Chłopiec z latawcem

 Khaled Hosseini to afgański autor piszący po angielsku, syn dyplomaty i nauczycielki, urodzony w 1965 roku a Kabulu, od 1980 roku mieszkający w USA. Ukończył studia medyczne na University of California w San Diego i przez blisko dziesięć lat pracował jako internista. W 2003 roku zadebiutował powieścią Chłopiec z latawcem, która przyniosła mu międzynarodową sławę. Została przetłumaczona na 40 języków, a nakręcony na jej podstawie film - pod tym samym tytułem - odniósł ogromny sukces.
Z równie entuzjastycznym przyjęciem spotkała się druga powieść Hosseiniego, Tysiąc wspaniałych słońc, światowy bestseller w 2007 roku. Jego trzecia książka, I góry odpowiedziały echem, została opublikowana w 2013 roku. We wrześniu 2018 roku ukazało się ilustrowane, przeznaczone dla czytelników w każdym wieku opowiadanie Hosseiniego o uchodźcach pt. Modlitwa do morza.
Pisarz jest 'wysłannikiem dobrej woli' w Biurze Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców (UNHCR) oraz założycielem Fundacji Khaleda Hosseiniego, która zajmuje się organizowaniem pomocy humanitarnej dla mieszkańców Afganistanu.

Historia o przyjaźni i zdradzie, o kłamstwach i próbach naprawienia błędów z przeszłości. Wstrząsający obraz Afganistanu - od obalenia monarchii przez sowiecką inwazję aż do przejęcia rządów przez talibów.

Opis fabuły:
Afganistan, lata 70. ubiegłego wieku. Dwunastoletni Amir, syn zamożnego Pasztuna z Kabulu, wychowuje się w domu bez kobiet. By zyskać uznanie w oczach ojca, wygrywa zawody w puszczaniu latawców. Nie udałoby mu się to bez Hasana - służącego i towarzysza zabaw. Kiedy jednak Hasan zostaje zaatakowany, Amir nie staje w obronie przyjaciela. Z tchórzostwa i wyrachowania doprowadza do sytuacji, w której Hasan musi opuścić dom.
Ćwierć wieku później Amir mieszka w USA. Został pisarzem i wiedzie dostatnie życie, lecz nie odstępuje go poczucie winy i świadomość własnej zdrady. Los daje mu szansę na odkupienie.

Z miłości do córki

„Z miłości do córki” jest to historia Brytyjki, która wyszła za Libijczyka. Rodzi mu córeczkę. Pewnego dnia jej mąż zabiera dziewczynkę na wycieczkę i nie wraca. Kobieta orientuje się, że mężczyzna wywiózł ją do Libii. Sarah w między czasie szuka ludzi, którzy będą w stanie jej pomóc w odzyskaniu Nadii. Następnie wyjeżdża do Libii, aby szukać córki. Dzięki swojej determinacji i uporowi doprowadza do spotkania z Kadafim. W poszukiwania włącza się również brytyjska ambasada. Sprawa trafia także do sądu. Ojciec Nadii robi wszystko, aby przeszkodzić matce w odzyskaniu dziewczynki. Dzięki tej sytuacji autorka dowiaduje się jaki w rzeczywistości jest jej były mąż. Mężczyzna cały czas utrudnia poszukiwania. Przez kilka długich lat kobietę wspierają również rodzina i przyjaciele.
Ta opowieść udowadnia do czego jest zdolna matka, aby odzyskać swoje ukochane dziecko. Autorka jest bardzo waleczna, cierpliwa. Mimo bardzo ograniczonych środków decyduje się na wyjazd. Kobieta opowiada o swoich uczuciach związanych z porwaniem Nadii. Dowiadujemy się także jak zmieniła się Nadia podczas pobytu w ojczystym kraju ojca i poprzez kontakt z jego rodziną, kulturą oraz religią.

Urodziłam dziecko szejka

 „Urodziłam dziecko szejka” jest to kolejna trudna i emocjonująca książka autorstwa Marcina Margielewskiego. Jest to historia Oli, która była wychowywana przez matkę. Z zawodu pielęgniarka, która dopiero wkracza w dorosłe życie. Kobieta pracuje w jednym z polskich szpitali i spełnia się w tej pracy. Pewnego dnia koleżanka zwierza się jej, że wyjeżdża do pracy jako pielęgniarka w Dubaju. Ola decyduje się jechać z nią. Gdy pojawia się w nowym miejscu pracy zostaje przydzielona na oddział onkologiczny dla dzieci. Nagle okazuje się, że w jednym z saudyjskich pałaców potrzebna jest pielęgniarka do opieki nad niepełnosprawną nastolatką. Ola zmęczona pracą w szpitalu decyduje się na wyjazd z Dubaju. Wszystko jest w porządku dopóki pani domu nie zabiera jej do Szwajcarii na badania. Po tym wyjeździe sprawy zaczynają nabierać tempa i komplikować się.
Dziewczyna wyjeżdża do krajów Bliskiego Wschodu nie znając ich kultury, religii, obyczajowości i języka. Gdy trafia do saudyjskiej rodziny królewskiej dochodzi znajomość relacji w takich rodzinach i osobnych domach. Kobieta dopiero po wielu latach decyduje się opowiedzieć swoją historię. Jednak główna bohaterka próbuje sobie radzić w takich warunkach jakie są. Okazuje się, że dziewczyna jest tak naiwna, że zawierza swoje zdrowie obcej kobiecie, która ma ogromne wpływy i pieniądze. To wszystko czego doświadczyła zostanie z nią do końca życia, i odcisnęło na niej olbrzymie piętno fizyczne i psychiczne. Dużym plusem książek Marcina Margielewskiego jest to, że wplata w nie różne ciekawostki obyczajowe i religijne. Jego pióro, mimo ciężkich tematów, jest bardzo lekkie. W trakcie lektury można dojść do wniosku jak kobieta może krzywdzić kobietę, zamiast okazywać wsparcie. Książka jest warta uwagi. Choć przeczytałam wiele książek związanych z kulturą i zwyczajami panującymi w krajach arabskich, po raz pierwszy spotkałam się z takim tematem.

Chłopiec z listy Schindlera

 „Chłopiec z listy Schindlera” jest to historia żydowskiego chłopca – Leon Leyson (właściwie Lejb Lejzon) – który miał szczęście spotkać na swojej drodze Oskara Schindlera. Leon wraz z innymi Żydami przebywa w różnych obozach, i pracuje razem z nimi w fabrykach prowadzonych przez Schindlera. Chłopiec musiał doświadczyć jak to jest mieszkać w getcie. Wraz z rodzicami i ich towarzyszami doświadczyli strasznego głodu, widzieli śmierć. Leon (jak wielu innych) miał szczęście znaleźć się na liście Oscara Schindlera. Mężczyzna cały czas myśli o tym jak ocalić „swoich Żydów”. Schindler jako esesman powinien być wrogiem Żydów, lecz wiele ryzykuje angażując się w pomoc skazanym na śmierć ludziom. Mężczyzna stara się szukać sposobów na to, aby przekonać Niemców o ich użyteczności. Zatrudnia nieszczęśników do pracy w fabrykach produkujących uzbrojenie.
Książka jest warta przeczytania, ponieważ ta pozycja to relacja z perspektywy dziesięcioletniego chłopca. Czytając podobne relacje trudne do zaakceptowania jest cierpienie dzieci. Mimo ciężkiej historii i bolesnych przeżyć autora bardzo szybko się ją czyta. Książka jest warta przeczytania, ponieważ są to czyste wspomnienia napisane przez ofiarę Holocaustu. Treść nie jest podkoloryzowana ani fabularyzowana. Warto sięgać po tego typu książki, aby pamiętać o tym co kiedyś się wydarzyło.