Ocalona aby mówić

Immaculée Ilibagiza urodziła się w Ruandzie, gdzie studiowała elektronikę i inżynierię mechaniczną na Uniwersytecie Narodowym w Butare.

„Ocalona aby mówić” Immaculée Ilibagiza jest historią z życia autorki. Była trzecim dzieckiem i jedyną córką swoich rodziców. Dowiadujemy się o tym, że w ruandyjskim społeczeństwie dziewczynki wychowywane są bardziej surowo niż chłopcy. Mimo to kobieta miała bardzo dobry kontakt z braćmi. Autorka wraz z rodzeństwem obowiązkowo uczęszcza do szkoły. Kobieta przynależy do plemienia Tutsi. Jako dziecko nie wiedziała co się z tym wiąże. Autorka rozpoczyna opowieść od opisania swojej rodziny oraz przyjazne relacje społeczne panujące w jej wiosce. Jej doświadczenia z dzieciństwa mijają się z tym co przeżyła później. Ku jej zaskoczeniu odbywają się apele etniczne, nie wiedząc co to oznacza. Gdy ma kilkanaście lat rozpętuje się polowanie na plemię Tutsi. Kobieta cudem unika śmierci znajdując schronienie u miejscowego pastora, który należał do plemienia Hutu. Autorka gnieździ się z siedmioma innymi kobietami w ciasnym  pomieszczeniu. W tym czasie zaczyna gorliwie się modlić, a jej wiara staje się coraz silniejsza. Jednocześnie prosi pastora o książki w języku angielskim, aby je czytać i uczyć się języka. Czy jej rodzina przeżyła ludobójstwo? Do czego doprowadzi autorkę jej upór i wiara?

Książka opowiada o horrorze ludobójstwa w Ruandzie. Gdzie sąsiedzi polują na sąsiadów. Są osoby z plemienia Hutu, które ryzykując własne życie i swoich bliskich ukrywają Tutsi we własnych domach. W opowieści zostaje przedstawiony inny rodzaj holocaustu niż znamy my z czasów II wojny światowej. Tylko w tym przypadku plemię Hutu dąży do wymordowania plemienia Tutsi. Na kartach tej przerażającej opowieści odkryjemy nadzieję na ocalenie, gorliwą modlitwę i głęboką wiarę w Boga. Widzimy jak wiele może dać człowiekowi modlitwa i wiara. Równocześnie w tej tragedii rodzi się pomysł nauki języka angielskiego i w jaki sposób go potem wykorzystać. Autorka jest kolejnym przykładem jak wiara w siebie, we własne możliwości i odważne marzenie prowadzi do celu. To wszystko popiera konkretnym działaniem. Pisarka ma o tyle trudniej, że nie ma wsparcia najbliższych. Treść książki niesie pouczający morał, a mianowicie, że mimo doznanej krzywdy i cierpienia wybacza oprawcom. Kobieta jest inspiracją nie tylko dla osób pokrzywdzonych przez wojnę, a także dla tych, którzy poszukują Boga i nie umieją wybaczyć najmniejszej krzywdy.