Podsumowanie 2021 roku

Witam w drugim podsumowaniu czytelniczym. Mam nadzieję, że stanie się to coroczną tradycją na moim blogu. W tym roku zdecydowałam się tylko zamieścić listę książek, które przeczytałam w 2021 roku. Mimo niewielu lektur to pod względem czytelniczym mój rok był bardzo udany. Książki, które mi towarzyszyły były na wysokim poziomie. Ten rok obfitował w pozycje moich ulubionych autorów, z czego jestem zadowolona. 30 książek dało mi 10 689 przeczytanych stron.

W zeszłym roku zaczęłam również oglądać seriale. Zdecydowała się przypomnieć sobie te, które już obejrzałam. A były to: „Miłość jak czekolada”, „Triumf miłości”. Ten rok został zdominowany przez „Wspaniałe stulecie” z sułtanem Sulejmanem. W nadchodzącym roku zamierzam obejrzeć kolejne sezony tego serialu.

Oto lista tegorocznych lektur:

1) Kołysanka dla Łani
2) Chłopiec z latawcem
3) Urodziłam dziecko szejka
4) Z miłości do córki
5) Uciekłam z arabskiego burdelu
6) Upadłe anioły
7) Matki i córki
8) Dwie twarze
9) Auschwitz. Szachy ze śmiercią
10) Wyznania egzorcysty
11) Arabska wendeta
12) Modelki z Dubaju
13) Tam, gdzie kończy się świat
14) Porwanej i sprzedanej powrót do piekła
15) Czerń i purpura
16) Arabska Żydówka
17) Opowieści o nadziei
18) Gen atlantydzki
19) Spowiedź Hitlera. Szczera rozmowa z Żydem
20) Nieznane życie Jezusa
21) Perska niepewność
22) Koszmar arabskich służących
23) Rzeki płyną, jak chcą
24) Tak naprawdę mam na imię Hanna
25) Dochodzę
26) Za mroczną rzeką
27) Dubaj krwią zbudowany
28) Tamtego życia już nie ma
29) Córka nazisty
30) Jestem córką szejka

Podsumowanie 2020

Dubaj krwią zbudowany

„Dubaj krwią zbudowany” to trzeci tom z serii „Niewolnicy”. Jest to kolejna książka, która uświadamia, że niewolnictwo trwa nadal i ma się bardzo dobrze. Ten proceder ułatwia bieda, która sprowadza mieszkańców Indii, Filipin, Pakistanu i innych biednych krajów do Zatoki Perskiej, aby zarobić pieniądze na utrzymanie rodzin w swoich ojczyznach. Tym razem mamy do czynienia z budowniczymi pracującymi w upale przez kilkanaście godzin dziennie. Opowieść o losie tych ludzi snuje Bartek, Polak mieszkający od ponad 20 lat w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Mężczyzna zaraz po studiach zaczął tam pracować jako inżynier. Mężczyzna dopiero po wielu latach pracy i przebywania tam zaczyna interesować się tymi, którzy w pocie czoła ciężko pracują na sławę budynków i luksus swoich pracodawców.
Jak zwykle książka jest godna polecenia.

Dochodzę

„Dochodzę” to książka, która została napisana na podstawie ankiety wypełnionej przez chętne kobiety. Ankieta ta została zamieszczona przez autorkę w intrenecie. Formularz zawierał pytania dotyczące intymnego życia kobiet. A wszystko po to, aby dowiedzieć się z czym borykają się kobiety. Autorka spodziewała się około tysiąca odpowiedzi, a dostała ich ponad 16 000. Na podstawie otrzymanych odpowiedzi okazało się, że kobiety mają ogromną potrzebę rozmowy na temat swojej intymności.
Ten poradnik został napisany przez seksuologa i psychoterapeutkę. Autorka jest przewodniczącą Włoskiej Federacji Seksuologicznej. Książka zwiera bardzo ciekawe wnioski wyciągnięte z uzupełnionych ankiet. Zamieszczono również wypowiedzi kobiet, które zdecydowały się udzielić odpowiedzi na zadane pytania. Poradnik jest napisany, tak aby można było czytać dowolne rozdziały niezależnie od siebie. Pozycja zawiera również proste i zrozumiałe informacje nt. kobiecej anatomii i seksualności. Znajdziemy także ciekawe informacje o antykoncepcji i edukacji seksualnej. Treść książki może rozwiać wiele wątpliwości, które mamy względem swojej intymności i ciała. Może być również dobrą pomocą dla mam, które mają przed sobą rozmowę córkami o ich cielesności. Poradnik jest godny polecenia.

Tak naprawdę mam na imię Hanna

 Tara Lynn Masih jest pisarką i redaktorką. Dorastała w Northport nad zatoką Long Ialand. Za debiutancką powieść 'Tak naprawdę mam na imię Hanna' zdobyła Julia Ward Howe Award oraz była finalistką National Jewish Book Award. Książka została przetłumaczona na kilka języków i zebrała wiele wyśmienitych recenzji.

'Tak naprawdę mam na imię Hanna' jest to kolejna powieść, o tym jak dziecko widzi wojnę. Główną bohaterką jest tytułowa Hanna. Przed wojną dziewczyna żyje jak każde inne dziecko w jej wieku. Mimo, że jest Żydówką pomaga swojej sąsiadce w robieniu ozdób na chrześcijańskie Święta. Życie w sztetlu zmienia się, gdy na Ukrainę podczas sowieckiej okupacji wkracza niemiecka armia. Hanna jest wtedy u progu 14 urodzin. W tym momencie cała rodzina Hanny wraz z najbliższymi sobie ludźmi muszą opuścić bezpieczną dotychczas wieś. Po ucieczce znajdują schronienie w mrocznych jaskiniach. Podczas gdy na powierzchni giną ludzie, oni walczą o przetrwanie.
Historia inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami i wielokrotnie nagradzana (m. in. Julia Ward Howe Award). Książka jest równie poruszająca jak 'Chłopiec w pasiastej piżamie'. Powieść jest skierowana do młodszych i starszych czytelników. Ukazuje jak ważna w najtrudniejszych momentach życia są rodzinne więzi. Treść książki pokazuje również jak ważna jest pomocna dłoń, dobre słowo i nieustępliwość ludzkiego ducha. Polecam.

Chłopiec w pasiastej piżamie
Chłopiec na szczycie góry
Zostań, a potem walcz

Za mroczną rzeką

Opowieść snuje Masaji Ishikawa. Książka jest to autobiografia, w której autor opowiada o swoim życiu w Japonii i Korei Północnej. W obu krajach jest źle traktowany ze względu na pochodzenie. Obietnice koreańskiego rządu ściągają ogromną rzeszę ludzi do komunistycznej ojczyzny. Jakie jest ich zdziwienie, gdy po osiedleniu się zaczynają zmagać się z ogromną biedą. Po przyjeździe zostają przydzieleni do bardzo ciężkiej pracy, która nie poprawia ich bytu. W trakcie kolejnych lat pobytu dociera do nich, że nie mogą się wspinać po społecznej drabinie. Autor wpuszcza Czytelnika do kraju, który jest zamknięty na świat.
Dla mnie jest to pierwszy kontakt z literaturą azjatycką. Do sięgnięcia po książkę skusił mnie opis, dlatego, że już wcześniej obejrzałam kilka dokumentów dotyczących Korei Północnej. Te filmy pomogły mi niejako przygotować się na to, o czym będzie mowa w książce. Mimo trudnego tematu bardzo szybko się ją czyta. Język jest bardzo prosty, odpowiednio dobrany do opisanego tematu. Pozycja ta jest godna uwagi, ponieważ przedstawia kraj i życie ludzi o którym mało się mówi i pisze. Polecam.

Nieznane życie Jezusa

Wielu z nas pragnie dowiedzieć się czegoś więcej o życiu Jezusa Chrystusa niż to co zawarto w Ewangeliach Nowego Testamentu.
Od wieków intryguje ludzi brak informacji o działalności Najlepszego z Ludzi pomiędzy Jego 12 a 30 rokiem życia. Nie do pomyślenia jest, aby człowiek, który już przed swoim urodzeniem wywołał przerażenie króla Heroda i mając zaledwie 12 lat, zachwyt biegłych w prawie kapłanów - przez następnych 18 lat pozostawał w cieniu burzliwych w owym czasie wydarzeń religijnych i społecznych... Odnalezione w Tybecie sensacyjne manuskrypty o życiu i działalności Świętego Issy, spisane w języku pali, są więc dla nas znakomitą okazją zarówno dla bliższego poznania osoby Jezusa Chrystusa, jak i lepszego zrozumienia jego nieprzemijającej nauki.

Koszmar arabskich służących

 'Koszmar arabskich służących' to kolejna książka, która odkrywa przed nami bardzo smutne tajemnice Bliskiego Wschodu. Opowieść o swojej mamie i cioci snuje Eka, młoda Indonezyjka. Kobiety - spora część mieszkańców Indonezji - pochodzą z bardzo biednej warstwy społeczeństwa. Właśnie przez niedostatek obie siostry decydują się na wyjazd do jednego z bogatych krajów Zatoki Perskiej, aby tam zarabiać na utrzymanie licznej rodziny. Zanim wyjadą muszą przejść przez wszystkie formalności wymagane prawem, które załatwia agencja. Cały czas zastanawiają się nad tym gdzie trafią, czy będą dobrze traktowane. Na miejscu pozbawiane są paszportów, nie mają możliwości utrzymywania kontaktów z rodziną, pracują ponad siły. Większość osób trafia na pracodawców, którzy bardzo źle traktują swoich pracowników.
Eka swoją opowieścią pokazuje, że niewolnictwo we współczesnym świecie nadal istnieje. Nieprawdopodobne jest to, że aby nieco uciszyć swoje sumienia ustawodawcy ustanowili system, który im na to pozwala. Dzięki niemu ludzie tam przyjeżdżający traktowani są jak towar i w razie gdyby mieli jakieś poważne kłopoty nikt się nimi nie interesuje. Jest to kolejna książka warta uwagi. Dzięki takim lekturom możemy docenić to, gdzie mieszkamy. Polecam.

Rzeki płyną, jak chcą

 Ałbena Grabowska popularna i ceniona pisarka, która niezwykłe imię, oznaczające kwitnącą jabłoń, zawdzięcza bułgarskim korzeniom. Z wykształcenia lekarka, doktor nauk medycznych ze specjalizacją w neurologii i epileptologii.
Popularność wśród czytelników zawdzięcza przede wszystkim bestselerowej sadze 'Stulecie Winnych'. Potencjał tej epickiej opowieści dostrzegli również filmowcy i w 2018 roku rozpoczęła się realizacja serialu w gwiazdorskiej obsadzie.
Prócz 'Stulecia Winnych' spod pióra Ałbeny Grabowskiej wyszły m. in. trylogia 'Alicja w krainie czasów' i powieści 'Coraz mniej olśnień', 'Matki i córki' oraz 'Lady M.'. Mieszka z trójką dzieci, trzema kotami oraz psem w podwarszawskim Bemowie.

Jest to historia trzech sióstr - Klary, Róży i Amelii. Dziewczyny pochodzą z dobrego domu. Przed wojną o ich majątek i rodzinę dbał ojciec. Dzięki głowie rodziny siostry i ich matka wiodły dobre i dostatnie życie. Wreszcie nadszedł rok 1914 i wywrócił ich dotychczasowe życie do góry nogami. Ojciec poszedł walczyć na front, a majątek zaczął podupadać. Również życie rodzinne bardzo się komplikuje. Klara mimo pochodzenia zaczyna pracować w gospodarstwie. Amelia wbrew woli najbliższych wyjeżdża do pracy w szpitalu wojskowym. Po kilku miesiącach dziewczyna zawiadamia, że wraca do rodzinnego majątku z mężem. Kim jest mąż dziewczyny? Jak obecność mężczyzny wpłynie na życie rodziny?
W tej książce zachwyciła mnie prostota opisów i języka autorki. Dzięki temu historia jest nieoczywista, zagadkowa, czyta się z zapartym tchem. Sięgnęłam po tę powieść dlatego, że mało jest książek, których akcja toczy się podczas I wojny światowej. Treść książki spełniła moje oczekiwania i mile spędziłam przy niej czas. Polecam.

Matki i córki

Gen atlantydzki

 'Gen atlantydzki' to pierwsza część trylogii 'Zagadka pochodzenia'. Została sprzedana w nakładzie ponad miliona egzemplarzy. Przetłumaczono ją na 20 języków. Jest to thriller, który stał się bestsellerem. Akcja powieści jest dość szybka. Kolejnym jej atutem są krótkie rozdziały, co ułatwia czytanie. Autor wybrał bardzo specyficzny temat. Głównym wątkiem książki są badania nad autyzmem - czy niezwykłe zdolności osób autystycznych mogą zyskać niespodziewane wytłumaczenie. Akcja powieści jest bardzo zaskakująca, ponieważ autyzm nie jest jedynym wątkiem książki. Fanom thrillerów na pewno przypadnie do gustu.

Perska niepewność

„Perska niepewność” to siódma część sagi Laili Shukri. W tej części autorka kontynuuje losy Joanny oraz jej rodziny i przyjaciół. Tym razem tłem dla losów bohaterów jest pandemia koronawirusa. Autorka w bardzo ciekawy sposób poradziła sobie z tym tematem. Tą powieścią autorka stawia przed czytelnikiem fundamentalne pytania dotyczące wartości i sensu życia. Książkę, jak poprzednie powieści, czyta się bardzo lekko. Łatwość czytania daje doskonały warsztat pracy autorki oraz odpowiedni dobór słów.

Spowiedź Hitlera

 Kwiecień 1945 roku. Do siedziby Adolfa Hitlera na specjalne wezwanie wodza zostaje sprowadzony lekarz Edmund Bloch, 'szlachetny Żyd', jak zwykł mówić o nim kanclerz Rzeszy, ten sam, który przez wiele lat leczył matkę Hitlera, za co Fuhrer był mu bardzo wdzięczny. Kanclerz oznajmia mu, że dostąpi zaszczytu spisania ostatniej z nim rozmowy. Bloch, nie mając innego wyjścia, oczywiście przyjmuje ofertę. Wszystko to dzieje się kilka dni przed śmiercią Hitlera.
Christopher Macht, Niemiec z polskimi korzeniami, odnalazł zapiski tych rozmów i przygotował je w formie publikacji.
Rewelacja, jakiej nie było od lat! Ujawniony w książce zapis tej mocnej, ale szczerej rozmowy, wywiadu rzeki, jakiego Adolf Hitler udzielił przed śmiercią Blochowi, nie był dotychczas znany historykom w Polsce i na świecie. Wódz Trzeciej Rzeszy między innymi tłumaczy się w nim, dlaczego nienawidził Żydów, opowiada o ciemnych stronach swojego dzieciństwa, o tym, jak się upił do nieprzytomności, a także o stosunkach z kobietami i życiu erotycznym, wspomina też swój najszczęśliwszy dzień w życiu.
Lektura budzi emocje już od pierwszych stron. Dzięki tej 'spowiedzi' będziemy mogli bliżej poznać zbrodniarza, który zmienił bieg dziejów na wiele lat.

Opowieści o nadziei

 KAŻDE - NAJBARDZIEJ ZWYKŁE, CODZIENNE - SPOTKANIE MOŻE PRZYNIEŚĆ COŚ, CO ZMIENI NASZE ŻYCIE

Kiedy Heather Morris wysłuchała wspomnień Lale Sokołowa - tatuażysty z Auschwitz - i postanowiła przenieść je na papier, nie spodziewała się, że ta historia porwie miliony osób na świecie: młodych i starych, a jej przyniesie międzynarodową sławę. I że pozwoli opowiedzieć nie mniej ważną historię Cilki najdzielniejszej osoby z jaka zetknął się Lale. W swojej najnowszej książce Haether Opowiada o serdecznej przyjaźni z Lalem: o tym, jak się poznali i jak zaufali sobie na tyle, by zwierzył się jej z tego, o czym milczał od czasu zakończenia II wojny światowej. I jak zmieniło to ich oboje.

Umiejętność słuchania i dotarcia do drugiej osoby to nie tylko przepis na światowy sukces wydawniczy, ale przede wszystkim ważna życiowa lekcja, której wszyscy potrzebujemy. W serii inspirujących rozdziałów Morris opowiada zarówno o osobach, z którymi pracowała i których historie spisała, jak i o swojej rodzinie: pełnych miłości relacji z Dziadziem, ale także o ucieczce z domu oraz trudnych kontaktach z matką.

Czerń i purpura

Wojciech Dutka (ur. 1979 r.)
W marcu 2014 roku obronił doktorat na Wydziale Historycznym UJ w Krakowie. Był stypendystą Jewish Foundation for the Righteous i Departamentu Stanu USA na Uniwersytecie Coloumbia w Nowym Jorku. Publikował w najważniejszych polskich czasopismach naukowych: 'Kwartalniku Historycznym', 'Przeglądzie Historycznym', 'Przeglądzie Humanistycznym', 'Czasach Nowożytnych', 'Klio', 'Kwartalnika Historii Żydów', 'Roczniku Historii Pracy Polskiej' i wielu innych. Jest też nauczycielem historii w programie matury międzynarodowej.
Nakładem wydawnictwa Albatros ukazało się siedem powieści jego autorstwa: 'Krew faraonów', 'Taniec szarańczy', 'Bractwo Mandylionu', 'Czerń i purpura', 'Kartagińskie ostrze', 'Lunatyk' i 'Czarna pszczoła'.
W wolnych chwilach Wojciech Dutka podróżuje. Lubi wino z Nowego Świata.

Jest to powieść oparta na faktach. Pierwowzorem głównych bohaterów powieści byli Helena Citronova i Franz Wunsch. On miał 22 lata, gdy z własnej woli trafił do Auschwitz, aby nadzorować Zagładę. Ona miała 20 lat, gdy pierwszym kobiecym transportem jechała tam, na śmierć. Milena pochodziła z zamożnej żydowskiej rodziny - ojciec był wziętym adwokatem. Przed wojną była bardzo uzdolnioną studentką konserwatorium w Bratysławie. Z chwilą gdy nastąpiła zmiana prezydenta, zagorzałego zwolennika Hitlera Żydzi na Słowacji stracili wszystko. Wtedy byli jeszcze nie świadomi co to dla nich oznacza.
On przed wojną szukał dla siebie miejsca w Kościele. Jednak po jednym z decydujących wydarzeń postanowił się oddalić. Od tej chwili zaczął podążać za Furerem. Po śmierci brata zgłosił się do SS jako ochotnik. Jednak w 1942 roku musiał dokonać wyboru - oblężenie Leningradu lub praca w obozie koncentracyjnym. Wybrał to drugie, nie wiedząc, że to zaważy na reszcie jego życia.
Losy tych dwojga ludzi splotą się na przyjęciu urodzinowym Franza. Tego dnia on świętuję, a ona rozpaczliwie walczy o przetrwanie. Tak zrodzi się zrodzi się jedna z najbardziej poruszających historii miłosnych czasów Zagłady.
Autor w swojej powieści bardzo ciekawie ułożył relacje między bohaterami, co dodaje fabule dynamiki. Relacja Mileny i Franza wg mnie jest wyjątkowa ponieważ to mężczyzna stara się chronić dziewczynę. Czas i miejsce, w których przyszło im żyć było dla nich bardzo wrogie. Zwłaszcza dla Mileny, która była Żydówką i więźniarka. Franzowi też groziło niebezpieczeństwo gdyby ktoś odkrył co ich łączy. Jednak mimo niesprzyjających warunków esesmanowi udało się chronić więźniarkę, utrzymywać ich relację i wykonywać jej prośby. Książka jest wciągająca, napisana prostym językiem.

Porwanej i sprzedanej powrót do piekła

„Sprzedanej i porwanej powrót do piekła” jest to kontynuacja „Porwanej i sprzedanej”. W tej części kobieta opisuje jak wyszła z nałogów. Aby „pogodzić się” z przeszłością autorka wyrusza w podróż po Europie. Ten rekonesans ma na celu opisać proceder handlu ludźmi i losy dziewcząt zmuszanych do prostytucji. Po powrocie do zdrowia postanawia pomagać ofiarom handlu ludźmi. Autorka opisuje wszystkie emocje i przeżycia związane z powrotem do normalnego życia. Co najważniejsze nie zapomina o tym przez co przeszła jej rodzina. Kobieta nie zamknęła się w swojej przeszłości i tragedii z nią związanej. Książka godna polecenia, napisana prostym językiem.

Arabska wendeta/Arabska Żydówka

 „Arabska wendeta” jest to 12 część serii powieści pod wspólnym tytułem „Arabska saga”. Ta część miała być ostatnią, lecz w przedmowie Tanya Valko zapowiedziała kolejne powieści. Tym razem autorka opowiada losy najgroźniejszego terrorysty. Dzieje bohaterów poprowadzone są w bardzo zaskakujący i atrakcyjny sposób. Tak samo rzecz się ma z kończeniem wątków niektórych osób. Z każdym tomem sagi Czytelnik coraz bardziej się wciąga w dzieje rodziny Salimich. Jak zwykle na końcu autorka umieściła słownik, genezę postaci serii, indeks nazwisk. Mamy również bardzo ciekawe informacje o Arabii Saudyjskiej.

„Arabska Żydówka” opowiada o życiu Marysi. Autorka zdradza niespodziewane tajemnice Doroty, jej matki. Marysia odwiedza Polskę i swoją umierającą babcie. Kobieta wysyła wnuczkę z misją do Izraela. Tam dowiaduje się o swoich korzeniach. Nurtujące jest dlaczego babka ukrywała przed córką i wnuczką ich pochodzenie. Ta część jest również bogata w zaskakujące wątki, autorka wprowadza nowe postacie. Tą powieścią Tanya Valko przybliża żydowski świat, konflikt izraelsko – palestyński. W dodatkach przedstawione są fakty, które powinniśmy znać, aby zrozumieć powieść. Z dodatków do powieści właśnie ta część zainteresowała mnie najbardziej. Informacje, które znajdują się na końcu książki wzbogaciły moją wiedzę nt. sytuacji Żydów i tamtej części świata. Każdemu zainteresowanemu polecam zapoznać się z treścią tej części pozycji.

Tam, gdzie kończy się świat

Paweł Zgrzebnicki podróżnik, fotograf, organizator wypraw. Przez ostatnie kilkanaście lat odwiedził 70 krajów, dokumentując podczas podróży codzienne życie mieszkańców, ich kulturę, przemijające zwyczaje oraz dramat, jaki staje się ich udziałem wobec niemożności odnalezienia się w globalnej rzeczywistości nowoczesnej monokultury. Swoją refleksję nad etnograficzną różnorodnością świata prezentował w 2016 roku w ramach wystawy fotografii 'historie' (m. in. w Muzeum Narodowym w Szczecinie).
Naukowo związany z kulturoznawstwem. Zajmuje się m. in. badaniami nad etyką sztucznej inteligencji oraz możliwości tworzenia kultur przez autonomiczne maszyny.

Papua - Nowa Gwinea to jedno z ostatnich miejsc na ziemi, gdzie zachowały się jeszcze pierwotne społeczności, gdzie wciąż żyją dzikie plemiona, z których część nie ma żadnego kontaktu ze współczesną cywilizacją. To miejsce, gdzie dla Europejczyka kończy się znany mu świat. Niestety, ze względu na gwałtowną globalizację, świat, jaki znają rdzenni mieszkańcy, też stopniowo odchodzi w zapomniane.
Reportaż Pawła Zgrzebnickiego to reakcja z niebywałej podróży po Papui - Nowej Gwinei. Jednak wyprawa jest tu tylko pretekstem. Najważniejsza jest opowieść o mieszkańcach Malezji, ich historii, plemiennych obrzędach, próbach stworzenia państwa, chciwości i bezwzględności międzynarodowych korporacji, korupcji oraz agresywnej polityce Chin. To również niezwykle przejmująca historia pokazująca degradację środowiska i nieodwracalność procesu zanikania pierwotnych kultur.
Jednocześnie to pełna humoru książka, której autor prowadzi Czytelnika przez świat zabobonów, czarów, przygód i niespodziewanych zwrotów akcji. /opis wydawcy/

Był to mój pierwszy kontakt z reportażem podróżniczym. Pozycja traktuje o podróży autora do Papui - Nowej Gwinei. Mężczyzna opisuje w niej swoje przeżycia i doświadczenia z rdzennymi mieszkańcami. Opisuje ich codzienne życie, relacje międzyludzkie i podejście do turystów. Autor zabiera nas również w świat zabobonów, czarów, tradycji i obyczajów panujących w tym dalekim i nieznanym kraju. Książka na pewno spodoba się osobom, które lubią podróże w nieznane regiony świata, a także dla tych, którzy zwyczajnie lubią tego typu reportaże. Po tę książkę mogą sięgnąć również osoby, które interesują się pierwotnymi ludami i ich kulturą.

Modelki z Dubaju

„Modelki z Dubaju” jest to kolejna szokująca książka Marina Margielewskiego. Tym razem jest to opowieść dziewczyny, która przeżyła piekło prostytucji w Dubaju. Wiele dziewczyn tam przybywających marzy o karierze modelki. Na miejscu prawda okazuje się całkiem inna, ponieważ zostają zmuszone do sprzedaży swojego ciała. Mimo, że prostytucja jest surowo karana i bardzo powszechna, ale nie mówi się o niej wprost. Dla wielu z nas wydaje się niemożliwe żeby można było kogokolwiek zmusić do współżycia z obcymi osobami. Jednak książka ta pokazuje, że prawda jest odmienna od naszych wyobrażeń. W dzisiejszych czasach wydaje się, że pojęcie niewolnictwa nie istnieje. Jest to jedna z wielu lektur, które uświadamiają, że równie dziś jest to aktualne zjawisko.
Książkę można potraktować jak przestrogę dla młodych dziewcząt i dorosłych kobiet, które chcą spełnić swoje marzenia i co je może czekać w razie wyjazdu za niepewną pracą. Gdy trafią w miejsce przeznaczenia zaczyna się ich gehenna, z której nie będą w stanie wybrnąć. Główna bohaterka szczerze opowiada o swoich doświadczeniach, jak to wygląda życie „modelek” „od kuchni”. Kobieta opowiada jak wpadła we własne sidła i została przechwycona przez handlarzy ludźmi. Jej opowieść pokazuje również dokąd prowadzi zbytnia pewność siebie. Ta pozycja uświadamia nam również, że niewolnictwo istnieje, mimo, że żyjemy w XXI wieku. Napisana prostym językiem, dzięki czemu bardzo szybko się ją czyta.

Auschwitz. Szachy ze śmiercią

 John Donoghue jest autorem licznych artykułów na temat chorób psychicznych, publikowanych q specjalistycznych czasopismach. Mieszka w Liverpoolu. Auschwitz. Szachy ze śmiercią to jedyna powieść jego autorstwa.

SS - Obersturmfurer Paul Maissner przybywa do obozu w Auschwitz wprost z frontu wschodniego. Ciężko ranny podczas walk, może pełnić jedynie funkcje administracyjne. Jego pierwszym i najpilniejszym zadaniem jest wzmocnienie podupadającego morale odbywających służbę w obozie oficerów. Maissner zakłada klub szachowy. Pomysł szybko chwyta, gdyż esesmani mają możliwość obstawiania wyników rozgrywek i zawierania nielegalnych zakładów. Tymczasem do Obersturmfurera trafia informacja, że wśród więźniów także są szachiści, z których jeden, francuski Żyd Emil Clement, z zawodu zegarmistrz, cieszy się opinią niepokonanego... /opis wydawcy/

Lektura ta jest debiutem literackim autora i jego jedynym dziełem. Jest to opowieść o niezwykłej relacji między nazistą a Żydem. To lektura, która stawia trudne pytania o granice przebaczenia i cenę życia przepełnionego goryczą.
Dla mnie jest to jedna z najlepszych powieści historycznych jakie miałam przyjemność czytać Autor płynnie przechodzi między różnymi liniami czasowymi i świetnie je łączy. Mimo trudnego tematu przez książkę się płynie. Akcja z każdą stroną wciąga coraz bardziej. Lektura jest godna uwagi. Tę książkę uważam za bardzo udany debiut literacki.

Dwie twarze

Nina Majewska - Brown absolwentka UAM w Poznaniu, przez lata związana z reklamą i PR - em. Pracowała  agencjach reklamach oraz wydawnictwach, promując największe pióra literatury polskiej i zagranicznej.
Debiutowała w 2015 roku przebojową powieścią Wakacje. Znana z poczytnych powieści obyczajowych, m. in.: Nina, Mąż na niby, Żona na zamówienie, Tylko dla dorosłych, Tylko tu i teraz, ma też na swoim koncie ciepło przyjęty przez czytelników kryminał Grzech.
Efektem jej zainteresowań historią są bestsellerowe powieści Tajemnica z Auschwitz i Anioł życia z Auschwitz.

Ann, żona esesmana, która właśnie przeprowadziła się z dziećmi do Auschwitz, nie potrafi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Jest przerażona, bo jeszcze nigdy nie widziała ukochanego Hansa tak zmęczonego. Nabiera przekonania, że jego praca musi być naprawdę ciężka i wyczerpująca, mąż stał się bardzo nerwowy. Najbardziej jednak martwi ją to, że nie chce powiedzieć, czym się zajmuje, co budzi w niej jeszcze większy niepokój. Ann nie ma wątpliwości, że ciągłe przebywanie z tymi kryminalistami w pasiakach odbija się na jego zdrowiu.
Po morderczej pracy w obozie Auschwitz esesmani wracali do swoich domów prosto w ramiona stęsknionych żon i dzieci. Tuż za obozowymi drutami uprawiali róże i hodowali króliki, a w ogródkach radośnie poszczekiwały psy.
O ich wygodę dbali więźniowie oraz zmuszana do pracy okoliczna ludność. Pili w pobliskiej kantynie, chodzili do burdelu, wyjeżdżali na urlopy i zakochiwali się w okolicznych dziewczynach. Byli tacy, którym życie tutaj tak przypadło do gustu, że nie chcieli opuszczać Auschwitz, a co niektórzy nawet po wojnie tu wracali. /opis wydawcy/

'Dwie twarze' to sfabularyzowana historia esesmanów 'pracujących' w Auschwitz. A obozie są bezwzględnymi oprawcami i mordercami, a w domu kochającymi, troskliwymi mężami i ojcami. Podczas lektury zastanawiałam się jak to jest możliwie, że można 'połączyć obowiązki w pracy' z obowiązkami rodzinnymi, gdzie esesmani 'zapominają' co dzieje się za drutem kolczastym. Mimo trudnej zawartości czyta się ją bardzo szybko. Jest to książka, która w pierwszym rozdziale przedstawia bardzo ciekawe fakty na temat Hitlera i SS. Są to tematy, o których nie mówiono w szkole na lekcjach historii. Jest to lektura, po którą warto sięgnąć, choćby ze względu na wartość historyczną tej pozycji. Jest to książka godna polecenia.

Uciekłam z arabskiego burdelu

Dalsze losy Julii znanej z kart Byłam kochanką arabskich szejków, o które czytelniczki pytały w mailach i recenzjach, dopiero teraz mogą ujrzeć światło dzienne.
Julia, którą rozkochał, a później sprzedał Tarek, ucieka z arabskiego burdelu. Niebezpieczna akcja wyrwania kobiety ze szponów gangu handlującego ludźmi wymaga użycia wielu podstępów.
Ale czy uwolnienie się z macek międzynarodowej siatki przestępczej jest w ogóle możliwe? Czy Julia zdoła uciec od seksualnego zniewolenia oraz brutalnej przemocy fizycznej i psychicznej, jakie były wcześniej jej udziałem? Czy piekło, przez jakie przeszliśmy, zostawia w nas trwały ślad?
Mroczne tajemnice XXI wieku: handel ludźmi, w tym dziećmi, handel organami, obrzezanie kobiet oraz ekstrawagancje i seksualne orgie najbogatszych arabskich szejków.
Przerażająca rzeczywistość, o której świat woli milczeć.

Matki i córki

 „Matki i córki” jest to historia czterech kobiet, które łączą bardzo bliskie więzy rodzinne. Każda z nich reprezentuje inne pokolenie i inne czasy. Każda z nich musi mierzyć się z innymi problemami. Trzy z nich dzielą tajemnice i niedomówienia. Najmłodsza z nich musi odkrywać przeszłość swojej rodziny na własną rękę. Lila docieka dlaczego wychowuje się w domu bez mężczyzn. Próby dowiedzenia się czegoś od starszych od siebie kobiet spełzają na niczym. Życie tej młodej kobiety jest pełne sekretów i niewyjaśnionych historii. Czy ta młoda kobieta odkryje przeszłość swojej rodziny?
To był mój pierwszy kontakt z twórczością Ałbeny Grabowskiej, który uważam za bardzo udany, dlatego książka jest warta uwagi i polecenia. Autorka swoim stylem pisania wciąga. Akcja powieści jest poprowadzona tak, aby wciągała swoją wyjątkowością. Powieść napisana jest w czterech liniach czasowych. Świetne jest też to, że autorka każdej z kobiet „oddaje głos”. Ałbena Grabowska zgrabnie przechodzi pomiędzy przeszłością a teraźniejszością. Opowieść zaczyna się pod zaborami, co dodaje książce uroku. Rzadko zdarza się, aby autor mimochodem wspomniał w swojej powieści o zaborach.

Kołysanka dla Łani

 „Kołysanka dla Łani” – historia opowiedziana jest z perspektywy Alicji i Zygmunta. Alicja jest dobrze sytuowaną kobietą po 40 – stce. Zygmunt jest bezdomnym starszym panem który w czasie II wojny światowej był partyzantem. Przy bliższym poznaniu okazuje się również, że stracił pamięć. Kobieta zaprasza Zygmunta do swojego domu. W zamian mężczyzna zgadza się zająć jej ogrodem. Alicja i Zygmunt spędzają wiele godzin na rozmowach, dzięki czemu rodzi się między nimi przyjaźń. Po jakimś czasie gościa Alicji zaczynają powracać wspomnienia z lasu, młodej dziewczyny i zapach konwalii.
Autorka swoją serię nazwała „szkatułka wspomnień”. Jej historie są oparte na prawdziwych wydarzeniach, lecz na wstępie wspomina, że nie wie ile w nich iluzji, a ile prawdy. Książki rozgrywające się w czasie wojny zawsze są trudne i brutalne. Opowieści Ewy Formelli to przykład historii o tym, że w trakcie trwania wojny takie pojęcia jak miłość, dobro, braterstwo i pomoc nie odchodzą w zapomnienie. Jak poprzednie książki „Kołysanka…” jest bardzo wzruszająca. Jest to historia dziejąca się na dwóch płaszczyznach czasowych. Do czasów wojny wracamy jedynie we wspomnieniach i snach bohaterów. Powieść jest napisana bardzo prostym językiem, przez co szybko się czyta. Jest to kolejna opowieść dzięki której czytający zatrzymuje się nad treścią. Książka na bardzo długo pozostaje w pamięci. Historia opowiedziana przez autorkę jest bardzo ciekawa i wciągająca. Polecam.

Listy do Duszki
Muzyka dla Ilse

Upadłe anioły

 Graham Masterton popularny angielski pisarz. Urodził się w 1946 roku w Edynburgu. Po ukończeniu studiów pracował jako redaktor w miesięcznikach, m. in. Mayfair i w angielskim wydaniu Penthouse'a. Autor licznych horrorów, romansów, powieści obyczajowych, thrillerów oraz poradników seksualnych. Zdobył Edgar Allan Poe Award, Prix Julia Verlanger i był nominowany do Bram Stoker Award. Debiutował w 1976 roku horrorem Monitou (zekranizowanym z Tomem Curtisem w roli głównej). Jego dorobek literacki obejmuje ponad 80 książek - powieści i zbiorów opowiadań - o całkowitym nakładzie przekraczającym 20 milionów egzemplarzy, z czego ponad dwa miliony kupili polscy czytelnicy. Wielką popularność pisarza w Polsce, którą często odwiedza, ugruntował cykl poradników seksuologicznych, w tym wielokrotnie wznawiane Magia seksu i Potęga seksu. W ostatnim czasie Graham Masterton skupił się na konstrukcji cyklu kryminałów z Katie Maguire, do którego należy sześć powieści: Białe kości, Upadłe anioły, Czerwone światło hańby, Uznani za zmarłych, Siostry krwi, Pogrzebani.

Opis fabuły:
Dwóch rybaków znajduje w rzece zwłoki uduszonego księdza, który przed śmiercią został poddany wymyślnym torturom i wykastrowany. Wkrótce w ten sposób giną kolejni księża i zakonnicy porwani z diecezji w hrabstwach Cork i Ross.
Dochodzenie prowadzi komisarz Maguire, ambitna policjantka, która musi jednocześnie podjąć ważną życiową decyzję - pozostać w Irlandii czy wyjechać ze swoim mężczyzną za ocean? W toku śledztwa odkrywa szokujące fakty dotyczące ofiar. Odeszli wprawdzie z Kościoła, ale żadnemu oficjalnie nie postawiono zarzutów.
Czy zabójca - lub zabójcy - postanowił na własną rękę wymierzyć sprawiedliwość? Tylko że takie pojęcie sprawiedliwości nie ma nic wspólnego z tym, czego pod przysięgą zobowiązała się Katie, wstępując do policji.

'Upadłe anioły' to dobry kryminał, który powinien posmakować fanom nie tylko intryg kryminalnych, nie samego Mastertona (jako lektura obowiązkowa), ale wszystkim tym, którzy lubią czytać o mrocznych i głęboko skrywanych tajemnicach Kościoła... /Strefa Grozy/

Chłopiec z latawcem

 Khaled Hosseini to afgański autor piszący po angielsku, syn dyplomaty i nauczycielki, urodzony w 1965 roku a Kabulu, od 1980 roku mieszkający w USA. Ukończył studia medyczne na University of California w San Diego i przez blisko dziesięć lat pracował jako internista. W 2003 roku zadebiutował powieścią Chłopiec z latawcem, która przyniosła mu międzynarodową sławę. Została przetłumaczona na 40 języków, a nakręcony na jej podstawie film - pod tym samym tytułem - odniósł ogromny sukces.
Z równie entuzjastycznym przyjęciem spotkała się druga powieść Hosseiniego, Tysiąc wspaniałych słońc, światowy bestseller w 2007 roku. Jego trzecia książka, I góry odpowiedziały echem, została opublikowana w 2013 roku. We wrześniu 2018 roku ukazało się ilustrowane, przeznaczone dla czytelników w każdym wieku opowiadanie Hosseiniego o uchodźcach pt. Modlitwa do morza.
Pisarz jest 'wysłannikiem dobrej woli' w Biurze Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (UNHCR) oraz założycielem Fundacji Khaleda Hosseiniego, która zajmuje się organizowaniem pomocy humanitarnej dla mieszkańców Afganistanu.

Historia o przyjaźni i zdradzie, o kłamstwach i próbach naprawienia błędów z przeszłości. Wstrząsający obraz Afganistanu - od obalenia monarchii przez sowiecką inwazję aż do przejęcia rządów przez talibów.

Opis fabuły:
Afganistan, lata 70. ubiegłego wieku. Dwunastoletni Amir, syn zamożnego Pasztuna z Kabulu, wychowuje się w domu bez kobiet. By zyskać uznanie w oczach ojca, wygrywa zawody w puszczaniu latawców. Nie udałoby mu się to bez Hasana - służącego i towarzysza zabaw. Kiedy jednak Hasan zostaje zaatakowany, Amir nie staje w obronie przyjaciela. Z tchórzostwa i wyrachowania doprowadza do sytuacji, w której Hasan musi opuścić dom.
Ćwierć wieku później Amir mieszka w USA. Został pisarzem i wiedzie dostatnie życie, lecz nie odstępuje go poczucie winy i świadomość własnej zdrady. Los daje mu szansę na odkupienie.

Z miłości do córki

„Z miłości do córki” jest to historia Brytyjki, która wyszła za Libijczyka. Rodzi mu córeczkę. Pewnego dnia jej mąż zabiera dziewczynkę na wycieczkę i nie wraca. Kobieta orientuje się, że mężczyzna wywiózł ją do Libii. Sarah w między czasie szuka ludzi, którzy będą w stanie jej pomóc w odzyskaniu Nadii. Następnie wyjeżdża do Libii, aby szukać córki. Dzięki swojej determinacji i uporowi doprowadza do spotkania z Kadafim. W poszukiwania włącza się również brytyjska ambasada. Sprawa trafia także do sądu. Ojciec Nadii robi wszystko, aby przeszkodzić matce w odzyskaniu dziewczynki. Dzięki tej sytuacji autorka dowiaduje się jaki w rzeczywistości jest jej były mąż. Mężczyzna cały czas utrudnia poszukiwania. Przez kilka długich lat kobietę wspierają również rodzina i przyjaciele.
Ta opowieść udowadnia do czego jest zdolna matka, aby odzyskać swoje ukochane dziecko. Autorka jest bardzo waleczna, cierpliwa. Mimo bardzo ograniczonych środków decyduje się na wyjazd. Kobieta opowiada o swoich uczuciach związanych z porwaniem Nadii. Dowiadujemy się także jak zmieniła się Nadia podczas pobytu w ojczystym kraju ojca i poprzez kontakt z jego rodziną, kulturą oraz religią.

Urodziłam dziecko szejka

 „Urodziłam dziecko szejka” jest to kolejna trudna i emocjonująca książka autorstwa Marcina Margielewskiego. Jest to historia Oli, która była wychowywana przez matkę. Z zawodu pielęgniarka, która dopiero wkracza w dorosłe życie. Kobieta pracuje w jednym z polskich szpitali i spełnia się w tej pracy. Pewnego dnia koleżanka zwierza się jej, że wyjeżdża do pracy jako pielęgniarka w Dubaju. Ola decyduje się jechać z nią. Gdy pojawia się w nowym miejscu pracy zostaje przydzielona na oddział onkologiczny dla dzieci. Nagle okazuje się, że w jednym z saudyjskich pałaców potrzebna jest pielęgniarka do opieki nad niepełnosprawną nastolatką. Ola zmęczona pracą w szpitalu decyduje się na wyjazd z Dubaju. Wszystko jest w porządku dopóki pani domu nie zabiera jej do Szwajcarii na badania. Po tym wyjeździe sprawy zaczynają nabierać tempa i komplikować się.
Dziewczyna wyjeżdża do krajów Bliskiego Wschodu nie znając ich kultury, religii, obyczajowości i języka. Gdy trafia do saudyjskiej rodziny królewskiej dochodzi znajomość relacji w takich rodzinach i osobnych domach. Kobieta dopiero po wielu latach decyduje się opowiedzieć swoją historię. Jednak główna bohaterka próbuje sobie radzić w takich warunkach jakie są. Okazuje się, że dziewczyna jest tak naiwna, że zawierza swoje zdrowie obcej kobiecie, która ma ogromne wpływy i pieniądze. To wszystko czego doświadczyła zostanie z nią do końca życia, i odcisnęło na niej olbrzymie piętno fizyczne i psychiczne. Dużym plusem książek Marcina Margielewskiego jest to, że wplata w nie różne ciekawostki obyczajowe i religijne. Jego pióro, mimo ciężkich tematów, jest bardzo lekkie. W trakcie lektury można dojść do wniosku jak kobieta może krzywdzić kobietę, zamiast okazywać wsparcie. Książka jest warta uwagi. Choć przeczytałam wiele książek związanych z kulturą i zwyczajami panującymi w krajach arabskich, po raz pierwszy spotkałam się z takim tematem.

Chłopiec z listy Schindlera

 „Chłopiec z listy Schindlera” jest to historia żydowskiego chłopca – Leon Leyson (właściwie Lejb Lejzon) – który miał szczęście spotkać na swojej drodze Oskara Schindlera. Leon wraz z innymi Żydami przebywa w różnych obozach, i pracuje razem z nimi w fabrykach prowadzonych przez Schindlera. Chłopiec musiał doświadczyć jak to jest mieszkać w getcie. Wraz z rodzicami i ich towarzyszami doświadczyli strasznego głodu, widzieli śmierć. Leon (jak wielu innych) miał szczęście znaleźć się na liście Oscara Schindlera. Mężczyzna cały czas myśli o tym jak ocalić „swoich Żydów”. Schindler jako esesman powinien być wrogiem Żydów, lecz wiele ryzykuje angażując się w pomoc skazanym na śmierć ludziom. Mężczyzna stara się szukać sposobów na to, aby przekonać Niemców o ich użyteczności. Zatrudnia nieszczęśników do pracy w fabrykach produkujących uzbrojenie.
Książka jest warta przeczytania, ponieważ ta pozycja to relacja z perspektywy dziesięcioletniego chłopca. Czytając podobne relacje trudne do zaakceptowania jest cierpienie dzieci. Mimo ciężkiej historii i bolesnych przeżyć autora bardzo szybko się ją czyta. Książka jest warta przeczytania, ponieważ są to czyste wspomnienia napisane przez ofiarę Holocaustu. Treść nie jest podkoloryzowana ani fabularyzowana. Warto sięgać po tego typu książki, aby pamiętać o tym co kiedyś się wydarzyło.

Człowiek nietoperz

 Jo Nesbo urodził się w 1960 roku w Oslo. Pracował jako dziennikarz i makler. Finanse porzucił dla pisania. Na świecie sprzedano ponad 36 mln jego książek, przetłumaczono na 50 języków. Bestsellerowy cykl kryminałów z komisarzem Harrym Hole zdobył kilkanaście nagród. Powieść Łowcy głów została w 2012 roku przeniesiona na ekrany kin. Tomas Alfredson wyreżyserował Pierwszy śnieg z Michaelem Fassbenderem w roli Harry'ego Hole, a nad filmową adaptacją Krwi na śniegu pracuje wytwórnia Warner Bross.

FENOMEN JO NESBO

Nagrody i nominacje:

1997 Nagroda Rivertona za Człowieka nietoperza
1998 nagroda literacka Szklany Klucz za najlepszą powieść kryminalną dla książki Człowiek nietoperz
2000 nagroda księgarzy norweskich za Czerwone gardło
2002 Nagroda im. Madsa Wiela Nygaarda za Trzeci klucz
2004 tytuł norweskiego kryminału wszech czasów przeznaczony powieści Czerwone gardło przez Norweski Klub Książki
2008 Pierwszy śnieg uznany najlepszą książką roku przez przez Norweskie Stowarzyszenie Księgarzy
2010 Trzeci klucz nominowany do Nagrody im. Edgara Allana Poe
2010 honorowa Nagroda Wielkiego Kalibru przyznana Jo Nesbo przez jury Międzynarodowego Festiwalu Kryminalnego we Wrocławiu
2012 Upiory nominowane do nagrody International Dagger przez Crime Writers' Association
2013 Nagroda Peer Gynta przyznana Jo Nesbo przez norweski parlament za wpisanie Norwegii na światową mapę literatury
2013 superprodukcja Karaluchy (słuchowisko z udziałem członków polskich aktorów) nominowana do MocArtów w kategorii 'Rzecz z klasą'
2016 honorowa Nagroda Rivertona

Opis fabuły:
Norweski policjant Harry Hole przybywa do Sydney, aby wyjaśnić sprawę zabójstwa swej rodaczki Inger Holter - być może ofiary seryjnego mordercy. Z miejscowym funkcjonariuszem Harry przemierza dzielnicę domów publicznych i podejrzanych lokali, w których prowadzi się brudne interesy. Przytłoczony nadmiarem obrazów i informacji początkowo nie łączy ich w logiczną całość. Zrozumienie przychodzi zbyt późno, a Harry za wyeliminowanie psychopatycznego zabójcy zapłaci wysoką cenę...

Ocalałem z Buchenwaldu

Miałem zaledwie siedemnaście lat, kiedy późno w nocy rozległo się pukanie do drzwi. Do domu wtargnęła francuska policja /.../. Po kilku miesiącach spędzonych we francuskich więzieniach dwa tysiące osób zamknięto w dwudziestu wagonach kolejowych. Naszym celem był Buchenwald, najstraszniejszy obóz w Niemczech. Tam traktowani byliśmy przez nadzorców z SS jak podludzie i zmuszani do pracy niczym niewolnicy. Byłem bity, głodowałem. Widziałem brutalne tortury i bezsensowne mordy. Ale ocalałem.

„Ocalałem z Buchenwaldu” jest to historia Louisa Grosa, Francuza, który po tułaczce po więzieniach trafia do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie. Tam młody Louis otrzymuje numer 51 311. Trafia tam ze swoim ojcem. Podróż spędzają w bydlęcym wagonie wraz z innymi osobami. Opowieść, którą snuje młody Louis jest bogata w szczegóły, w pewnych momentach jest wręcz przerażająca. Buchenwald to obóz, który znajdował się na terenie Niemiec. W to miejsce (tak jak do obozu w Auschwitz) przywożono ludzi różnych narodowości. Jako „pamiątkę” Louis Gros przywiózł pasiak. Przez resztę życia starał się wrócić do normalności – stanu ducha, o jakim w Buchenwaldzie niemalże zapomniał. Historia Grosa jest pozornie podobna do innych. Louis jako Francuz ma zgoła inne spojrzenie na drogę, której musiał doświadczyć w piekle Buchenwaldu.
Książka jest godna uwagi, ponieważ swoją historię opowiada Francuz. Lektura wciąga swoim słownictwem i tym że w tej opowieści również są wspomniane wydarzenia, które nie mieszczą się w głowie. Są to obozowe wspomnienia człowieka (równie przerażające), który nie był Żydem. Gros wspomina sadystyczne zachowanie komendanta Buchenwaldu. Mimo bardzo bolesnych wspomnień, dręczących powikłań w postaci gruźlicy, udało mu się ułożyć sobie życie. Podręcznik zawiera dużo zdjęcia.

Muzyka dla Ilse

 Ewa Formella zodiakalna Waga, urodzona w 1961 roku w Chorzowie. Od ponad 30 lat mieszka w Trójmieście. Z wykształcenia jest technikiem administracji oraz opiekunem medycznym. Ponad 20 lat pracowała w jednym z gdańskich przedszkoli na stanowisku administracyjnym, obecnie zajmuje się opieką osób starszych i niepełnosprawnych. Pisanie traktuje jako pasję. Nie wyobraża sobie dnia bez książki, dlatego czyta w każdej wolnej chwili, dzieląc się opiniami o przeczytanych lekturach na swoim blogu Książki Idy. Jako pisarka zadebiutowała w 2010 roku książką "Leśniczówka". Na temat jej książek można dowiedzieć się więcej ze strony internetowej www.ewaformella.pl. Uwielbia swój ogród pełen kwiatów i ptaków, muzykę klasyczną i szum morskich fal. Jest szczęśliwą mamą dwójki (niestety już dorosłych) dzieci i babcią, oraz właścicielką szalonych psów.

„Muzyka dla Ilse” to kolejna ciekawa historia, którą zaproponowała swoim Czytelnikom Ewa Formella. Ta książka również została napisana na podstawie wspomnień podopiecznej. Ogromnym plusem tych historii jest to, iż autorka przyznaje, że nie wie, ile w niej jest prawdy a ile fikcji. Pisarka przyznaje także, że z konieczności musiała połączyć fakty z fikcją literacką, aby mogła powstać cała fabuła. Jest wspaniała i poruszająca historia o nadziei, miłości i tęsknocie. Autorka bardzo zręcznie prowadzi nas między współczesnością a przeszłością. Cała historia wzrusza, zostaje w pamięci na długo. Lektura tej opowieści powoduje, że Czytelnik zatrzymuje się nad nią po to, aby przemyśleć jej treść.

Główną bohaterką jest Ilse, młoda Żydówka. Dziewczyna była nieświadoma jaki los ją czeka. Cala jej rodzina trafia do obozu zagłady. Jedynie jej i bratu udaje się ocaleć. Dzięki młodemu oficerowi SS trafia do maleńkiej szwajcarskiej wioski, aby tam służyć niemieckiej rodzinie. Tam poznaje córkę państwa, której dotrzymuje towarzystwa, sprawuje nad nią opiekę i pomaga w pracach domowych. Dziewczyna cały czas myśli o swoim bracie, mając nadzieję, że jemu też udało się przeżyć wojnę.

Imperium boga Hanumana

Piotr Kladkowski - orientalista. Był ambasadorem RP w Indiach (2009 - 2014) z akredytacją w Nepalu, Bangladeszu, na Sri Lance i Malediwach. Laureat nagród im. Beaty Pawlak i im. Józefa Tischnera. Autor m. in. O pęknięciu wewnątrz cywilizacji i Doskonały smak Orientu. Profesor w Katedrze Porównawczych Studiów Cywilizacji Uniwersytetu Jagiellońskiego.

„Imperium boga Hanumana” jest to reportaż byłego ambasadora RP w Indiach. W swojej książce Piotr Kładkowski porusza wiele aspektów indyjskiej kultury. Autor pisze m. in. o kinematografii, polityce, religii, strukturze społecznej, językach którymi posługują się Indusi. Ambasador wyjaśnia jak w Indiach kino łączy się z religią i całym światopoglądem reżyserów, aktorów i mieszkańców. Dzięki tym wszystkim informacjom można wzbogacić swoją wiedzę. To co mnie zaskoczyło w treści to to że Polacy działali w Indiach. Mianowicie był to ksiądz, który założył seminarium duchowne, a także malarz odnoszący sukcesy. Ksiądz jako duchowny nie dzielił kandydatów na kasty, ponieważ wiedział że rodziny z wyższych kast nie wyślą swoich dzieci na studia z biedniejszymi. Seminarium zostało zbudowane w takim miejscu, aby nikt nie miał problemu z przyjęciem na studia.
Po przeczytaniu tego reportażu uważam, że książka jest godna polecenia. Słownictwo jakim posługuje się autor jest przystępne, które wciąga w lekturę i zachęca do dalszego zdobywania wiedzy o Indiach.

Piotr Kłodkowski pokazał mi Indie, w których niewyobrażalnie daleka przeszłość jest codziennym doświadczeniem i nieuchronnym kształtem przeszłości. Oto jest ksiażka, która was w ten żywioł wprowadzi. Nie zna granic świata, kto nie doświadczył Indii. Najlepiej z Piotrem Kłodkowskim. /Piotr Mucharski - redaktor naczelny 'Tygodnika Powszechnego'/

Uczony, dyplomata, reporter, podróżnik i gawędziarz w jednej osobie. O współczesnych Indiach i doskonałym smaku Orientu nikt nie pisze tak jak on. /Wojciech Jagielski - reporter/