Burka w Nepalu nazywa się sari

„Burka w Nepalu nazywa się sari” jest to reportaż autorstwa Edyty Stępczak. Jest to książka szeroko opisująca sytuację kobiet w Nepalu. Dzięki pewnej kobiecie autorka ma możliwość dotrzeć do różnych instytucji i prywatnych osób, które mogłyby jej opowiedzieć o sytuacji kobiet w kraju.

Aby Czytelnik mógł zrozumieć treść książki autorka zaczyna od opisania kultury oraz wierzeń mieszkańców. Nepal jest to kraj, w którym sytuację ludzi determinuje podział kastowy, wierzenia i przesądy. Przesądy dotyczą także miesiączki i połogu, gdzie w tym czasie kobieta jest odizolowana od najbliższego otoczenia, ponieważ uważana jest za nieczystą, gdyż mogłaby „zakazić” przedmioty i jedzenie, których dotyka, co również poważnie utrudnia im dostęp do bieżącej wody. Do tych niedogodności dołącza przemoc psychiczna i fizyczna, a także nadmiar obowiązków domowych. Najpierw są wykorzystywane w domu rodzinnym, a następnie w domu teściów. Niezależnie od wieku każda kobieta w tym kraju spotkała się z jakąś formą poniżenia lub przemocy. W nepalskim społeczeństwie oszczędza się nawet na wyżywieniu i edukacji dziewczynek, co czyni je jeszcze bardziej bezbronnymi. A to tylko niewielka cząstka tego z czym muszą zmagać się nepalskie kobiety.

Reportaż skłania do wielu smutnych refleksji i przemyśleń. Niskiej pozycji sprzyjają normy społeczno – religijne i nadrzędna pozycja mężczyzny. Mimo istnienia odpowiedniego systemu prawnego, tradycja uznawana jest za ważniejszy wyznacznik norm społecznych według których należy postępować. Treść książki uświadamia nam, że nie tylko w kulturze islamu łamane są prawa kobiet. Podobny los spotyka je również w innych kulturach. Książka napisana jest przystępnym językiem. Autorka zawarła w reportażu liczne przykłady z prasy oraz rozmowy z osobami, które chciały się podzielić swoimi historiami. Ostatnie strony zawierają również źródła, z których korzystała autorka w trakcie pisania reportażu.