Dobry doktor z Warszawy

„Dobry doktor z Warszawy” jest to powieść, której akcja toczy się chwilę przed II wojną światową i w jej trakcie. Opowiada o doktorze Januszu Korczaku i jego podopiecznych. Janusz Korczak jest lekarzem, pedagogiem i wykładowcą. Mężczyzna prowadzi dom opieki dla sierot. W opiece i prowadzeniu tego domu pomagają mu jego studenci – Zosia i Misza. Para spotyka się jeszcze przed wojną i zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Wkrótce nadchodzi wojna i para bierze skromny ślub. Mimo ciężkich czasów jakie nadeszły dla Żydów dom Korczaka cały czas funkcjonuje, a młode małżeństwo działa razem z doktorem, aby zapewnić dzieciom podstawowe potrzeby życiowe. Gdy decyzją nazistów muszą przenieść dom do getta sytuacja domu dramatycznie się pogarsza, ponieważ bardzo trudno jest zdobyć jedzenie dla tylu podopiecznych. Każdy kto zna Starego Doktora stara się, aby dom przetrwał jak najdłużej. Wychowawcy starają się jak tylko mogą aby zmniejszyć głód. W getcie coraz trudniej o pomoc, bo z czasem naziści wprowadzają coraz większy rygor dotyczący Żydów. Zresztą po aryjskiej stronie zwiększa się częstotliwość łapanek. Warszawiacy także bardzo ubożeją z powodu wojny, co utrudnia przemyt żywności do getta. Okrutny los spotyka także ludzi, którzy organizowali jedzenie dla dzieci. Mieszkańcy obawiając się o siebie i swoją rodzinę zaczynają donosić na Gestapo na osoby, które starają się pomagać Żydom.
Bardzo cieszę się, że przeczytałam tę książkę. Jest to bardzo wzruszająca a zarazem trudna i ciężka historia ze względu na dzieci, które w bardzo młodym wieku muszą doświadczyć okrucieństwa. Moje wzruszenie wynikało z tego, że w tak trudnych czasach znalazł się ktoś komu zależało na losie dzieci oraz ktoś kto mimo niebezpieczeństwa chciał im ulżyć w cierpieniu i je wesprzeć psychicznie. Zdecydowałam się na przeczytanie tej książki ze względu na podejście doktora Korczaka do dzieci. Bardzo mnie urzekło to, że potrafił poświęcić część swojego życia najmłodszym. Wg mnie Korczak daje przykład każdemu z nas jak należy traktować dzieci. Jedną z najważniejszych dla mnie zasad wyznawanych przez Starego Doktora jest to, że ‘nie ma dzieci, tylko są ludzie’.
Powieść napisana jest pięknym językiem, nie górnolotnie tylko bardzo prosto. Tę powieść zostanie ze mną na bardzo długo. Mam nadzieję, że was również ta powieść wzruszy tak mocno jak mnie. Książka jest godna uwagi, bardzo serdecznie zachęcam do sięgnięcia po nią.

O północy w Czarnobylu

„O północy w Czarnobylu” jest to reportaż poświęcony katastrofie w Czarnobylu. Na samym początku poruszony jest aspekt historyczny powstania reaktorów jądrowych. Treść książki przedstawia jak doszło do wypadku. Autor doskonale opisał to co działo się po wybuchu reaktora nr 4. Chociaż mam świadomość jaki ustrój wtedy panował to przez cały czas czytania tego reportażu przyświecała mi myśl jak można było być tak opieszałym we wdrożeniu odpowiednich procedur. Bardzo irytowało mnie zachowanie dyrekcji elektrowni i radzieckiego rządu, aby nie informować świata o wybuchu reaktora. Gdy jeden z krajów spoza ZSRR wykrył u siebie bardzo wysokie promieniowanie to wtedy zaczęto usuwać skutki wypadku. Mimo tego co mnie drażniło reportaż bardzo mi się podobał, bo bardzo dużo się dowiedziałam jeśli chodzi o aspekt historyczny. W treści jest pokrótce wyjaśnione działanie reaktorów wraz z podstawowymi pojęciami. Wg mnie autor przedstawił całą katastrofę bardzo szczegółowo, dlatego też wciągnęłam się w ten reportaż. Myślę, że każdy kto przeżył ten straszny wypadek i urodził się zaraz po nim powinien przeczytać tę książkę. Jeśli chodzi o słownictwo to jest bardzo przystępne, choć przed sięgnięciem myślałam, że będzie znacznie trudniejsze. Serdecznie polecam.