Zdławiony krzyk

„Zdławiony krzyk” Any Tortajady to dziennik, który jest owocem podróży do Afganistanu. Autorka jest znaną hiszpańską reporterką. Książka powstała przed wydarzeniami z 11 września 2001 roku. Autorka przed wyjazdem przygotowywała się m. in. pod kątem historii, literatury, stosunków wewnętrznych, przyczyn i powodów konfliktu, doniesień prasowych, wypowiedzi ekspertów i relacji afgańskich kobiet. Pisarka wspomina o harcie ducha, poczuciu humoru i rozwadze w podejmowaniu decyzji. Jak pisze autorka Afgańczycy się nie boją, tylko podejmują odpowiednie kroki zdając sobie sprawę z niebezpieczeństwa i jednocześnie podejmując wszelkie środki ostrożności. Pisarka wyrusza do Afganistanu na zaproszenie swojej przyjaciółki, gdzie poznaje realia tamtego świata. Poznaje bliskich swojej przyjaciółki. Autorka przedstawia nam również kobiece „podziemie” w Afganistanie. Dużą część książki autorka poświęca afgańskim uchodźcom w Peszwarze (Pakistan). Opisuje ciężką pracę uchodźców przy wyrobie cegieł, ludzie muszą pracować w dzień i w nocy przy ich wypiekaniu. Czytając książkę i oglądając zdjęcia zamieszczone na końcu widzimy nieopisaną biedę, walkę o każdy dzień. Z opowieści rodziny Azady dowiadujemy się o życiu pod rządami Talibów. Dowiadujemy się m. in., że Talibowie byli Pasztunami, i sunnitami i nienawidzili szyickich Hazarów. Życie pod talibskimi rządami staje się dla społeczeństwa – zwłaszcza dla kobiet – udręką, ponieważ muszą chodzić całe zakryte – nieważne czy przebywają w domu czy wychodzą na ulicę. Ludzie nie mogli czytać książek, słuchać muzyki, nie mogli głośno się śmiać, a kobiety nie mogły wychodzić na zewnątrz bez męskiego opiekuna. Autorka na końcu książki przedstawia nam pokrótce XX – wieczną historię Afganistanu. Ostatnich kilka stron autorka poświęca na przedstawienie nam zdjęć, które pokazują biedę, ciężką pracę, smutną rzeczywistość i nieszczęście ludzi. Zdjęcia przedstawiają m. in. żebrzącą kobietę, ciężko pracujących ludzi w fabryce cegieł, kobietę piekącą chleb oraz dzieci produkujące klatki. Dziennik ukazuje nam myśli i uczucia uchodźców żyjących w ciągłej niepewności i braku widoku na lepszą przyszłość.

Książka daje do zrozumienia, że jako kobiety mamy szczęście żyjąc jako wolne istoty, być pełnoprawnym i szanowanym członkiem społeczeństwa, że żyjemy w kraju, w którym mamy prawo do kształcenia się. Książka skłania nas do pochylenia się nad tym, że nasze dzieci mogą się uczyć, nie muszą poświęcać swojego dzieciństwa na ciężką fizyczną pracę. Dziennik napisany jest ładnym, prostym językiem. Książka dostarcza informacji na temat życia afgańskich uchodźców w Pakistanie. Autorka wiele mówi o mentalności Afgańczyków.