Zielona sukienka

Małgorzata Szumska urodzona w 1988 roku. Jest aktorką teatru lalek, podróżniczka, niespokojny duch. Wędruje samotnie. Praca z dziećmi, które przeżyły przejście tajfunu Yolanda na Filipinach, nauczyła ja pokory, zgubienie paszportu w Wietnamie – wiary w ludzi, a miesiąc spędzony w indyjskim aśramie – wiary w siebie. Droga opisana w tej książce – podróż śladami babci – to wyprawa najbardziej osobista ze wszystkich.

„Zielona sukienka” to reportaż podróżniczy, który łączy literaturę faktu i epickiej opowieści o przeszłości dziadków. Podróż Małgorzaty to chęć lepszego poznania historii rodziny i własnej tożsamości. Autorka wyrusza w podróż – nie znając języka  – śladami swoich dziadków Janiny i Stanisława. Babcia kobiety została zesłana na Syberię, a jej dziadek został „skazany” na 25 lat robót i zostaje zesłany do Kazachstanu do pracy w Kargału, a konkretnie jest to praca w kopani. Pisarka trafia do członków rodziny i ludzi, którzy mogliby znać jej babcię z czasów pobytu na Syberii. Jednak to okazuje się bardzo trudnym zadaniem. Autorka opowiada o trudach podróży, ludziach i ich gościnności, zwyczajach. Nieprzygotowanie Małgorzaty sprawiło, że musiała zdać się na łaskę i niełaskę ludzi, których spotkała na swojej drodze. Spotkania z ludźmi pozwoliły wprowadzić do jej opowieści nietuzinkowe osoby, m. in. artystów, szamanów, dziennikarzy i studentów. Kobieta opisuje bardzo pięknie historię dziadków, ich wielką miłość, wierność, oczekiwanie na ponowne spotkanie z ukochaną osobą. Książka jest również opowieścią o nadziei, tęsknocie za ojczyzną i bliską sobie osobą oraz walce o przetrwanie.

Książka napisana jest zrozumiałym dla każdego językiem. Autorka płynnie przechodzi miedzy wątkami. Opowieść zawiera wklejki ze zdjęciami dziadków, spotkanych ludzi i odwiedzonych miejsc. Powieść można uznać za pewnego rodzaju pamiętnik z podróży, który zawiera historię dziadków. Książka jest także świetnym połączeniem przeszłości i teraźniejszości. Czytając mamy wrażenie, że podróżujemy razem z Małgorzatą. Dzięki podróży w przeszłość przenosimy się razem z autorką w opisane miejsca oraz mamy wrażenie, że przeżywamy życie razem z bohaterami. Książka jest warta przeczytania ponieważ pokazuje ogrom zła i zbrodni dokonanych przez Rosjan w okresie stalinizmu.