Córka Gangesu/Dwie twarze księżyca

Dzisiaj opowiem Wam o książce „Córka Gangesu” Ashy Miró. Autorka z pochodzenia jest Hinduską. Jako niemowlę zostaje oddana do sierocińca. Przez pierwsze 5 lat swojego życia wychowuje się w sierocińcu. W wieku 5 lat zostaje adoptowana przez hiszpańskie małżeństwo. Asha zostaje wychowana w zachodniej kulturze. Książka zawiera również fragmenty dziennika jej adopcyjnej matki. Jako dorosła kobieta postanawia wyruszyć w podróż do Indii – kraju, w którym się urodziła i spędziła pierwsze lata życia. Autorka wyrusza w podróż z grupą wolontariuszy. Jej czas był zagospodarowany między pracę a poszukiwaniem odpowiedzi na nurtujące ją pytania o przeszłość. Autorka opisuje swoje życie w sierocińcach w Nasik i Bombaju. Wspomina swoją drogę z Bombaju do Barcelony i swoje przystosowanie do nowego domu i kraju. Wspomina również swoją siostrę Fatimę również Hinduskę adoptowaną przez tych samych rodziców. Książka jest podróżą do ojczystego kraju, próbą poznania swojej tożsamości. Jako wolontariuszka poznaje swój kraj, próbuje znaleźć odpowiedzi na nurtujące ją pytania. Przede wszystkim usiłuje znaleźć informacje na temat swojej rodziny. Jedynymi osobami, które mogą znać szczegóły są zakonnice, które ją wychowywały. Opisuje emocje, które wiążą się z podróżą do kraju pochodzenia. Książka jest historią prostą i wzruszającą, która oddaje charakter autorki i jej ojczyzny.

Drugą książką jest „Dwie twarze księżyca”, która opisuje drugą podróż do Indii. Książka jest integralna częścią pierwszej. Celem tej podróży jest nagranie filmu dokumentalnego dla telewizji oraz próba odnalezienia biologicznej rodziny. Książka jest dalszą częścią poszukiwania przez autorkę swoich korzeni. Czy Asha odnajdzie choć jednego członka swojej biologicznej rodziny? Czy dowie się czegoś o swoich biologicznych rodzicach? Tego dowiemy się zapoznając się z treścią książki.

Obie książki są wzruszającymi dziennikami o poszukiwaniu swojej tożsamości, oczekiwaniu rodziców na adopcję dziecka z innego kraju. Autorka wykazała się odwagą decydując się wyjechać do kraju przodków, po to, aby zmierzyć się z przeszłością. Podejmuje tę próbę po to, aby jej życie stało się jedną całością. Książka jest warta przeczytania, ponieważ ukazuje co czują ludzie adoptowani do obcych sobie krajów, gdy dorastają i decydują się na podróż do ojczystego kraju. Czytając strony tych dzienników zapoznajemy się z emocjami, jakie wywołuje w autorce ponowne zderzenie z zapomnianą kulturą i językiem. Widzimy jak piękne i wzruszająco mówi o swoich adopcyjnych rodzicach. Jesteśmy świadkami z jaką uwagą chłonie obrazy oraz zapachy swojej ojczyzny. Mamy okazje przeczytać historię osoby, która jest dziedziczką dwóch kultur i jak to wpływa na osobowość człowieka. Takie historie wzbogacają również nas Czytelników, ponieważ widzimy jak taką osobę przyjmują w kraju zamieszkania, a jak w kraju pochodzenia. Ta książka uczy otwartości, szacunku i tolerancji na inne nacje, kultury, rasy. Historia tej kobiety uczy, że miłość i chęć stworzenia komuś domu nie zna granic.