Zostań, a potem walcz

„Zostań, a potem walcz” jest historią 5 – letniego chłopca o imieniu Alfie. Chłopiec wiedzie życie zwykłego dziecka w jego wieku. Ma kochających rodziców, babcię i przyjaciół, chodzi do szkoły. Rodzice organizują dla niego małe przyjęcie z okazji 5 urodzin. Zbiegiem okoliczności w tym dniu wybucha I wojna światowa. Jednak nikt nie daje mu odczuć co się dzieje, po to, aby Alfie dobrze się bawił. Chłopiec domyśla się o co chodzi i prosi ojca, aby obiecał, że nie wyjedzie na wojnę. Jednak mężczyzna nie dotrzymuje obietnicy i następnego dnia wyrusza na front. Mimo zawieruchy przychodzą listy, lecz nagle kontakt się urywa. Po upływie kilku lat Alfie nadal nie wie, gdzie przebywa jego ojciec. Chłopiec, aby pomóc matce, postanawia zostać pucybutem. W tym celu zakrada się do domu sąsiada, który wraz z córką został wywieziony. Co kilka dni do Alfie’go przychodzi lekarz ze szpitala wojskowego, gdzie umieszcza się żołnierzy chorych na nerwicę frontową. Pewnego dnia chłopiec odkrywa w jego dokumentach nazwisko ojca i uświadamia sobie, że mężczyzna przebywa w szpitalu a nie na tajnej misji.

Jest to opowieść pełna wrażliwości, empatii i wzajemnego szacunku między bohaterami. Jest to również powieść o miłości dziecka do rodziców i vice versa. Powieść ukazuje również uczucia i myśli kilkuletniego chłopca, którego dzieciństwo przypada w czasie trwania I wojny światowej. Autor ukazał szeroki wachlarz emocji do jakich jest zdolne dziecko. W trakcie czytania zaskoczyła mnie wrażliwość i empatia autora i jego trafne opisy dziecięcych odczuć. Mężczyzna ukazał również odpowiedzialność chłopca, który częściowo poświęca szkołę dla pracy, aby pomóc mamie. Ta opowieść uświadamia nam dorosłym jak dużo jest w stanie zauważyć i zrozumieć dziecko. Kolejnym plusem jest pokazanie życia w czasie wojny, przez którą ludzie doświadczają biedy, tracą swoich bliskich, ludzie wywożeni są w niewiadomym im kierunku i celu.

Książka napisana jest bardzo prostym językiem przez co szybko się czyta. Powieść zachwyca swoją prostotą, która wciąga Czytelnika bez reszty. W książce odnajdujemy również bogate opisy.


Chłopiec w pasiastej piżamie

Rutka

„Rutka” Zbigniewa Białasa została napisana na podstawie pamiętnika Rutki Laskier. W ostatnim roku życia dziewczyna prowadziła  pamiętnik, który został odkryty 60 lat po wojnie i stał się ogromną sensacją. Swój pamiętnik pisała po polsku piórem, a czasem ołówkiem. Zapisywała tam swoje przemyślenia, odczucia, opisy spotkań z przyjaciółmi, relacjonowała także swoje pierwsze zauroczenia miłosne. W 2006 r. na zlecenie TVP3 Marek Kopczyński zrealizował film dokumentalny zatytułowany „Pamiętnik Rutki Laskier”. Film jest rekonstrukcją wstrząsających wydarzeń związanych z Rutką i jej rodziną w 1943 r. W poznawaniu losów dziewczyny uczestniczą osoby, które ją znały. Z Izraela przylatuje także jej przyrodnia siostra, dr Zahava Scherz, która chce poznać losy Rutki. Oglądając reportaż możemy zauważyć jak wielkim przeżyciem dla dr Scherz jest wizyta w Polsce i poznawanie historii siostry oraz otoczenia w którym żyła.

Jest to opowieść o kilkunastoletniej dziewczynie, której dorastanie przypadło na czas II wojny światowej. Autor przedstawił Rutkę jako zwykłą nastolatkę, która spotykała się z rówieśnikami i chodziła do szkoły. Gdy wybuchła wojna nastroje zaczęły się zmieniać. Wkrótce rozpoczęła się wywózka Żydów z Będzina. Stworzono tam również getto. Jednak w tak okrutnym czasie Rutka miała szczęście przeżyć pierwszą miłość.

Z opisu autora wyziera ogromna dojrzałość dziewczynki jak na jej młody wiek. Rutka jako osoba żyjąca w czasie wojny daje przykład współcześnie żyjącym ludziom jakie cechy i zachowania należy w sobie pielęgnować. Dzięki tej książce możemy poznać nieznaną z historii miejscowość, gdzie połowę mieszkańców stanowili Żydzi. Będzin jest jednym z tych miast Polski, gdzie miało miejsce przenikanie się kultur i religii. Ta społeczność daje piękny przykład tego jak mimo różnic można żyć ze sobą w zgodzie i szacunku.