Współlokatorzy

Głównymi bohaterami „Współlokatorów” są Tiffy i Leon. Tiffy jest redaktorką w jednym z wydawnictw, a Leon pielęgniarzem w hospicjum. Z Tiffy zrywa chłopak przez co musi się wyprowadzić. Dziewczyna zaczyna szukać mieszkania i trafia na bardzo specyficzne ogłoszenie. Okazuje się, że chłopak imieniem Leon szuka współlokatora, który będzie przebywał w mieszkaniu podczas jego nieobecności w godzinach nocnych i w weekendy. Dziewczyna dzwoni do chłopaka ustalić datę spotkania, lecz w tej sprawie z Tiffy spotyka się dziewczyna Leona, aby ustalić szczegóły. Tiffy wprowadza się do nowego lokum. Wkrótce zaczynają wymieniać liściki, dzięki czemu zaczyna nawiązywać się między nimi rozmowa. Pewnego dnia pod nieobecność chłopaka Tiffy odbiera telefon od jego brata i dowiaduje się, że ma brata imieniem Richie, który przebywa w więzieniu za coś czego nie zrobił.

To co proponuje Beth  O’Leary jest bardzo dziwne, nawet z punktu widzenia współczesnego człowieka. Czytelnika może zastanawiać to jak można przyjąć do swojego mieszkania osobę, której się nie zna – co wymagało od Leona ogromnej odwagi. Mimo prostoty historia ma bardzo duży potencjał, lecz jednak autorka powinna rozwinąć wątek kryminalny oraz poświęcić więcej uwagi przyjaciołom i rodzinie głównych bohaterów. Mimo, iż historia jest fikcją literacką za jej plus można uznać to, że autorka potrafiła ukazać jak mogą nawiązać się relacje osób, które mieszkają pod jednym dachem, lecz nigdy wcześniej się nie poznali.

Książka napisana jest prostym językiem. Powieść podzielona jest na rozdziały, w których raz wypowiada się Tiffy a raz Leon. Dla osób lubiących obyczajówki książka ta jest idealna, lecz bardziej wymagające osoby mogą się rozczarować płytkim potraktowaniem historii i bohaterów.