Tajemnice hoteli Dubaju

„Tajemnice hoteli Dubaju” to kolejna fascynująca opowieść autorstwa Marcina Margilewskiego. Opowieść toczy się w Dubaju w jednym z najdroższych hoteli na świecie. Ze względu na treść wypowiedzi Samira nazwa hotelu została zmieniona dla bezpieczeństwa pracowników i gości.

Opowieść snuje Samir, wieloletni pracownik jednego z tamtejszych hoteli. Mężczyzna pochodzi z biednej rodziny, w której jego dziadkowie zajmowali się prowadzeniem hotelu. Jako młody chłopak pomagał im w pracy. To wtedy Samir zaczął marzyć o studiach w tym kierunku. Gdy spełnia swoje marzenie zaczyna pracę w hotelu, gdzie może zatrzymać się każdy przeciętny turysta. Chłopak ku swojej radości znajduje informację, że w Dubaju zostanie otwarty hotel dla najbogatszych osób świata. Od razu postanawia pójść na rozmowę i ku swojemu zaskoczeniu zostaje zatrudniony. Przez wiele lat jest zwykłym pracownikiem. Pewnego dnia zostaje poproszony o wykonanie pewnego nietypowego zlecenia dla jednego z najważniejszych gości mężczyzna zostaje konsjerżem (jest to najbardziej ekskluzywna obsługa hotelowa na świecie) w jednym z najdroższych hoteli. Od tego momentu zaczyna się opowieść, w którą trudno uwierzyć, że wydarzyła się naprawdę. Samir jako konsjerż spełnia najdziwniejsze zachcianki swoich gości. Za każde z nich w tym kraju w najlepszym wypadku grozi więzienie. Bywa, że pracownicy podczas przygotowywania pokoju dla kolejnego gościa odkrywają zbrodnię, gdzie nie wiadomo kto jest sprawcą. Konsjerż może również stać się ofiarą szantażu, a ludzie którzy się tego dopuszczają mają równie wiele do stracenia co szantażowany.

Dla mnie jest to jedna z tych książek, dzięki którym można dowiedzieć się czegoś nowego. Lektura jest warta przeczytania, ponieważ jest to pierwsza książka, która porusza temat obsługi hotelowej. Jak zwykle autor oddaje całkowicie głos swojemu bohaterowi, aby mógł swobodnie opowiedzieć swoją historię. Dzięki temu efekt końcowy wzbudza wiele emocji, a nawet niemałe zaskoczenie.

Esesman i Żydówka

„Esesman i Żydówka” jest to powieść osadzona w realiach II wojny światowej.

Głównymi bohaterami powieści są Debora i Bruno. Debora jest Żydówką, a Bruno esesmanem.

W kwietniu 1943 roku Debora wyskakuje z pociągu transportującego krakowskich Żydów. Podczas próby ucieczki skręca w kostce nogę. W tej sytuacji nie jest w stanie ruszyć w dalszą drogę. Dziewczyna jest przekonana, że nie ocali życia, czekając na śmierć. Słyszy odgłosy obławy. Nagle nadjeżdża motocykl. Do przerażonej dziewczyny podchodzi młody mężczyzna. W trakcie spotkania dwóch przeciwnych światów ta historia mogłaby się zakończyć, lecz pisarka pokazuje jak teoretycznie mogłyby się potoczyć losy tych dwojga ludzi. Autorka przedstawia tę historię w sposób nieoczywisty, świetnie połączyła wątki. Powieść pełna jest barwnych postaci i niespodziewanych zwrotów akcji. Książka zawiera osobiste przemyślenia Debory i Bruna, przez co Czytelnik ma szansę poznać ich bliżej. W tak cienkiej opowieści widzimy przemianę nie tylko głównych postaci, a także osób, które znali przed wojną i z którymi mieli nieprzerwany kontakt. Książka jest warta przeczytania, ponieważ trzyma w napięciu, a momentami wzbudza niespodziewane emocje. Treść powieści daje do zrozumienia, że niezależnie od pochodzenia oraz w ekstremalnych warunkach powinniśmy zachować szacunek dla drugiego człowieka i w razie potrzeby ofiarować mu pomoc.

Dzieciństwo w pasiakach

WSTRZĄSAJĄCA OPOWIEŚĆ O OBOZIE AUSCHWITZ WIDZIANYM OCZYMA DZIECKA

'Zacząłem więc spisywać wspomnienia moje, moich koleżanek i kolegów. Z nadzieją, że jak je napiszę, to one mnie odejdą. Niestety, tak się nie stało... '

Bogdan Bartnikowski ur. w 1832 r. w Warszawie. W czasie Powstania Warszawskiego, po opanowaniu dzielnicy Ochota, gdzie mieszkał, przez oddziały RONA (Rosyjska Wyzwoleńcza Armia Ludowa), wraz z matką został wypędzony z domu i skierowany do obozu przejściowego w Pruszkowie (tzw. Durchgangslager 121), skąd 12 sierpnia 1944 r. zostali obydwoje wywiezieni do KL Auschwitz – Birkenau. W obozie został zarejestrowany jako więzień 192731.

11 stycznia 1945 r. został razem z matką ewakuowany do Berlina – Blankenburga (komando robocze obozu Sachsenchausen). Po wyzwoleniu powrócił do Warszawy. W Powstaniu Warszawskim stracił ojca. Przerwaną przez wojnę naukę kontynuował w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego. Po odbyciu służby wojskowej pracował jako dziennikarz.

Bogdan Bartnikowski miał 12 lat, kiedy w nocy z 11 na 12 sierpnia 1944 roku znalazł się z mamą na rampie KL Auschwitz – Birkenau. Jego opowieść to jedno z najbardziej poruszających świadectw dziecięcej wrażliwości wobec piekła obozowej rzeczywistości.

Kołysanka z Auschwitz

Dobranoc, Auschwitz
Tatuażysta z Auschwitz
Podróż Cilki

Rutka
Wiem jak wygląda piekło
Wira z Powstania
Dziewczyny wojenne
Dziewczyny z Powstania
Dziewczyny z Syberii
Dziewczyny z Wołynia
Krwawy Wołyń '43
Przetrwałam
Rotmistrz Pilecki