Tadeusz Borowski był postacią wyjątkową. Debiutował w środku okupacji, w 1942 roku, mając zaledwie 20 lat. Studiował polonistykę w tajnym uniwersytecie warszawskim. W parę miesięcy po debiucie Borowskiego aresztowało gestapo, został uwięziony na Pawiaku, następnie trafił do największego nazistowskiego obozu Auschwitz - Birkenau. Więzień nr 119198.
W sierpniu 1944 roku Borowski dostał się do transportu. Na jeszcze prawie rok trafił do mniejszych obozów na terenie Rzeszy, do Dautmergen koło Stuttgartu, następnie do Dachau - Allach. Zwolniony we wrześniu 1945 roku, rozpoczął działalność wśród Polaków w Niemczech.
Zmarł 3 lipca 1951 roku, zaledwie kilka dni po narodzinach córki. Okoliczności jego śmierci są niejasne, w zatruciu gazem dopatrywano się samobójstwa.
Książka to zbiór 9 - ciu opowiadań. Miejscem akcji jest obóz
koncentracyjny Auschwitz - Birkenau. Autor był jednym z więźniów obozu. Zbiór
powstał zaraz po II wojnie światowej w latach 1946 - 1950. Opowiadania należą
do klasyki literatury polskiej i literatury wojennej. Dzięki głębi i
przenikliwości opowiadania ciągle pozostają jednym z najcenniejszych świadectw
epoki. Książka jest źródłem głębokiej refleksji nad tragedią ludzkiej historii.
Jest jednym z najdonośniejszych głosów opowiadających o Holokauście oraz
rzeczywistości obozów koncentracyjnych.
Książka zawiera świetnie napisany wstęp autorstwa
Niny Majewskiej - Brown. Jeśli ktoś nie czyta wstępów to ten jest godny uwagi,
ze względu na to, że jest bardzo emocjonalny.
Opowiadania Borowskiego to kolejna pozycja z
czasów szkolnych, do której z chęcią wróciłam. Przyznam, że większość lektur
zniechęca do czytania w dorosłym życiu, lecz ta pozycja została ze mną do tej
pory. Dzięki temu, że przeczytałam ją ponownie będę pamiętać o niej jeszcze
bardzo długo. Jest to jedna z niewielu lektur, do której chciałam wrócić. Mam
nadzieję, że w przyszłości znów zdecyduję się na przeczytanie kolejnej lektury.
