Na tę książkę składa się 9 historii ludzi, którzy jako dzieci (czasem nieświadomie) przeżyli uwięzienie na Pawiaku. Pawiak był największym więzieniem gestapo na terenie Polski. Polacy całymi rodzinami angażowali się w działania konspiracyjne. Aresztowania przez gestapo dotyczą nie tylko dorosłych, a także młodzieży i kobiet w ciąży. Nie omijają ich także przesłuchania przez esesmanów. Jest to bardzo trudna i ciężka lektura. Jednocześnie opowieści są pełne nadziei, solidarności, zaufania i wiary w człowieka. Treść książki wzbudziła we mnie sporo emocji, bo mowa jest o dzieciach. Ta młodzież zamiast bawić się, zdobywać wiedzę, cieszyć się życiem i spotkaniami ze znajomymi musiała szybciej wydorośleć. W tak młodym wieku postanowili stanąć w obronie ojczyzny i zaangażować się w podziemne życie, które zwalczało okupanta. „Dzieciństwo” i „młodość” były dla nich pustymi słowami oraz odległymi wspomnieniami. Smak beztroski odebrała im wojna i walka o wolność Polski. Wychowanie wpoiło w nich patriotyzm i miłość do ojczyzny, więc nie wyobrażali sobie postąpić inaczej. Książka zawiera zdjęcia z archiwów prywatnych. Polecam.
