„Kasztanowy ludzik” jest kolejnym thrillerem, dzięki któremu chciałam wyjść ze
swojej strefy komfortu. Czytając bardzo się nudziłam. Jestem tą osobą, która od
kryminału zaczęła swoją przygodę z czytaniem. W tamtym czasie praktycznie każda
książka po jaką sięgałam zaczynała się od zbrodni. Muszę przyznać, że bardzo
podobały mi się te historie. Dla mnie był to dopiero drugi kontakt z kryminałem
skandynawskim. Myślę, że jeszcze spróbuję sięgnąć po powieści z tego gatunku,
bo chciałabym sprawdzić czy ten gatunek rzeczywiście nie jest dla mnie czy
trafię na taką książkę, która mnie wciągnie bez reszty i odnajdę kolejny
gatunek, który polubię.
Ze swojej perspektywy nie skrytykuję tej powieści, bo według
mnie jest na tyle złożona, że fanów kryminału fabuła powieści może wciągnąć. Plusem
może też okazać się to, że nie wszystko się kręci się wokół zbrodni i śledztwa.
Autor wprowadził drugi wątek tak, aby akcja nie krążyła wokół jednego tematu.. Za
plus uważam też ukazanie życia prywatnego śledczych i relacji w pracy. W opisie
bohaterów autor bardzo zręcznie przedstawia portret psychologiczny, dzięki
czemu ma się wrażenie obcowania jak z żywymi osobami. Treść powieści zawiera
też wątek polityczny. Wątek polityczny w pewien sposób przełamuje mrok powieści,
który od samego początku wprowadził autor. Akcja toczy się jesienią. Wybór pory
roku dodaje dreszczu w momencie, gdzie okazuje się, że śledczy dowiadują się o
kolejnej ofierze lub sprawdzają kolejne tropy. Właśnie w tych momentach nie
wiadomo co się wydarzy. Dla fanów mrocznych, długich i niepokojących powieści
ta książka będzie idealna.
