Krew na Placu Lalek

Krzysztof Kotowski jest pisarzem, dziennikarzem i psychologiem. Pracował w Radiu ESKA. W TVP był m. in. wydawcą, producentem i prowadzącym program „Kawa czy Herbata”. Jest autorem kryminałów i tzw. thrillerów hipotetycznych. Uznanie przyniosła mu seria powieści o dziennikarzu Adamie Kniewiczu („Zygzak”, „Japońskie cięcie”, „Marika”, „Serwal”, „Obława”). W 2008 roku ukazał się „Kapłan”, który szybko stał się bestsellerem, a w 2010 jego kontynuacja pt. „Modlitwa do boga złego”. Trwają prace nad ekranizacją thrillera „Niepamięć”.

„Krew na placu lalek” jest to historia Marii i 8 – letniej Justynki. Maria budzi się w ruinach nieznanego budynku. Gdy całkowicie odzyskuje świadomość dostrzega stojącą obok dziewczynkę. Na swojej drodze spotykają eleganckiego, starszego mężczyznę, który im pomaga. Kobieta zaczyna prowadzić prywatne śledztwo w sprawie 8 – letniej dziewczynki. W trakcie dochodzenia odkrywa, że nikt jej nie pamięta. Postanawia odwiedzić swoje mieszkanie, ale okazuje się, że mieszka tam ktoś inny. Maria składa kilka donosów, lecz za każdy razem okazuje się, że nikt jej nie pamięta oraz nie ma raportów z jej zeznań. Kobieta stara się pomóc Justynce. Przy okazji szuka odpowiedzi na temat swojej tożsamości i pochodzenia. Do jakich wniosków dojdzie Maria? Jak szokująca okaże się prawda?

Autor przedstawia niesamowitą i trudną do zrozumienia historię. Powieść jest dla Czytelnika fascynującą podróżą, dlatego, że zawiera niewyjaśnione wydarzenia. Opowieść wciąga z każdą przeczytaną stroną. Czytelnik zastanawia się jakie wydarzenia przyniesie kolejna strona. Kotowski wspaniale łączy wątki. Dla fanów gatunku jest to pozycja obowiązkowa. Książka napisana jest bardzo ładnym językiem. Po odłożeniu opowieści jej treść pozostaje w pamięci na bardzo długo.

Chłopiec w pasiastej piżamie

Dzisiaj mam dla Was recenzję filmu pt. „Chłopiec w pasiastej piżamie”. Akcja filmu toczy się w czasach II wojny światowej. Rodzina Bruna przeprowadza się z Berlina do rezydencji w okolicach obozu koncentracyjnego, ponieważ ojciec chłopca został komendantem obozu. Po przeprowadzce chłopiec z okna swojego pokoju zauważa „farmę”, na której zauważa dzieci i chce się z nimi bawić. Pod nieuwagę rodziców odnajduje ścieżkę prowadzącą pod drut kolczasty otaczający obóz. Tam spotyka chłopca imieniem Szmul. Obaj chłopcy mają po 8 lat. Bruno coraz częściej przychodzi pod obóz. Jego rodzice nie zdają sobie sprawy z tego, że ich syn odwiedza to miejsce i zaprzyjaźnia się z chłopcem, który jest Żydem. Pewnego dnia spotyka nowo poznanego kolegę w swoim domu i dzieli się z nim jedzeniem. Niespodziewanie przychodzi jeden z esesmanów, a Szmul przyznaje się do znajomości z Brunem, i że podzielił się z nim pożywieniem. Żołnierz karci chłopca, a potem brutalnie go bijąc. Po tym wydarzeniu Bruno codziennie przychodzi pod druty, aby porozmawiać z przyjacielem, ale nie zastaje go w tym miejscu co zawsze. Pewnego dnia ma szczęście i spotyka Szmula, od razu godząc się. Żona komendanta przypadkiem odkrywa czym zajmuje się jej mąż. Jak ułożą się losy chłopców i rodziny Bruna?

W filmie widzimy dwóch chłopców, którzy przyjaźnią się ze sobą tak po prostu, nie kierując się uprzedzeniami i stereotypami. Podczas oglądania zauważamy jak nauczyciel Bruna i Gretel – jego siostra – zakazuje im czytania ich ulubionych książek, a zaleca im aby czytali jedynie to co przedstawia historię Niemiec i ideologię III Rzeszy. Słysząc to co mówi nauczyciel zaczyna się zastanawiać nad tym jak zachowuje się jego kolega. Film ukazuje jak żyją rodziny esesmanów, a konkretnie rodzina komendanta obozu. Widzimy również brak akceptacji ze strony matki jak i żony komendanta wobec tego co robi mężczyzna. Film daje dużo do myślenia, ponieważ widzimy dwóch kilkuletnich chłopców, którzy przyjaźnią się mimo wojny i ideologii, którą wymyślił Hitler. Oglądając film widzimy jak ważne są relacje międzyludzkie niezabarwione nienawiścią i uprzedzeniami co do rasy, religii i pochodzenia.

Film został nakręcony na podstawie książki, która nosi ten sam tytuł. Autorem powieści jest Johna Boyne. Powieść została wydana w 2006 roku. Premiera odbyła się 12 września 2008 roku w Wielkiej Brytanii. Reżyserem i scenarzystą filmu jest Mark Herman. W głównych rolach wystąpili Asa Butterfield jako Bruno i Jack Scanlon jako Szmul. Film zdobył m. in. Nagrodę Niezależnego Kina Brytyjskiego

Kobiety pustyni

„Kobiety pustyni” to reportaż, który mówi o kolejnej podróży Any Tortajady. Tym razem jest to wyprawa na Saharę Zachodnią do obozu w Tinduf. Celem wyprawy jest poznanie saharyjskich kobiet, które muszą funkcjonować bez mężczyzn w czasach wojny, gdzie najeźdźcą i okupantem jest Maroko. Autorka podczas podróży chce przebywać z kobietami 24 godziny na dobę, aby móc zagłębić się w ich życie codzienne. Chce poznać również bliżej ich tradycję, która miesza się z nowoczesnością. Jak opisuje reporterka jest to naród składający się z wielu plemion zwanych Saharyjczykami, który posługuje się językiem hassanija. W warstwach tego ludu – o którym nic nie wiemy – znajdują się także niewolnicy i rzemieślnicy zajmujący się wytwarzaniem przedmiotów użytecznych w dniu codziennym. Autorka poświęciła fragment na opis charakteru tego ludu. Jak dowiadujemy się z treści fragmentu ludzie ci są otwarci, uśmiechnięci, pracowici oraz cierpliwi i waleczni. Ich cierpliwość i waleczność wynika z dekad walki o niepodległość swojego kraju.

Autorka pisząc o saharyjskich kobietach wspomina o znachorkach, które znają wszelkie rośliny porastające pustynne tereny i znają ich zastosowanie. Znachorki zbierają je same, a czasem korzystają z pomocy plemion koczowniczych. Wiedza ta przechodzi z matki na córkę. Kobieta, z którą rozmawiała autorka wspomniała o dużej ilości pacjentów, którzy odwiedzili znachorki. Współcześnie młode kobiety zdobywają tę wiedzę po studiach medycznych. Saharyjki mają ogromne znacznie w swoim społeczeństwie, które musiały wypracować podczas nieobecności mężczyzn. Musiały wybudować domy, a nawet szkoły, aby ich dzieci i one same mogły się uczyć. Niektóre z nich studiowały za granicą, a po zakończeniu nauki postanowiły wrócić na ojczystą ziemię, aby pracować dla swoich rodaków. Kobiety zorganizowały również nauczanie dla osób niepełnosprawnych, aby mogli się usamodzielnić. Ich ciężką pracę widać na każdym kroku, m. in. w domu i w społeczeństwie. Są m. in. policjantkami, nauczycielkami, a nawet jedna z nich była zaangażowana w politykę (Front Polisario). Była to sędziwa kobieta, która w czasach swojej młodości była jedyną kobietą, która działała w tej formacji, była nawet torturowana w czasie wojny. Współcześnie we Froncie Polisario działa wiele kobiet. W saharyjskim społeczeństwie działa również Narodowa Unia Kobiet Saharyjskich (NUKS). Organizacja ta odpowiada za wiele spraw w narodzie. Autorka wspomina również o ciemnych stronach bycia kobietą w arabskim społeczeństwie. A mianowicie ciąża kobiety, która nie jest zamężna i ciąża pozamałżeńska, za które grozi więzienie. Policjantki mówią o tym, że jest to kwestia bezpieczeństwa dla uwięzionych kobiet. Jeszcze jedną kwestią jest dziewictwo, które dziewczyna jest zobowiązana zachować je dla swojego męża. Mimo tych niedogodności płeć piękna decyduje się na ciężką pracę na wielu polach, m. in. wychowują gromadkę dzieci jednocześnie pracując społecznie i udzielając się politycznie. Mimo powrotu niektórych mężczyzn kobiety nie rezygnują ze swoich codziennych zajęć, lecz mężczyźni którzy powrócili do swoich domów odciążają swoje żony w najcięższych pracach. Kobiety dążą do tego aby przyszłe pokolenia kobiet mogły cieszyć się wolnością. Pragną także aby wolności i prawa kobiet określało prawo. W tym celu też studiują islam żeby ich życia nie ograniczała religia. Z tego opisu narodu wynika, że mają głęboką potrzebę odzyskania niepodległości, o którą walczą od dziesięcioleci. W swojej walce o wolność są cierpliwi i nieustępliwi. Walczą o swoje ciężko pracując tworząc własne instytucje, pielęgnując kulturę i tradycję, młode pokolenie zdobywa wyższe wykształcenie, aby naród, który się tworzy miał swoich specjalistów w różnych dziedzinach. Saharyjczycy upominają się głośno o swoją niepodległość m. in. w ONZ. Ich dzieci w ramach wymiany wyjeżdżają na wakacje do Hiszpanii, ale dzieci te muszą spełnić określone warunki, np. dobre wyniki w nauce.

„Kobiety pustyni” jest to książka, która pokazuje nam życie ludzi w innych zakątkach świata. Ludzie ci często walczą o swoją godność, a w tym przypadku o niepodległość i przetrwanie narodu, tradycji i kultury, aby młodzi Saharyjczycy mieli gdzie żyć. Ten reportaż uświadamia nam jak ważne jest pielęgnowanie wartości, tj. tradycja, kultura, dobrze rozumiana religia, rodzina, nauka i praca. Od tych ludzi można nauczyć się m. in. cierpliwości i innego pojmowania czasu. Na końcu książki autorka przedstawia zarys historii Sahary zachodniej oraz zamieściła zdjęcia ze swojej podróży. W trakcie opowieści o kobietach i ich życiu reporterka przytacza saharyjskie legendy i przysłowia co bardzo wzbogaca opowieść i pokazuje złożoność tego narodu, ponieważ cytowane przysłowia i legendy odnoszą się do życia codziennego lub mają na celu przekazanie nauki na konkretny temat.

Zdławiony krzyk

Kodeks

Kodeks” Daglasa Prestona to historia trzech braci i ich ojca miliardera. Akcja powieści toczy się w dżungli Hondurasu. Stojąc w obliczu śmierci ojciec wyznacza im bardzo dziwne i niebezpieczne zadanie. Na jego wezwanie przybywają do rezydencji. Zastają dom pusty i ogołocony z bardzo cennych rzeczy. Początkowo myślą, że dom został okradziony, ale okazuje się, że to ich ojciec zabrał wszystko. Bracia wyruszają na wyprawę. W trakcie podróży dowiadują się, że mają jeszcze jednego brata, a tym samym dowiadują się, że ich ojciec miał romans z dziewczyną w wiosce, którą odwiedził jako młody mężczyzna. Czy bracia odnajdą ojca? Jak mężczyźni zareagują na jeszcze jednego brata? Czy ojciec wyjaśni synom jak poznał dziewczynę, z którą ma dziecko?

Książka napisana jest prostym językiem. Powieść jest zaskakująca i ciekawa. Autor świetnie łączy wątki i stworzył dla swoich bohaterów niesamowite oraz niebezpieczne przygody. Czytanie tej powieści jest ciekawym doświadczeniem, ponieważ autor zabiera Czytelnika w nieznany i ciekawy świat. A mianowicie do cywilizacji i wioski, która jest już rzadkością w dzisiejszym świecie. Autor zabiera nas tam, gdzie sprzęt elektroniczny, Internet i to co mamy na co dzień traci znaczenie. Bracia muszą liczyć na siebie i obdarzyć się bezgranicznym zaufaniem. Mężczyźni muszą prosić o pomoc człowieka, którego nie znają i nie wiedzą czego mogą się po nim spodziewać. Dzięki wyzwaniu wymyślonym przez ich ojca nowo poznany brat ma szansę poznać swoich braci i ojca.