Podsumowanie 2022 roku

W tym roku przedstawię tylko listę książek, które przeczytałam w minionym roku. Ogólnie jestem bardzo zadowolona z jakości książek. Mimo braku czasu w pierwszej połowie roku nie spodziewałam się, że uda mi się przeczytać ich aż tyle. Jeśli chodzi o plany czytelnicze na mijający rok też jestem zadowolona, ponieważ udało mi się podołać mimo ograniczonej ilości czasu – tylko jedna książka pozostało do nadrobienia w nadchodzącym roku.
Serdecznie zapraszam do zapoznawania się ze wszystkimi recenzji na moim blogu.

Oto lista tegorocznych lektur:

1)             Krzyk o ratunek

2)             Opowieść Podręcznej

3)             Porzuciłam islam muszę umrzeć

4)             Arabska kochanka

5)             Arabska zdrajczyni

6)             Powstańcy

7)             Gwałt

8)             Miasto z mgły

9)             Trzy siostry

10)        Zdążyć przed Panem Bogiem

11)        Ocalała z chińskiego gułagu

12)        Perska wytrwałość

13)        Wyrwana z piekła Talibów

14)        Pożegnanie z Marią i inne opowiadania

15)        Fashionistki zrzucają czadory

16)        Turecka rozkosz

17)        Tureckie nadzieje

18)        Bestia z Buchenwaldu

19)        Dzieci żółtej gwiazdy

20)        Arabska miłość. Historie prawdziwe

21)        Tajemnica z Auschwitz

22)        Inny świat

23)        Złodziejka książek
24)        Mama kazała mi chorować

Podsumowanie 2020
Podsumowanie 2021

Inny świat

„Inny świat” jest to kolejny powrót do klasyków o II wojnie światowej, a zarazem do lektur. Jest to jedno z najważniejszych świadectw więźnia łagru. Pozycja ta jest też jednym z najistotniejszych utworów nie tylko literatury polskiej, ale także literatury światowej XX stulecia.
To wydanie książki na początku zawiera wspaniały wywiad Włodzimierza Boleckiego z Gustawem Herlingiem - Grudzińskim. Dla mnie była to kolejna lekcja historii. Autor opowiadając swoją historię pobytu w łagrze nie ubarwia, mówi o relacjach między więźniami. W tej pozycji Herling - Grudziński przedstawia obraz sowieckiego totalitaryzmu. Bardzo szczerze opisuje ludzką naturę wystawioną na najcięższą z prób. Dokładne opisy pozwalają poznać tragiczne realia obozów sowieckich. Więźniów wykorzystywano do bardzo ciężkiej pracy fizycznej. Autor opisuje panującą hierarchię między więźniami, opowiada też o stanie psychicznym (zwłaszcza po „wizytach” bliskich) i fizycznym. Taką (bardzo ciekawą) odskocznią od relacji obozowej są przemyślenia filozoficzne autora.
Dla mnie ta książka była lekturą szkolną. Muszę przyznać, że była to jedna z najlepszych lektur jakie przeczytałam w szkole. Cieszę się, że po latach udało mi się wrócić do jednej z moich ulubionych książek. W liceum ta książka bardzo mną wstrząsnęła. „Inny świat” jest to bardzo wartościowa pozycja, do której warto wrócić.

Arabska miłość

Agnieszka Latorowicz - Siegiert jest dziennikarką miesięcznika 'Twój STYL', a także autorką wywiadów - rzek z Ewą Błaszczyk ('Lubię żyć') i Agatą Młynarską ('Moja wizja'). Pisze powieści obyczajowe, popularność zdobyła dzięki sadze 'Olszany'. Żona z długim stażem, mama trójki dzieci, warszawianka, która serce zostawiła na rodzinnym Pomorzu Zachodnim.

'Arabska miłość. Historie prawdziwe' jest zbiorem siedmiu historii Polek, które zdecydowały się na związek z muzułmaninem. Autorka w swojej książce postanowiła oddać głos kobietom, którym nie udały się związki mężczyznami z innego kręgu kulturowego. Bohaterki pozwoliły się ponieść uczuciu, zaufały ponieważ wierzyły, że miłość pokona różnice w myśleniu, wychowaniu i odmienność kulturową. Mimo ciężkich doświadczeń wierzyły, że ich miłość pokona przeszkody. Jak pisze autorka wspólnie z bohaterkami swojej książki chcą rzucić światło na niepokojące prawidłowości i zagrożenia, które należy zauważyć.
Dla mnie jest to kolejna książka, która traktuje o tym jak ważna jest uważność i spostrzegawczość. Czasem zaślepieni uczuciem nie zwracamy uwagi na dziwne zachowania, słowa i sytuacje, dzięki którym moglibyśmy uniknąć cierpienia i depresji, z którymi będziemy walczyć przez lata. Przez nie trafione decyzje możemy wywołać również sporo zamieszania w naszym życiu. Dobrze jest sięgnąć po pozycję, która nie mówi tylko o przeżyciach kobiet mieszkających z Bliskiego Wschodu, tylko o doświadczeniach Polek. Lekturę można potraktować jak przestrogę, aby przemyśleć swój wybór co do partnera życiowego.
Mimo trudnego tematu książkę czyta się bardzo szybko. Jest to mój pierwszy kontakt z twórczością autorki. Po zapoznaniu się z tą pozycją uważam, że udało mi się trafić z wyborem, który zachęcił mnie do zapoznania się z kolejnymi książkami autorki. Język jakim posługuje się autorka jest przystępny, książka zawiera kilka historii, dzięki czemu za jednym razem możemy poznać cząstkę życia kilku osób.

Tajemnica z Auschwitz

'Tajemnica z Auschwitz' jest to historia Stefani Stawowy. Stefania pochodziła z tzw. dobrej rodziny i postanowiono wydać ją za mężczyznę z 'towarzystwa'. Jej rodzice uważali go za rozsądnego, ułożonego i statecznego człowieka. Gdy wybuchła wojna Stefania przekonała się, że jest zupełnie inny. Ważniejsze od żony, dzieci i domu okazała się partyzantka i walka za ojczyznę. Mąż Stefani był poszukiwany przez Niemców. Gdy okazało się, że jest nieuchwytny postanowili pojmać jego żonę. Jakiś czas spędziła w więzieniu na przesłuchaniach, a potem trafiła do Auschwitz. Tak zaczęła się jej tułaczka po obozach koncentracyjnych. Po wyzwoleniu obozu, w którym przebywała przeszła 'marsz śmierci'. Marsz śmierci przeżyła dzięki esesmanowi poznanemu w obozie. Podczas pobytu w obozie i w czasie marszu pomagał jej na tyle na ile mógł, aby nie wzbudzać podejrzeń więźniów i innych esesmanów.
Jest to druga książka Niny Majewskiej - Brown jaką przeczytałam. Ta pozycja podobała (o ile można wyrazić się w ten sposób o książce o tematyce obozowej/wojennej) mi się tak samo jak pierwsza. Warto zaznaczyć, że historię opowiada córka Stefanii Ewa. Wstęp do książki też został przez nią napisany. Pani Ewa słusznie wspomina, że na wojnie nie zawsze bohaterami są mężczyźni. Mało kiedy mówi się o kobietach, które dbają o dom, czekają cierpliwie na powrót mężów i wychowują dzieci mężczyzn walczących na froncie.
Autorka pięknie opisała relacje Stefani z córkami. Wspomnienie o nich dodawało się sił, aby przeżyć i do nich wrócić. Dzięki temu całkowicie przeniosłam się w świat i przeżycia głównej bohaterki. Po powrocie relacja z dziećmi pokazała jak obozowe przeżycia zmieniły Stefanię. Mimo trudnej historii książka jest godna polecenia.

Dwie twarze

Turecka rozkosz

Mira Hafif jest Polką ukrywającą się pod pseudonimem. Swoje życie dzieli między Polskę i Turcję. W 2019 roku, w trudnych dla siebie okolicznościach, postanowiła opisać swoją turecką historię na jednym z forów internetowych. Gdy tylko może udziela rad kobietom, które zastanawiają się nad porzuceniem dotychczasowego życia dla wakacyjnej miłości. 'Turecka rozkosz' jest jej debiutem powieściowym. 'Turecka rozkosz' powstała na prośbę czytelniczek, które prosiły, aby z jej zapisków i porad napisała książę. Gdy przyjaciółka Basi, Magda, wylatuje na wakacje do Turcji, żadna z nich nie spodziewa się jak to zmieni ich życie. Magda wyznaje przyjaciółce, że poznała mężczyznę, który ją oczarował. Na nic zdają się ostrzeżenia Basi. Zakochana kobieta planuje ślub i życie w obcym kraju o odmiennej kulturze. Barbara nie podziela entuzjazmu koleżanki. Gdy jej sytuacja zawodowa komplikuje się, kobieta postanawia spakować walizki i wyjechać do Stambułu. 'Tureckie nadzieje' są kontynuacją 'Tureckich rozkoszy'. Książki napisane są pierwszoosobowo. Charakteryzuje je przystępny język. Autorka zawarła w nich opis tureckich obyczajów, o których opowiada z perspektywy osoby pochodzącej z innego kręgu kulturowego. Warto zaznaczyć, że był to pierwszy kontakt Hafif z Turcją i jej szeroko pojętymi tradycjami sposobem bycia obywateli. Dla mnie najciekawszym aspektem było to, że zwiedzała zabytki związane z dynastią Osmańską. Kilka razy też zostało wspomniane moje ulubione 'Wspaniałe stulecie'. Jeżeli ktoś lubi takie klimaty w książkach, to serdecznie polecam.

Dzieci żółtej gwiazdy

„Dzieci żółtej gwiazdy” jest to opowieść o braciach żydowskiego pochodzenia. Akcja powieści toczy się we Francji. Rodzice chłopców pozostawili ich pod opieką ciotki do czasu, aż znajdą bezpieczne miejsce dla rodziny. Pewnego dnia dzieci zostają aresztowane przez żandarmów. Instynktownie czują, że aby przeżyć muszą się uciec. Gdy im się to udaje zaczyna się ich podróż przez ogarniętą okupacją Francję w poszukiwaniu rodziców. W trakcie wędrówki trafiają na życzliwych ludzi, którzy mimo ryzyka decydują się pomóc chłopcom. Mimo braku rodziców i trudnych przeżyć bracia starają się być mili, życzliwi i w miarę możliwości zachowywać dziecięcą radość i ufność.
Jest to druga książka Mario Escobara, którą przeczytałam. Muszę przyznać, że mimo dziwnych zbiegów okoliczności podobała mi się bardziej. Powieść do ostatniej strony trzyma w napięciu. Autor dobrał słownictwo, tak aby nie było wiadomo co za chwilę się wydarzy. Wg mnie pomysł na fabułę był bardzo dobry, ponieważ treść mnie bardzo poruszyła i na długo ze mną zostanie. Myślę, że ta pozycja ma szansę poruszyć każdego kto po nią sięgnie. Polecam.

Kołysanka z Auschwitz

                            

Bestia z Buchenwaldu

„Bestia z Buchenwaldu” jest to historia Ilse Koch, komendantowej nazistowskiego obozu. Książka jest oparta na faktach. Przed zamążpójściem i podjęciem „pracy” w obozie prowadziła normalne życie. Max Czornyj opisuje okrutne czyny Ilse Koch. Jako żona komendanta wiedziała, że może pozwolić sobie na bardzo wiele. Kobieta dopuściła się wielu okrutnych i barbarzyńskich czynów wobec więźniów. Okrucieństwo nie ograniczało się do poniżania czy bicia, ale jej zainteresowanie wzbudziły tatuaże więźniów. Widząc je wpadała na przerażający pomysł, aby zacząć robić z nich abażury do swojego domu. W jej działania byli zamieszani lekarze „zatrudnieni” w obozie, którzy byli na każde jej skinienie. Dzięki swojej pozycji czuła się lepsza od innych, żyła w przekonaniu że jest bezkarna.
Jest to druga książka autorstwa Maxa Czornyja, którą przeczytałam. Po tej historii na pewno sięgnę po inne książki autora. Pierwszy raz mam problem z oceną przeczytanej pozycji. Podczas czytania można odnieść wrażenie, że to jest fikcja literacka, lecz niestety jest oparta na faktach. Plusem jest to, że napisana jest z perspektywy Ilse Koch. Napisana jest prostym językiem, przez co jest jeszcze bardziej ponura i przerażająca. Nawet jeśli ktoś nie sięga po tego typu literaturę książka mimo wszystko jest warta uwagi. A dla tych, którzy są zainteresowani obozami koncentracyjnymi, ich historią i tym co się tam działo jest to lektura obowiązkowa.

Córka nazisty

Wyrwana z piekła Talibów

Narratorką kolejnej książki Marcina Margielewskiego pt. „Wyrwana z piekła Talibów” jest Nilofar Ayoubi. Nilofar jest pierwszą bohaterką książki Marcina Margielewskiego, która zgodziła się pokazać swoją twarz na okładce i ujawnić swoje prawdziwe nazwisko. Jest to wstrząsające świadectwo kobiety, której udało się uciec z piekła rozpętanego przez islamskich fundamentalistów. Talibowie to ludzie bez skrupułów. Swoje radykalne zasady wprowadzają bezlitośnie i krwawo. Ludzie pod ich rządami chwytają się różnych sposobów, które pozwalają im przeżyć. Nilofar do trzynastego roku życia udawała chłopca. Dzięki temu mogła m. in. uczyć się i wychodzić na ulicę. Nie jeden raz z rąk talibów groziła jej śmierć. Po dwudziestu latach, gdy talibowie wrócili do władzy ona i jej mąż znaleźli się na czarnej liście do zabicia. To było powodem decyzji o ucieczce z kraju. Na szczęście ucieczka powiodła się. Dzięki temu może opowiadać, o tym co dzieje się w Afganistanie. Bohaterka najwięcej miejsca w swojej opowieści poświęca okropnym wydarzeniom, które nie dają spokojnie żyć mieszkańcom.
Jest to opowieść o kraju wstrząśniętym prawie ciągłą wojną i rządami talibów dyktujących swoje brutalne prawo i fundamentalizm religijny. W całej tej historii najbardziej zwróciła moją uwagę opowieść o Afganistanie.  Nilofar zwraca uwagę na brutalną rzeczywistość panującą w jej ojczyźnie. Codziennością Afgańczyków jest świadomość, że za rogiem czają się groźni przestępcy. Nikt ze zwykłych mieszkańców nie może nic z tym zrobić, po cichu muszą akceptować to co się dzieje. Ich milczenie wynika ze strachu przed konsekwencjami dla nich samych lub ich najbliższych. Książka prezentuje wiadomości, o których nikt nie mówi. Nilofar bardzo pięknie opowiada o swojej ojczyźnie mimo ciężkiej historii i trudów życia codziennego. Jak zwykle ciekawa, napisana pięknym językiem. Polecam.

                                          

Fashionistki zrzucają czadory

Aleksandra Chrobak studiowała iranistykę, religioznawstwo i polonistykę w Krakowie. Miłośniczka Bliskiego Wschodu, gdzie przez wiele lat mieszkała, i tropicielka jego tajemnic.

Aleksandra Chrobak w swojej książce pt. „Fashionistki zrzucają czadory” opowiada o podróży po Iranie. Autorka od wielu lat interesuje się i podróżuje po tym kraju. Jest to opowieść o religii, tradycjach, kuchni, zachowaniu Irańczyków. Kobieta obala wiele mitów i stereotypów nt. Iranu i jej mieszkańców. W tym kraju współczesność miesza się ze staroperskimi obyczajami. Ludzie zapraszają autorkę tam, gdzie zwykli turyści nie mają wstępu, dzięki czemu ta opowieść jest jeszcze ciekawsza. Udaje się jej odwiedzić sanktuaria szyickich imamów, do których nie mają wstępu innowiercy. Treść pokazuje, że będąc kobietą nawet z pozoru restrykcyjnym kraju da się w miarę normalnie funkcjonować. Pewnie na odległej prowincji jeszcze zdarzy się coś co wstrząśnie lokalną społecznością, ale autorka prowadzi Czytelnika do dużych i mniejszych miast, gdzie ludzie żyją podobnie do nas. Choć nadal obowiązują nakazy i zakazy dotyczące relacji damsko – męskich oraz kobiecego ubioru, dzięki liberalizacji obyczajów mało kto tego przestrzega. Po opisanym przez autorkę zachowaniu Irańczyków można wywnioskować, że część z nich chce przejąć część zakazanych w Iranie elementów kultury Zachodu oraz wizerunku. Doskonale zdają sobie sprawę z tego jaką świat ma opinię o ich kraju, z czym czują się bardzo źle. Uważają się za nowoczesne społeczeństwo. Swoim zachowaniem manifestują, że w Iranie zagościła wolność. W okazywaniu zmian społecznych jakie następują w Iranie przodują młode kobiety. Głównym motywem przewijającym się w treści jest moda. Jest to rzecz dzięki, której irańskie kobiety (szczególnie te z młodego pokolenia) mogą wyrazić siebie oraz sprzeciw wobec dyktatury religijnej. Moda jest również symbolem upragnionej wolności.
Mnie Iran głównie kojarzył się z ajatollahem Chomeinim i zasłoniętymi od stóp do głów kobietami, lecz dzięki lekturze książki dowiedziałam się mnóstwa ciekawych rzeczy (mimo, że jest pisana tylko z perspektywy autorki). Czytając książkę czuć, że autorka kocha Iran. Porusza bardzo ciekawe tematy. Jedyne czego brakowało mi w treści książki to to, że nie został poruszony temat obrazu Iranu w zachodnich mediach i co z tego, o czym słuchamy jest prawdą. Język, którym posługuje się autorka jest momentami trudny, lecz można próbować znaleźć w słowniku lub Internecie znaczenie słów, których się nie zna. Przez trudniejsze słowa te fragmenty wolniej się czyta, co nie przeszkadza w przebrnięciu przez nie. Treść zawiera też sporo odniesień do historii Iranu. Lubię jak czytane przeze mnie książki mówią dużo o kulturze i ludziach zamieszkujących dany kraj. Jeżeli ktoś szuka zaspokojenia swojej ciekawości i próby obalenia stereotypów to książka jest pod tym względem doskonała.

Opowiadania Borowskiego

Tadeusz Borowski był postacią wyjątkową. Debiutował w środku okupacji, w 1942 roku, mając zaledwie 20 lat. Studiował polonistykę w tajnym uniwersytecie warszawskim. W parę miesięcy po debiucie Borowskiego aresztowało gestapo, został uwięziony na Pawiaku, następnie trafił do największego nazistowskiego obozu Auschwitz - Birkenau. Więzień nr 119198.
W sierpniu 1944 roku Borowski dostał się do transportu. Na jeszcze prawie rok trafił do mniejszych obozów na terenie Rzeszy, do Dautmergen koło Stuttgartu, następnie do Dachau - Allach. Zwolniony we wrześniu 1945 roku, rozpoczął działalność wśród Polaków w Niemczech.
Zmarł 3 lipca 1951 roku, zaledwie kilka dni po narodzinach córki. Okoliczności jego śmierci są niejasne, w zatruciu gazem dopatrywano się samobójstwa.

Książka to zbiór 9 - ciu opowiadań. Miejscem akcji jest obóz koncentracyjny Auschwitz - Birkenau. Autor był jednym z więźniów obozu. Zbiór powstał zaraz po II wojnie światowej w latach 1946 - 1950. Opowiadania należą do klasyki literatury polskiej i literatury wojennej. Dzięki głębi i przenikliwości opowiadania ciągle pozostają jednym z najcenniejszych świadectw epoki. Książka jest źródłem głębokiej refleksji nad tragedią ludzkiej historii. Jest jednym z najdonośniejszych głosów opowiadających o Holokauście oraz rzeczywistości obozów koncentracyjnych.
Książka zawiera świetnie napisany wstęp autorstwa Niny Majewskiej - Brown. Jeśli ktoś nie czyta wstępów to ten jest godny uwagi, ze względu na to, że jest bardzo emocjonalny.
Opowiadania Borowskiego to kolejna pozycja z czasów szkolnych, do której z chęcią wróciłam. Przyznam, że większość lektur zniechęca do czytania w dorosłym życiu, lecz ta pozycja została ze mną do tej pory. Dzięki temu, że przeczytałam ją ponownie będę pamiętać o niej jeszcze bardzo długo. Jest to jedna z niewielu lektur, do której chciałam wrócić. Mam nadzieję, że w przyszłości znów zdecyduję się na przeczytanie kolejnej lektury.

Perska wytrwałość

Jest to ósma część sagi Laili Schukri. Książka jest kolejną kontynuacją losów Joanny i jej rodziny. W tej części sagi cała rodzina towarzyszy Alemu w jego biznesowym wyjeździe, a dla reszty towarzystwa są to wakacje. Joanna tkwi ciągle w nieszczęśliwym małżeństwie z Alim. Pandemia koronawirusa ciągle trwa i podróżni muszą dostosować się do różnych wymagań, aby wylecieć zagranicę. Joanna po dotarciu na Malediwy odnajduje odrobinę wewnętrznego spokoju. Na wakacjach znów spotyka swojego dawnego kochanka. Kobieta znów rzuca się w wir miłości i namiętności. Jak skończy się romans z dużo młodszym mężczyzną?
Autorka w swoim stylu umieściła mnóstwo informacji nt. Malediwów. Jak zwykle książka zawiera piękne opisy przyrody, zwyczajów i tradycji. Powieści z tej serii są bardzo lekkie. Mogą po nią sięgnąć osoby, które lubią tego typu literaturę, również dla tych, którzy akurat mają ochotę na coś co nie wymaga zaangażowania od czytelnika. Dlatego, jeśli ktoś lubi takie klimaty to na pewno będzie czerpał przyjemność z czytania. Dzięki pięknej szacie graficznej saga świetnie wyglądają na półce. Polecam i czekam na kolejne tomy.

Jestem żoną szejka
Byłam służącą w arabskich pałacach
Byłam kochanką szejków
Jestem nieletnią żoną
Jestem córką szejka
Perska miłość
Perska zazdrość
Jestem żoną terrorysty
Perska namiętność
Perska zmysłowość
Perska kobiecość
Perska niepewność
Perska wytrwałość
Uciekłam z arabskiego burdelu

Zdążyć przed Panem Bogiem

Dzisiaj przychodzę z reportażem, który mówi o Marku Edelmanie. Edelman był lekarzem, ostatnim dowódcą powstania w getcie warszawskim w 04.1943 roku. Jest to książka również o ludziach, z którymi przeszedł przez życie. Byli to m. in. lekarze, pacjenci, powstańcy, zakonnice oraz kobiety, które kochał. To reportaż, który zyskał światowy rozgłos.
Na okładce znajduje się zdjęcie Marka Edelmana zrobione w klinice profesora Jana Molla - był jednym z twórców kardiochirurgii. Profesor Moll (Edelman był jego współpracownikiem) jest jednym z bohaterów tej opowieści.
'Zdążyć przed Panem Bogiem' jest pierwszą lekturą szkolną do której wróciłam. Dla mnie jest to jedna z najlepszych licealnych lektur. Uznałam, że warto wrócić do klasyki literatury wojennej skoro jest to jeden z gatunków, który lubię. Szkoda, że o tak wspaniałych reportażach system szkolny każe nam myśleć w określony sposób. Mimo tego do takich książek warto wracać ze względu na emocje jakie wzbudzają. Reportaż również mówi o przeżyciach zwykłych ludzi, którzy doświadczyli piekła wojny i obozów. Nie będę pochylać się głębiej nad zawartością, dlatego że większość zna ten reportaż z lekcji języka polskiego. W niedalekiej przyszłości pojawią się na pewno jeszcze dwie książki z czasów szkolnych.

Ocalała z chińskiego gułagu

„Ocalała z chińskiego gułagu” jest to historia Gulbahar Haitiwaji, Ujgurki, której udało się ocaleć z 'ośrodka reedukacyjnego'. W swojej książce zdecydowała się opowiedzieć, o tym przez co przeszła w ciągu 3 lat pobytu w obozie reedukacyjnym. Jest również pierwszą kobietą która została zwolniona. Musiała przetrwać setki godzin przesłuchań, głód, strach, niepewność, tortury, zimno, pranie mózgu i noce w mocnym świetle neonówek. Od 2015 roku trafiają tam także Ujgurzy (to mniejszość etniczna zamieszkująca prowincję Sinciang). Prowincja Sinciang jest bardzo ważnym regionem dla Chin, ponieważ znajduje się na Nowym Jedwabnym Szlaku. Rząd Chin tłumaczy się walką z terroryzmem i separatyzmem, dlatego, że Ujgurzy wyznają islam. Chiny są krajem, gdzie rządzi komunizm, którego macki sięgają nawet poza jego granice. Nigdy nie wiadomo skąd i przez kogo zostaną dostarczone 'dowody' na rzekomą winę 'oskarżonego'. Dla tego systemu przewinieniem lub przestępstwem może być dosłownie wszystko.
Autorka opisuje również emocje swojej rodziny, która pozostała we Francji. Przez cały pobyt Gulbahar w Chinach próbują dowiedzieć się gdzie przebywa ich matka i żona. Przez ten czas nie mają żadnego kontaktu. Po powrocie nie od razu decyduje się na powiedzenie co się z nią działo. Nawet gdy już jest gotowa o tym opowiedzieć, mówi tylko zdawkowo nie chcąc ujawniać całej prawdy o tym co ją spotkało. Kobieta opowiada też o swoich emocjach związanych z pobytem w chińskim obozie reedukacyjnym. Z wypowiedzi Gulbahar wynika też, że nawet Ujgurzy trzymają się z dala od osób ocalałych. Aby doszło do uwolnienia kobiety jej rodzina przebywająca we Francji zdecydowała się pójść po pomoc do ambasady, dzięki czemu udało się uruchomić kontakty dyplomatyczne między Francją i Chinami.
Jest to jedna z tych historii, która mną wstrząsnęła, dlatego, że dzieje się w czasach współczesnych. Ciężko jest nawet pozbierać myśli, które mi nadal towarzyszą, mimo, że już trochę czasu minęło od przeczytania tego reportażu. Mimo tak trudnego tematu książka jest godna uwagi.

Trzy siostry

„Trzy siostry” jest to historia sióstr Cibi, Magdy i Livi. Główne bohaterki poznajemy, gdy były jeszcze małymi dziewczynkami, które na próbę ojca obiecują mu, że bez względu na okoliczności będą trzymać się razem i wzajemnie o siebie zadbają. Wiele lat później, gdy trwa wojna rodzina dowiaduje się, że jedna z sióstr znajduje się na liście razem z ludźmi przeznaczonymi do wywózki. Gdy Cibi dowiaduje się o tym postanawia pojechać razem z nią, aby ją chronić lub razem umrzeć. Trzecia siostra dzięki pomocy dobrych ludzi przez dość długi czas może się ukrywać. Lecz pewnego dnia zostaje schwytana i wywieziona. Czy siostry spotkają się i przeżyją piekło Auschwitz? Czy dotrzymają obietnicy, którą złożyły jako dzieci?
'Trzy siostry' to wspaniała historia o siostrzanej miłości i więzi, o wsparciu. Jest to również opowieść o poświęceniu się jednej siostry dla drugiej, mimo, że jedna z nich nie musiała jechać w podróż w nieznane. Decyzja Magdy była podyktowana chęcią otoczenia siostry opieką oraz obietnicą złożoną ojcu przed śmiercią. Autorka świetnie ukazała głębię relacji między siostrami oraz ich najbliższą rodziną. W treści można wyłapać beztroskę ich dzieciństwa i wczesnej młodości. Książka jest wciągająca i trzyma w napięciu do ostatniej strony. Jest to druga książka autorstwa Heather Morris, która mnie zachwyciła i zostanie w mojej pamięci na długo. Dzięki prostemu językowi bardzo dobrze się czyta. Historia jest godna uwagi. Polecam.

Tatuażysta z Auschwitz
Podróż Cilki
Opowieści o nadziei

Gwałt

Joanna Chmielewska to niekwestionowana dama polskiego kryminału, rodowita warszawianka, z zawodu architekt, ma w swoim dorobku około 60  pozycji literackich - beletrystykę, poradniki, autobiografię, powieści dla dzieci i młodzieży. Stworzy indywidualny styl językowy, w którym dominuje specyficzne poczucie humoru i umiejętności kreowania świata niebanalnych postaci. Jest najpopularniejszą polską pisarką, o czym świadczy konsekwentne królowanie każdej pozycji na listach bestsellerów.
Od wielu lat jej wielbiciele spotykają się na forum fanów w Towarzystwie Wszystko Chmielewskie.
Joanna Chmielewska mieszka w Warszawie, ma dwóch synów, dwie wnuczki i cały świat admiratorów.

Był to mój pierwszy kontakt z twórczością autorki. Dlatego zastanawiam się jak mam ocenić tę książkę. Historia w ogóle mnie nie wciągnęła, a wręcz bardzo się dłużyła. Miałam nadzieję na bardzo lekką historię z humorem. Treść książki jest bardzo chaotyczna, brak w niej sensu. Bohaterowie bardzo słabo wykreowani, płytcy. Sędzia niekompetentny, kręcący się ciągle wokół tego samego wątku. Po przeczytaniu tej powieści nie sięgnę po inne książki autorstwa pani Chmielewskiej.

Miasto z mgły

 Carlos Ruiz Zafon (Barcelona 1964 - Los Angeles 2020) jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych pisarzy naszych czasów i najczęściej czytanym autorem hiszpańskim. Jego utwory przetłumaczona na czterdzieści pięć języków. Debiutował w 1993 roku powieścią 'Książę Mgły'. Po nim ukazały się: 'Pałac Północy', 'Światła września' i 'Marina'.
W 2001 roku wydał 'Cień wiatru', pierwszą powieść s sagi o Cmentarzu Zapomnianych Książek. Jej kolejne części to: 'Gra Anioła', 'Więzień Nieba' i 'Labirynt duchów'. Stworzył w nich literacki wszechświat, który stał się jednym z fenomenów współczesnej literatury na pięciu kontynentach. 'Miasto z mgły', zbiór jedenastu opowiadań po raz pierwszy zebranych w jednym tomie, zamyka jego pisarski dorobek.

„Miasto z mgły” jest zbiorem 11 opowiadań. Ten zbiór ma być odniesieniem do serii „Cmentarz Zapomnianych Książek”. Ta książka jest moim pierwszym spotkaniem z autorem. Uważam, że ten kontakt był bardzo udany, mimo braku znajomości wspomnianej serii. Jeżeli ktoś się zastanawia czy można czytać te opowiadania nie znając twórczości Zafona, to jak najbardziej można. Czytając te opowiadania byłam zaskoczona, że słownictwo jest tak proste. Dzięki temu zabiegowi jest w nich jakaś magia. Autor z łatwością przeniósł mnie w świat swoich opowiadań, przez co zostają w pamięci na bardzo długo. Lektura tych opowiadań bardzo zachęciła mnie do zapoznania się z twórczością Zafona. Nie żałuję, że akurat od tej książki zaczęłam swoją podróż z tym autorem. Polecam.

Powstańcy

Magda Łucyan (rocznik 1991) rodowita warszawianka, dziennikarka 'Faktów TVN', autorka cykli rozmów ze świadkami historii - 'Powstańcy', 'Obóz' i 'Getto', które były emitowane w TVN24. Pracę w mediach rozpoczęła zaraz po maturze, przez pierwsze lata związana była z Radiem ZET. Studiowała filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim.

78 lat temu, dnia 1.08.1944 roku o godz. 17 doszło do wybuchu Powstania Warszawskiego. Walki trwały 63 dni. 63 dni heroicznej walki, w której brali udział bardzo młodzi ludzie.
Przy okazji tego ważnego wydarzenia chciałabym napisać kilka słów o książęce widocznej na zdjęciu. A mianowicie jest to zbiór 9 opowieści ludzi, którzy brali udział w Powstaniu Warszawskim. Są wśród nich dowódcy, łączniczki, sanitariuszki oraz osoby biorące czynny udział w walkach. Każdy z nich opowiada o tych wydarzeniach ze swojej perspektywy, lecz wszystkie opowieści mają wspólny mianownik. Częścią wspólną jest to, że wszyscy czekali na wybuch powstania, czuli ogromne emocje i podekscytowanie. Mieli również nadzieję na zwycięstwo z okupantem, stanęli do walki o wolność (każdy w swoich wspomnieniach mówi o tym, że wolność nie jest dana raz na zawsze) dla siebie i przyszłych pokoleń. Te wspomnienia łączy także mowa o ideałach jakie miała ówczesna młodzież, gdyż byli gotowi oddać własne życie za ojczyznę. Na końcu każdej opowieści jest przesłanie od powstańców dla naszego pokolenia. Te przesłania, które kierują do nas są bardzo uniwersalne i sprawdzą się w każdych czasach i dla każdego. Polecam. Czytajcie.

Dziewczyny z Syberii
Dziewczyny z Powstania
Dziewczyny wojenne
Żona wyklęta
Dziewczyny ocalałe
Dziewczyny sprawiedliwe

Porzuciłam islam muszę umrzeć

Opowieść snuje Farita. Główna bohaterka wychowała się w bogatej rodzinie. Opowiada jak wyglądało jej dzieciństwo. W kraju jej pochodzenia ludzie są wychowywanie religijnie. Jej pytania o wiarę i religię były zbywane w bardzo nieprzyjemny sposób. Dziewczyna dorastała ze swoimi wątpliwościami i pytaniami w samotności. Gdy zdaje sobie sprawę z tego co to dla niej znaczy uczy się udawać i ukrywać to co naprawdę czuje. Od tego momentu czuje się źle, że musi żyć w kłamstwie, ponieważ w jej kraju otwarte przyznanie się do apostazji i bycia osobą niewierzącą karane jest śmiercią.
Jest to kolejna książka, która uświadamia jakie mamy szczęście mając wybór w sferze tak intymnej jaką jest wiara i przynależność do określonej religii. Dzięki tej historii można dostrzec z czym zmagają się osoby, które nie są przekonane do religii, w której zostali wychowani. Tutaj mamy pokazany skrajny przypadek kobiety z kraju, gdzie są dwa święte dla muzułmanów miasta. Lecz w bardziej liberalnym kraju ludzie porzucający religię i deklarujący się jako niewierzący lub agnostycy też są stygmatyzowani. Takie osoby mogą mieć komfort psychiczny, że nie muszą uciekać i ukrywać się z powodu ciążącego na nich wyroku śmierci. W krajach muzułmańskich to często męska część rodziny wydaje na bliskich wyrok. Zadziwiające jest to, że takie rzeczy dzieją się bez wyroku sądu.
Autor mimo trudnych tematów pisze tak, że przez każdą historię się płynie. Nie ukrywam, że bardzo lubię książki, które pokazują z czym wielu ludzi się mierzy.

Arabska kochanka/Arabska zdrajczyni

„Arabska kochanka” to 14 – ste spotkanie z rodziną Salimich, ich przyjaciółmi i znajomymi. Akcja toczy się równolegle w Arabii Saudyjskiej i Izraelu w czasach koronawirusa. Ten czas dla towarzyskich ludzi jest bardzo ciężki ze względu na izolację i obostrzenia. Mimo utrudnień ludzie starają się żyć i pracować normalnie. Jednak dla ludzi, którzy są bardzo lubią spędzać czas na spotkaniach towarzyskich jest to bardzo trudne przeżycie. Autorka opisuje również jak te dwa kraje radzą sobie w czasach pandemii. Duża część powieści toczy się wokół Darii, która cały czas usiłuje oczyścić się z zarzutów o zabójstwo jej męża księcia Anwara. Aby się zrehabilitować zaczyna współpracować z byłym mężem swojej starszej siostry, co ich do siebie zbliża.
Jak zwykle na końcu książki mamy przedstawione drzewa genealogiczne rodzin, których perypetie poznajemy. Książka zawiera również opis przebiegu pandemii w Arabii Saudyjskiej i Izraelu, słowniczek obcych słów i wyrażeń, informacje o Królestwie Arabii Saudyjskiej, spis całej sagi oraz genezę postaci. Te wszystkie informacje są bardzo pomocne dla osób znających sagę od samego, jaki i tych które dopiero zaczynają przygodę od późniejszych tomów. Autorka jak zwykle pisze ciekawie i lekko. Akcja każdej powieści z tej serii jest tak wciągająca, że nie można się oderwać. Każda poprzednia część czymś mnie zaskoczyła, więc ta nie była wyjątkiem. Nie spodziewałam się, że autorka poprowadzi losy akurat tych bohaterów w taki sposób. Książka jak każda poprzednia część są godne polecenia.

„Arabska zdrajczyni” jest to 15 – sta odsłona „Arabskiej sagi”. Akcja powieści toczy się Izraelu, Jemenie i Arabii Saudyjskiej. Autorka kolejny raz zaskakuje swoich czytelników. Znów spotykamy kobiety z rodu Salimich, ich partnerów i dzieci. Jak poprzednie części powieść jest zaskakująca. Wydawca zamieścił informację od autorki, że każdą część można czytać niezależnie od siebie. Moim zdaniem cały cykl najlepiej czytać od początku, dlatego, że czytelnik łatwiej odnajduje się w losach bohaterów. Cała saga od początku tak mnie wciągnęła, że do tej pory czekam na każdą część. Serdecznie polecam zagłębić się w cały cykl.

Orientalna saga
Arabski syn
Arabski książę
Arabska wendeta

Opowieść Podręcznej

 Margaret Atwood (ur. 1939) kanadyjska pisarka, poetka i krytyczka literacka. Jest autorką ponad 50 powieści, zbiorów wierszy oraz esejów, jej książki opublikowano w 35 krajach. Napisała m. in.: 'Panią wyrocznię', 'Serce umiera ostatnie', 'Kocie oko' nominowane w 1989 roku do Nagrody Bookera, 'Grace i Grace' nagrodzone kanadyjską Giller Prize oraz włoską Premio Mondello. W 2000 roku otrzymała Nagrodę Bookera za powieść 'Ślepy zabójca', a w 2019 za 'Testamenty' - kontynuację 'Opowieści Podręcznej'. Pisarka mieszka w Toronto.

Książka jest historia Fredy i jej podobnych. Imię tej grupy kobiet nadaje się od imienia Komendanta, któremu ma służyć. Kobieta jest Podręczną, czyli w opisanym społeczeństwie pełni funkcję surogatki. Podręcznym nie wolno już czytać i pisać. Słowo pisane zastąpiono obrazkami. Raz dziennie mogą wychodzić aby zrobić zakupy. Autorka opisuje wstrząsający świat, gdzie reżim i ortodoksja są jedynym prawem. W Republice Gileadu maleje liczba urodzeń, więc tylko ciężarne Podręczne mają jakąś wartość. Freda 'pamięta' jeszcze swoje poprzednie życie, kiedy mogła pracować, miała męża i córkę, mogła mieć własne pieniądze, kobiety mogły czytać i pisać. Lecz tego świata już nie ma.
Książka napisana jest z perspektywy Fredy, która opisuje emocje, myśli i życie wewnętrzne, które jest ściśle związane z jej sytuacją. Jest to opowieść o trudnym życiu kobiet. Na podstawie powieści powstał serial.
'Opowieść Podręcznej' jest godna uwagi, ponieważ możemy się nieco zatrzymać nad niektórymi elementami naszego kobiecego życia.

Krzyk o ratunek

 'Krzyk o ratunek' jest to historia 12 - letniej Sophii, która z powodu wypadku matki trafiła do opieki zastępczej. Dziewczyna jest chora na bardzo rzadką chorobę. Rodzina, do której trafiła nastolatka musi się sporo nauczyć o tej dolegliwości. Gdy Watsonowie przejmują opiekę nad Sophią, pierwszego dnia są świadkami bardzo dziwnego zachowania nastolatki jak i osób, które z nią przyjechały. W trakcie tego spotkania przeczuwają, że sprawowanie opieki nad porzuconym i zagubionym dzieckiem nie będzie łatwe, nie tylko z powodu rzadkiej choroby, ale dużo trudniejsze do przewidzenia są zachowania dziewczyny. Im trudniejsza staje się praca tym rozpaczliwiej Watsonowie szukają informacji na temat przeszłości dziewczyny.  Wcześniejszym opiekunom ciężko jest opowiedzieć o tym co już wiedzą, lecz okazuje się, że sami poszukują wiedzy czym spowodowane jest zachowanie dziecka. Obecność dziewczyny wpływa nie tylko na małżeństwo, ale także na dorosłe dzieci opiekunów i ich rodziny.
Książka opisuje również emocje z jakimi musiała się zmagać rodzina. Wydarzenia spowodowane zachowaniem dziewczynki są bardzo burzliwe i trudno przewidzieć ciąg dalszy.
Autorka ukazuje system opieki zastępczej w Wielkiej Brytanii z perspektywy swoich doświadczeń z innymi podopiecznymi. kobieta jest osobą z długim doświadczeniem w tym zawodzie.
Książka jest warta przeczytania, ponieważ ukazuje trud rodzin zastępczych włożony w opiekę nad potrzebującymi i pokrzywdzonymi, a także chorymi dziećmi.

Jestem córką szejka

'Jestem córką szejka' jest to kolejna trudna historia młodej dziewczyny, wychowanej w patriarchalnym społeczeństwie, gdzie panują bardzo surowe i sztywne zasady. W tej opowieści mamy do czynienia z bardzo bogatą i wpływową rodziną.
Główną bohaterką jest Amira i z jej perspektywy poznajemy całą historię. Dziewczyna zaczyna snuć opowieść od czasów końca liceum i początków studiów. Jest to wiek, w którym człowiek przeżywa pierwsze zauroczenia, miłości i rozczarowania. Jak to młoda panna wchodząca w dorosłość (jak to dziewczyna wychowana pod 'kloszem', której jedynym obowiązkiem była nauka) jest ufna, łatwowierna i prostolinijna. Jest to również czas częstych spotkań i imprez z rówieśnikami. Dzięki tym spotkaniom Amira wchodzi w świat, o którym wcześniej nie miała pojęcia. Dziewczyna jest zszokowana faktem, że w kraju, gdzie za najmniejsze przewinienie grozi więzienie, a co gorsze śmierć, dzieją się takie rzeczy. Sama na własnym przykładzie przekonuje się, że aby przeżyć i nie splamić 'honoru' rodziny musi kombinować i korzystać z pomocy zaufanej służącej oraz doświadczonej w tych sprawach koleżanki.

Tamtego życia już nie ma

 Marta Zdzieborska (ur. 1986, dziennikarka, reporterka) współpracuje z 'Tygodnikiem Powszechnym i warszawską redakcją 'Gazety Wyborczej'. Publikowała też w 'Wysokich Obcasach', 'Polityce' i miesięczniku 'Znak'. Pisała m. in. o uchodźcach z Donbasu, kryzysie migracyjnym w Europie, mołdawskiej aferze bankowej oraz syryjskich i irackich rodzinach, które bezskutecznie w Atenach na unijny program relokacji do Polski. Za reportaże z Grecji i Mołdawii zdobyła honorowe wyróżnienie Nagrody im. Adolfa Bocheńskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (2016) oraz Nagrodę Młodych Dziennikarzy  im. Bartka Zdunka (2017). Od 2016 do 2018 roku pracowała w portalu PolskieRadio.pl. W latach 2011 - 2014 była redaktor naczelną portalu Refugee.pl. Jest współautorką przewodnika turystycznego 'Nepal. U stóp Himalajów'. Obecnie mieszka w Kalifornii, skąd pisze reportaże i teksty o bieżącej sytuacji w USA.

„Tamtego świata już nie ma” jest zbiorem reportaży o uchodźcach. Bohaterowie tej opowieści uciekli przed wojną, dyskryminacją, prześladowaniami, a nawet gniewem sąsiadów. Książka zawiera 10 historii. Rozmówcy autorki opisują jak wygląda proces starania się o azyl w naszym kraju. Autorka wyjaśnia jak polskie prawodawstwo reguluje „azyl” i „status uchodźcy”. Jest to także opowieść o emocjach jakie towarzyszą ludziom w najcięższych momentach życia. Niezależnie od czasów temat migracji jest ciągle aktualny i wzbudza wiele skrajnych emocji wśród obywateli. Przypływ ludności z terenów ogarniętych wojną bądź prześladowaniami jest również polem wielkich i ważnych decyzji politycznych. Reportaż przedstawia także podejście mieszkańców do obcych, bezpodstawne oskarżenia o przestępstwo. Przybysze muszą się zmierzyć też z uprzedzeniami względem religii, narodowości, kultury i koloru skóry, a nawet agresją. Między obywatelami danego kraju a przyjezdnymi istnieje bariera językowa, która utrudnia porozumienie Niezależnie od poglądów na tematy polityczne i migracyjne reportaż jest wart przeczytania, ponieważ przedstawia punkt widzenia najbardziej zainteresowanych. Dzięki temu widzimy żywego człowieka, jego uczucia i emocje. 

Córka nazisty

 GEN ZŁA

CZY COŚ TAKIEGO W OGÓLE ISTNIEJE?

'Córka nazisty' to przejmująca powieść o przeszłości, która nie pozwala o sobie zapomnieć. O strasznych czasach II wojny światowej i o miłości na przekór wszystkiemu. O dzieciach, które nie powinny odpowiadać za winy swoich rodziców. I o odkupieniu, które przynosi dopiero zmierzenie się z prawdą. Czasem, by na nowo odnaleźć spokój i miłość, trzeba przejść przez piekło.

„Córka nazisty” jest to książka z gatunku powieści historycznej. Akcja toczy się w czasie II wojny światowej, a częściowo współcześnie. Główną bohaterką jest Greta, której ojcem był esesman. Kobieta żyje w przekonaniu, że z tego powodu nosi w sobie gen zła. Przez całe życie prześladuje ją ta myśl. Książka ta porusza temat obozu koncentracyjnego, lecz akcja nie toczy się w jego murach. Historia jest bardzo wciągająca, napisana pięknym i prostym językiem. Powieść trzyma w napięciu do ostatniej strony. Jej zakończenie bardzo mnie zaskoczyło. Był to mój pierwszy kontakt z twórczością Maxa Czornyja. Uważam, że „Córka nazisty” to dobry wybór na pierwszy raz z tym autorem. Lektura pozostaje w pamięci na bardzo długo. Na pewno sięgnę po kolejne powieści historyczne, których autorem jest Czornyj.