Honor. Opowieść ojca, który zabił własną córkę

„Honor. Opowieść ojca, który zabił własną córkę” jest reportażem. Aby powstał autorka pojechała do Jordanii. Żeby mogła zebrać materiał na tę historię autorka spędza kilka lat na poszukiwaniach i podróżach po Jordanii. Kobieta poszukuje ludzi, z którymi może porozmawiać na temat wydarzeń przedstawionych w książce. Odwiedza także więzienia i rozmawia z ich władzami o kobietach, które zostały zamknięte w więzieniu bez wyroku tylko po to aby je „chronić” przed rodziną. Mimo przeczytania wielu reportaży w tym temacie wciąż szokuje mnie jak rodzice mogą zabić, okaleczyć lub doprowadzić do tego, aby ich dziecko musiało się ukrywać. Książka jest krótka, ale bogata w emocje głównych bohaterów. Również autorka dołączyła do tej opowieści swoją cegiełkę. Kobieta opowiada jak zdobyła materiał na książkę. Dla mnie reportaż, który zawiera opis pracy autora ma jeszcze większą wartość, bo pokazuje trud jaki włożył autor w tworzenie swojego dzieła.

Jakbyś kamień jadła

„Jakbyś kamień jadła” jest to reportaż o wojnie w Bośni i Hercegowinie. Wojna miała miejsce w latach 1992 – 1995. Jest to bardzo ciężki reportaż. Autor opowiada nie tylko o tym co się wydarzyło, ale i o ekshumacjach, ludzkiej rozpaczy, która została po wojnie. Ekshumacje grobów wykonywane są na życzenie rodzin, aby mogli odnaleźć swoich zmarłych bliskich w celu ich godnego pochowania. Pochowanie bliskich może pozwolić ludziom zakończyć wieloletnią żałobę. Najbardziej uderzające jest to, że mordercy i ofiary znali się bardzo dobrze, bo byli sąsiadami. Kolejną wstrząsającą rzeczą jest to, że konflikty zbrojne dzieją się do dzisiaj. Autor skupia się na ofiarach. Z wielką empatią odnosi się do tych, którzy przeżyli. Surowy i oszczędny język pozwala choć trochę poczuć ból i bezsilność bohaterów. Z tymi uczuciami zostają kobiety, które muszą pochować i opłakać męskich członków swoich rodzin. W trakcie czytania pojawiły się w mojej głowie pytania „jak żyć z bólem po stracie bliskich? Czy cierpieli w ostatnich chwilach swojego życia? Co się z nimi działo”. Dla mnie to jest jeden z lepszych reportaży wojennych jakie czytałam. Nie wiem czy się ze mną zgodzicie, ale forma i oszczędność w treści kojarzy mi się z reportażem pt. „Zdążyć przed Panem Bogiem”.