplikowania całej historii. Dla mnie to jest jeden z powodów, dla którego delektowałam się tą powieścią. „Lista Schindlera” jest kolejną książką, która pozostanie w mojej pamięci na długo. Mam nadzieję, że jak najwięcej osób sięgnie po tę historię. Jest to pozycja obowiązkowa na liście do przeczytania dla każdego.

Chłopki. Opowieść o naszych babkach

„Chłopki. Opowieść o naszych babkach” to reportaż traktujący o życiu naszych babć i prababć. W ten sposób autorka daje im szansę, aby głosem swoich potomków mogły opowiedzieć o tym co przeżyły. Jest to opowieść nie tylko o trudach codziennego życia, ale też o marzeniach, lękach i codziennych zmartwieniach. To bardzo mocna lektura, dająca do myślenia, nam, współcześnie żyjącym kobietom. Wg mnie opisane wydarzenia są dowodem na siłę kobiet, ich bezgraniczne oddanie rodzinie. Jest to opis wsi, gdzie panuje bieda i głód. Przez biedę ludzie zmuszeni są pracować u bogatszych sąsiadów. Kobiety te pragną zmiany i toczą niewidzialną walkę o siebie w patriarchalnym społeczeństwie.
Dla mnie była to dość trudna lektura. Wg mnie jest to jedna z ważniejszych książek, bo jest to część przeszłości naszych rodzin. Mając tę świadomość bardzo ciężko było mi przebrnąć przez tę książkę. Wytchnienie od treści dawały mi liczne zdjęcia. Warto zadawać pytania na temat tamtych czasów naszym babciom póki są wśród nas, bo dzięki temu możemy wysłuchać wiele ciekawych i nieznanych historii. Znając choć trochę życie tego pokolenia lektura reportażu ma szansę wzbudzić wiele emocji i przeżyć. Treść na pewno pozostanie ze mną na długo. Bardzo mnie cieszy, że autorka podjęła się tak trudnego i złożonego tematu, bo mam wrażenie, że w przestrzeni publicznej jest pomijany i owiany milczeniem. Wg mnie pomysł napisania reportażu o zwykłych kobietach z ludu był bardzo dobry. Uważam, że każdy powinien sięgnąć po  tę książkę, dlatego że poszerza naszą świadomość i wiedzę na temat historii polskiego społeczeństwa. Historia zawarta w reportażu daje wiele do myślenia o naszej współczesnej tożsamości. Uważam, że każdy powinien sięgnąć po tę pozycję  niezależnie od tego czy ktoś jest zainteresowany tematami społecznymi czy nie. Polecam.

Kasztanowy ludzik

„Kasztanowy ludzik” jest kolejnym thrillerem, dzięki któremu chciałam wyjść ze swojej strefy komfortu. Czytając bardzo się nudziłam. Jestem tą osobą, która od kryminału zaczęła swoją przygodę z czytaniem. W tamtym czasie praktycznie każda książka po jaką sięgałam zaczynała się od zbrodni. Muszę przyznać, że bardzo podobały mi się te historie. Dla mnie był to dopiero drugi kontakt z kryminałem skandynawskim. Myślę, że jeszcze spróbuję sięgnąć po powieści z tego gatunku, bo chciałabym sprawdzić czy ten gatunek rzeczywiście nie jest dla mnie czy trafię na taką książkę, która mnie wciągnie bez reszty i odnajdę kolejny gatunek, który polubię.
Ze swojej perspektywy nie skrytykuję tej powieści, bo według mnie jest na tyle złożona, że fanów kryminału fabuła powieści może wciągnąć. Plusem może też okazać się to, że nie wszystko się kręci się wokół zbrodni i śledztwa. Autor wprowadził drugi wątek tak, aby akcja nie krążyła wokół jednego tematu.. Za plus uważam też ukazanie życia prywatnego śledczych i relacji w pracy. W opisie bohaterów autor bardzo zręcznie przedstawia portret psychologiczny, dzięki czemu ma się wrażenie obcowania jak z żywymi osobami. Treść powieści zawiera też wątek polityczny. Wątek polityczny w pewien sposób przełamuje mrok powieści, który od samego początku wprowadził autor. Akcja toczy się jesienią. Wybór pory roku dodaje dreszczu w momencie, gdzie okazuje się, że śledczy dowiadują się o kolejnej ofierze lub sprawdzają kolejne tropy. Właśnie w tych momentach nie wiadomo co się wydarzy. Dla fanów mrocznych, długich i niepokojących powieści ta książka będzie idealna.

Grobowiec cesarza

„Grobowiec cesarza” jest powieścią przygodową. Treść książki opiera się na tajemnicy miejsca pochówku pierwszego cesarza Chin. Grupa przyjaciół organizuje wyprawę do Chin, którzy zamieszani są w intrygę. Jest to lektura wielowątkowa z przygodą i zagadką do rozwiązania, lecz treść mnie nie wciągnęła. Myślę, że Steve Berry miał wspaniały pomysł, ale zmarnował potencjał na doskonałą powieść. Temat grobowca pierwszego cesarza i terakotowej armii jest jednym z najbardziej ciekawych wątków z historii Chin. To kolejna powieść, gdzie treść jest napisana pod serial lub film przygodowy, który doskonale trzymałby w napięciu. Bardzo długa i bogata historia Chin jest jednym z najlepszych pomysłów na książki. Chiny posiadają równie bogate tradycje dynastyczne, które także są godne wspomnienia. Jednym z atutów są podróże miedzy kontynentami i krajami. Dzięki temu dochodzą do istnienia tajemniczego towarzyszenia, o którym wiedzieli tylko jego członkowie. Jeśli chodzi o czytanie to bardzo ciężko mi się czytało, bo na stronie niewiele się dzieje i czasem ciężko było mi się zorientować w wydarzeniach i powiązaniach między bohaterami. Widać było, że autor bardzo się starał stworzyć coś wartościowego, lecz wydaje mi się, że zabrakło czasu na dopracowanie akcji. Pomysły na intrygi, walkę o władzę i wplątanie do tego tajemniczego bractwa były dobrym tropem i szkoda, że nie udało się tego bardziej rozwinąć. To był mój pierwszy kontakt z autorem, trochę nieudany, ale myślę, że sięgnę po kolejną książkę autorstwa Steve’a Berry’ego.

Honor. Opowieść ojca, który zabił własną córkę

„Honor. Opowieść ojca, który zabił własną córkę” jest reportażem. Aby powstał autorka pojechała do Jordanii. Żeby mogła zebrać materiał na tę historię autorka spędza kilka lat na poszukiwaniach i podróżach po Jordanii. Kobieta poszukuje ludzi, z którymi może porozmawiać na temat wydarzeń przedstawionych w książce. Odwiedza także więzienia i rozmawia z ich władzami o kobietach, które zostały zamknięte w więzieniu bez wyroku tylko po to aby je „chronić” przed rodziną. Mimo przeczytania wielu reportaży w tym temacie wciąż szokuje mnie jak rodzice mogą zabić, okaleczyć lub doprowadzić do tego, aby ich dziecko musiało się ukrywać. Książka jest krótka, ale bogata w emocje głównych bohaterów. Również autorka dołączyła do tej opowieści swoją cegiełkę. Kobieta opowiada jak zdobyła materiał na książkę. Dla mnie reportaż, który zawiera opis pracy autora ma jeszcze większą wartość, bo pokazuje trud jaki włożył autor w tworzenie swojego dzieła.

Jakbyś kamień jadła

„Jakbyś kamień jadła” jest to reportaż o wojnie w Bośni i Hercegowinie. Wojna miała miejsce w latach 1992 – 1995. Jest to bardzo ciężki reportaż. Autor opowiada nie tylko o tym co się wydarzyło, ale i o ekshumacjach, ludzkiej rozpaczy, która została po wojnie. Ekshumacje grobów wykonywane są na życzenie rodzin, aby mogli odnaleźć swoich zmarłych bliskich w celu ich godnego pochowania. Pochowanie bliskich może pozwolić ludziom zakończyć wieloletnią żałobę. Najbardziej uderzające jest to, że mordercy i ofiary znali się bardzo dobrze, bo byli sąsiadami. Kolejną wstrząsającą rzeczą jest to, że konflikty zbrojne dzieją się do dzisiaj. Autor skupia się na ofiarach. Z wielką empatią odnosi się do tych, którzy przeżyli. Surowy i oszczędny język pozwala choć trochę poczuć ból i bezsilność bohaterów. Z tymi uczuciami zostają kobiety, które muszą pochować i opłakać męskich członków swoich rodzin. W trakcie czytania pojawiły się w mojej głowie pytania „jak żyć z bólem po stracie bliskich? Czy cierpieli w ostatnich chwilach swojego życia? Co się z nimi działo”. Dla mnie to jest jeden z lepszych reportaży wojennych jakie czytałam. Nie wiem czy się ze mną zgodzicie, ale forma i oszczędność w treści kojarzy mi się z reportażem pt. „Zdążyć przed Panem Bogiem”.

Obiecaj, że wrócisz

„Obiecaj, że wrócisz” to powieść historyczna autorstwa Barbary Wysoczańskiej. Główną bohaterką jest Karolina Kornacka, żona i córka polskich oficerów. Kobieta musi odnaleźć się w wojennej rzeczywistości pod niemiecką okupacją. Po jakimś czasie od wyjazdu męża na wojnę kobieta zamieszkuje u teściów i tam oczekuje na powrót męża Staszka. Codzienność rodziny Kornackich zmienia się wraz z przejęciem ich posiadłości przez oficera SS. Jednocześnie w wyniku ogłoszonej amnestii zostaje zwolniony przyjaciel Staszka – Waldek. Porucznik zostaje wysłany przez rząd w Londynie do Warszawy jako wyszkolony żołnierz. Jego zadaniem jest m. in. ochrona żony Staszka Kornackiego. Po jakimś czasie okazuje się, że Niemcy odkryli groby polskich jeńców w lesie katyńskim.
Powieść jest bardzo dynamiczna, trzyma w napięciu. Książka jest jedną z ciekawszych powieści historycznych jakie czytałam. Gdy zaczęłam czytać ciężko było mi się oderwać, bo nie wiadomo co przyniesie kolejna strona. Dla mnie jest to przepięknie opowiedziana historia miłości żony do męża, tęsknoty, oczekiwania i wiary w powrót najbliższej osoby. Jest to również opowieść o miłości matki do dziecka. Dzięki opisowi tych uczuć autorka uzyskała niepowtarzalny klimat. Dzięki opisowi emocji bohaterów bardzo lekko czytało mi się tę powieść, mimo kolejnej ciężkiej historii. Autorka prostym i prostym słownictwem wciąga czytelnika w świat bohaterów, których stworzyła na stronach swojej powieści. Po przeczytaniu „Narzeczonej nazisty” postanowiłam sięgnąć po kolejną powieść autorstwa Barbary Wysoczańskiej i nie zawiodłam się. Po przeczytaniu tych dwóch powieści na pewno sięgnę po kolejne książki pani Wysoczańskiej, ponieważ jestem bardzo ciekawa kolejnych historii.

Narzeczona nazisty

Zhańbiona żona szejka

„Zhańbiona żona szejka” główną bohaterką jest Aisza, która od lat żyje w zaaranżowanym małżeństwie z Hamidem. Mimo bogactwa kobieta jest bardzo samotna, lecz w miarę możliwości próbuje organizować sobie czas. Między innymi bierze udział w akcjach charytatywnych i odwiedza dom dziecka, gdzie poznaje dziewczynkę imieniem Farah. Za pozwoleniem przełożonych sierocińca zaprzyjaźniają się. Tą historią autorka chciała opowiedzieć o adopcji, o kobietach zachodzących w pozamałżeńskie ciąże. Laila Shukri przedstawia wiele faktów na ten temat. Dla mieszkańców tamtych terenów są to tematy tabu. Historia Aiszy i tematy poruszone przez autorkę wzbudziły we mnie sporo uczuć, ponieważ dotyczy to najbardziej niewinnych istot jakimi są dzieci. Ze względu na panującą religię i zasady kobiety nie mają wpływu na swój los. Rodzina i społeczeństwo bardzo kontroluje to jak kobiety prowadzą swoje życie. Jeżeli się wyłamią lub padną ofiarą przestępstwa na tle seksualnym mogą je spotkać bardzo poważne konsekwencje. Książka jest godna polecenia dla tych, którzy są zainteresowani tematem, jak i tych, którzy dopiero zaczynają przygodę z Orientem.

Jestem żoną szejka
Uciekłam z arabskiego burdelu
Jestem jedną z żon
Perska wytrwałość

Sekrety arabskich szejków

„Sekrety arabskich kurortów” opowieść o swoim życiu snuje Kasia. Kobieta jest pracownicą biura podróży. Jej marzeniem jest praca w zagranicznych hotelach z polskimi turystami. Pewnego dnia dzięki awansowi w polskim oddziale jej marzenie spełnia się i wyjeżdża do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Życie Kasi układa się dobrze pod każdym względem, lecz pewnego dnia wszystko zmienia się o 180 stopni. A mianowicie zostaje wplątana w pożyczkę, o czym dowiaduje się na lotnisku, gdy ma wylecieć do Polski w odwiedziny do rodziny. Główna bohaterka opisuje pracę z turystami. Momentami w opowieści kobiety pojawiają się zabawne historie związane z tą pracą, ale nie wszystkie historie takie są. Kasia mówi też o relacjach w pracy. Kobieta wspomina również o swoich emocjach jakie towarzyszyły jej podczas pracy i w życiu prywatnym.
Po raz kolejny sięgnęłam po książkę jednego z moich ulubionych autorów i jak zwykle się nie zawiodłam. Historia Kasi, jak poprzednie, była bardzo ciekawie przedstawiona. Akcja toczy się szybko, bez zbędnych dygresji. Słownictwo jak zwykle jest bardzo bogate i proste. Twórczość pana Margielewskiego cenię sobie za prostotę i za to, że oddaje głos zwykłym ludziom, którzy w innych okolicznościach nie mieliby możliwości opowiedzenia o swoim życiu i doświadczeniach, często bardzo trudnych i ciężkich. Jak poprzednie książki serdecznie polecam nie tylko fanom twórczości Marcina Margielewskiego. Jako wierna fanka twórczości autora sięgnę po kolejne pozycje jego pióra.

Piekło kobiet Iranu
Handlarze arabskich niewolników