Decathexis

O autorze:

Łukasz Śmigiel (ur. 1982) – dziennikarz i PR – owiec, z zawodu lektor, pracownik Instytutu Dziennikarstwa i Komisji Społecznej ma Uniwersytecie  Wrocławskim. Doktorant prof. Stanisława Beresia (naukowo zajmuje się współczesnymi formami promocji książek i pisarzy).

Współpracował z wieloma stacjami radiowymi jako dziennikarz, reporter, wydawca i producent (m. in. Radio Wrocław, Radio Traffic, II Program Polskiego Radia, Radio Kolor), obecnie współtworzy wraz ze studentami uniwersytecki UniRadio. Redaktor Naczelny czasopisma grozy „Lśnienie”.

Jego teksty stale ukazują się w prasie kulturalno – fantastycznej (m. in. „Tygiel kultury”, „Przekrój”, „Nowa Fantastyka”, „Science Fiction”, „Magazyn Fantastyczny”). Autor bardzo dobrze przyjętego zbioru opowiadań grozy pt. „Demon” (Red Horse 2008), który wyróżniono nominacjami do nagród „Gazety Wborczej” (wARTo) oraz magazynu „Esencja” (plebiscyt książka roku), a także powieści „Muzykologia”, czyli the Best of spraw damsko – męskich (Grasshopper 2009), która zgromadziła kilka tysięcy fanów w Internecie. Na festiwale filmowe w USA i w Polsce trafił niedawno „Head to love”, nakręcony na podstawie jednego z jego opowiadań napisanych do spółki z Kazimierzem Kyrczem Jr.

Opis fabuły:

                W roku 1888, w świecie Kirkegaardu, religią panującą jest Śmierć, której podporządkowano każdy aspekt ludzkiego życia. Główni bohaterowie – młody tanatolog Jon Pendergast, człowiek o błyskotliwym umyśle i nieprzeciętnej wiedzy na temat zmarłych, oraz jego dobry przyjaciel, pierwszy szermierz królowej, Danse Macabre – starają się rozwiązać zagadkę zmarłych, którzy w niewyjaśniony sposób znikają z cmentarzy. Wiele wskazuje na to, że za mroczną tajemnicą stoi Kościół Morii i jego najwyższy kapłan Abaddon La Roche.

Fragment z książki:

Inspektor wolał ominąć dwie kolejne uliczki. Wczoraj w tej części cmentarza ustawiono ule zmarłego niedawno królewskiego Mistrza Pasiek. Kapłani zdecydowali, że jego ule muszą być objęte żałobą. Przewieziono je do dormitorium i okutano czarnym całunem.

Pszczoły nieźle się tym wkurzyły. Od dłuższego czasu nikogo do siebie nie dopuszczały i Pendergast mocno wątpił w to, czy on i jego Galleyrot wytrzymają śmiertelne spotkanie z rojami. Kapłani orzekli, że pszczoły mają pozostać nietknięte, ponieważ odczuwają acedię, małoduszność i gorycz śmierci. Zdaniem Jona trzeba było małe cholery okadzić i wwieźć za miasto.

Brom znacznie przyspieszył i chowanie się za nagrobkami stało się niemożliwe. Pendergast zdał sobie sprawę z tego, że jeżeli mgła opadnie i złapie go cmentarna straż, będzie skończony.

Pies wykonał nagle wielki sus przez studnię do nawadniania kwiatów i zatrzymał się przy świeżo uklepanym placyku, po czym nie czekając na komendę, wsadził nochal w wilgotną ziemię. Zaciągnął się kilka razy, prychnął i zaczął w szaleńczym tempie kopać. Ziemia sypnęła na boki i już po chwili mocne pazury uderzyły o drewno czterech desek.

Trumna przyszłego strażnika cmentarza nie była zbyt solidna. Zawiasy poddały się już po drugim kopnięciu. Wieko odskoczyło do góry i Pendergast zobaczył niewyraźne kontury bladej twarzy Alberta.

Miłość w czasach zagłady i Marlene

Hanni Münzer od najmłodszych lat przejawiała – ku utrapieniu rodziców i nauczycieli – nadzwyczaj żywą wyobraźnię i już jako sześciolatka pochłaniała każdą książkę, jaka wpadła jej w ręce. Z czasem mały mól książkowy przeistoczył się w pisarkę. W 2015 roku Hanni Münzer opublikowała debiutancką powieść „Seelenfischer” (Rybacy dusz), udane połączenie thrillera i romansu, którego akcja rozgrywa się we Włoszech. Jej literacki debiut przez siedem tygodni utrzymywał się na szczycie listy najlepiej sprzedających się e – booków. Na listę bestsellerów trafiły również dwa pozostałe tomy trylogii, która do tej pory osiągnęła nakład ponad 330 tysięcy egzemplarzy i doczekała się 1400 recenzji na portalu amazon.de. Na początku 2014 roku ukazała się „Miłość w czasach zagłady” (Honigtot), powieść opisująca losy czterech pokoleń niemiecko – żydowskiej rodziny. W kwietniu 2015 roku powieść została wznowiona przez renomowane wydawnictwo Piper Verlag i natychmiast trafiła na listę bestsellerów tygodnika „Der Spiegel”. Do tej pory w Niemczech książkę przeczytało 500 000 czytelników. W latach 2015/16 „Miłość w czasach zagłady” ukazała się w kilkunastu krajach, m. in. we Włoszech, w Polsce, Hiszpanii, Holandii, Turcji, Chinach i na Węgrzech. W planach jest również serial oparty na powieści. Po latach spędzonych, m. in. w Seattle, Stuttgarcie i Rzymie Hanni Münzer osiadła w Górnej Bawarii. W chwilach wolnych od pisania czyta lub vice versa.

Akcja „Miłości w czasach zagłady” toczy się głównie w Monachium i Krakowie. Głównymi bohaterami są Elisabeth Malpran śpiewaczka operowa austriackiego pochodzenia, Gustav Brchinger żydowski lekarz, Marlene, Albrecht Brunnmann wysokiej rangi esesman. Elisabeth i Gustav są małżeństwem, z którego rodzi się dwoje dzieci Deborah i Wolfgang. Rodzina żyje spokojnie i dostatnio w jednej z monachijskich kamienic, której mężczyzna jest właścicielem. Wkrótce społeczne nastroje zaczynają się zmieniać, ponieważ daje o sobie znać młody nikomu nieznany rzezimieszek nazwiskiem Hitler, który po nieudanym puczu w 1923 roku jest poszukiwany przez policję. Po krótkich poszukiwaniach zostaje odnaleziony u jednej z rodzin, która go znała. Już w latach 20 – tych XX wieku wolność słowa zaczęła być towarem deficytowym. Również Żydzi mieli uzasadnione powody, aby obawiać się o swoje życie. Lecz mimo to przez 15 lat Elisabeth i Gustav wraz z dziećmi prowadzą szczęśliwe życie, aż do momentu gdy mężczyzna podejmuje próbę ucieczki z Niemiec. Aby nie wzbudzać podejrzeń Elisabeth przyjmuje zaproszenie na występ, a Gustav wyjeżdża do Zurychu, do którego nigdy nie dociera. Kobieta rozpoczyna poszukiwania męża na własną rękę. Wkrótce zdaje sobie sprawę, że sama nie jest w stanie odnaleźć ukochanego męża i prosi o pomoc nazistowskich przywódców, którzy jednak nic w tym kierunku nie robią, a wręcz konkurują między sobą o jej względy. Niespodziewanie poznaje Albrechta Brunnmanna, który nieoczekiwanie proponuje jej pomoc w tej kwestii. Elisabeth również otrzymuje nieocenioną pomoc w sprawie swoich dzieci, które ratuje z poważnych tarapatów. Wkrótce kobieta wchodzi za mąż za wybawiciela swoich pociech. Małżeństwo to jest względnie szczęśliwe, lecz Elisabeth podupada na zdrowiu i po kilku miesiącach umiera. Deborah i Wolfgang zostają sierotami nad którymi opiekę przejmuje Albrecht i jego starszy brat Leopold. Po krótkim czasie od śmierci żony mężczyzna wpada na okrutny pomysł, aby uwieść swoją pasierbicę. W swój plan podstępnie wciąga brata, który wbrew swojej woli musi zgodzić się na jego warunki. Dzięki Leopoldowi Deborah zgadza się na zagraniczny wyjazd wraz z ojczymem. Wkrótce rozpoczyna się romans pary. W trakcie podróży Deborah poznaje Marlene, o kilka lat starszą aktorkę. Dziewczyny dużo czasu spędzają na rozmowach i spacerach, w skutek czego szybko się zaprzyjaźniają. Marlene nabrawszy zaufania do przyjaciółki zwierza jej się, że należy do ruchu oporu. Deborah nie zdaje sobie sprawy, że jej przyjaciółka przedstawiła jej się fałszywym nazwiskiem. Marlene postanawia wtajemniczyć Deborę w pewien niebezpieczny plan, a mianowicie, że jej organizacja potrzebuje kopię dokumentów, w których posiadaniu jest Albrecht. Anna (prawdziwe imię Marlene) zauważa potencjał koleżanki do konspiracji, ponieważ miała bystry umysł i wciągała bardzo logiczne i trafne wnioski na podstawie własnych obserwacji, lecz z drugiej strony była impulsywna, co mogło przeszkodzić w realizacji planu. Dopiero podczas akcji Deborah orientuje się kim tak naprawdę jest jej ojczym, a zarazem kochanek. Im więcej dowiaduje się o Albrechcie zaczyna zdawać sobie sprawę, że ona i jej brat są całkowicie od niego uzależnieni. Czy Deborah i Wolfgang mają szansę na szczęśliwe i bezpieczne życie?

„Marlene” jest perfekcyjnym połączeniem thrillera i powieści historycznej. Akcja powieści toczy się od 1944 roku do 1963 roku. Miejscem akcji są m. in. Monachium, Akwizgran, Berlin, Rzym, Strasslach, Santa Monica (Kalifornia), Jerozolima i Los Angeles. W powieści główną bohaterkę poznajemy jako Marlene Kalten, lecz w rzeczywistości jest baronową Anną von Dürkheim. Kobieta opisuje swoją działalność w ruchu oporu. Wkrótce trafia do Auschwitz. Dzięki tej opowieści poznajemy inną równie przerażającą stronę Auschwitz, a mianowicie Marlene, jak wiele innych kobiet, jest zmuszona do pracy w burdelu. Jest świadkiem okrutnego zachowania nazistów wobec kobiet. Marlene jest kobietą silną, odważną, zdeterminowaną, skłonną do poświęceń, bez wahania naraża swoje życie. Przez swoją działalność naraża się na prześladowanie i tortury, które niejednokrotnie kończą się śmiercią. Mimo tragedii jakie ją spotykają potrafi być empatyczna i wykazuje się altruizmem. Inspiracją do stworzenia postaci głównej bohaterki była Witka Kempner. Spotykamy również niektórych bohaterów pierwszej części. Autorka zaskakuje nas niezwykłymi zwrotami akcji. Bohaterowie zostali doskonale wykreowani, którzy wykazali się siłą charakteru i ogromną siłą woli.

Obie powieści trzymają w napięciu i w trakcie czytania nie wiadomo co się wydarzy. Autorka świetnie poprowadziła losy bohaterów, z ogromnym wczuciem ukazała motywy ich działania. Powieść może stanowić kompendium wiedzy z przebiegu II wojny światowej. Książka świetnie oddaje wojenne realia, jednocześnie ukazując siłę miłości, przyjaźni oraz hartu ducha. Również zwraca nasze oczy w stronę wartości, których coraz mniej we współczesnym świecie. Autorka przenosi Czytelnika w świat wojny i okrucieństwa jakie jej towarzyszy. Opowieści napisane są pięknym językiem.

Całą recenzję można podsumować słowami autorki: „<Marlene> jest literackim apelem o pokój, a zarazem głosem oskarżenia pod adresem tych wszystkich, którzy dająco wojny. Wojna nie bierze się bowiem z niczego. Za każdą kryje się jakiś perfidny plan tych, którzy liczą, że w ten sposób osiągną osobistą korzyść.  (…) Co prawda to tylko powieść, lecz pobrzmiewa w niej echo prawdziwych zdarzeń z najmroczniejszego okresu niemieckiej historii, gdy ludzie zapomnieli, czym jest człowieczeństwo. W pierwszym tomie mojej wojennej sagi doktor Gustav Berchinger powiedział, że ziemia mogłaby być rajem, gdyby tylko ludzie nauczyli się żyć w pokoju. I choć doktor jest postacią fikcyjną, to jego słowa niosą w sobie niezaprzeczalną prawdę.”