„Jakbyś kamień jadła” jest to reportaż o wojnie w Bośni i Hercegowinie. Wojna miała miejsce w latach 1992 – 1995. Jest to bardzo ciężki reportaż. Autor opowiada nie tylko o tym co się wydarzyło, ale i o ekshumacjach, ludzkiej rozpaczy, która została po wojnie. Ekshumacje grobów wykonywane są na życzenie rodzin, aby mogli odnaleźć swoich zmarłych bliskich w celu ich godnego pochowania. Pochowanie bliskich może pozwolić ludziom zakończyć wieloletnią żałobę. Najbardziej uderzające jest to, że mordercy i ofiary znali się bardzo dobrze, bo byli sąsiadami. Kolejną wstrząsającą rzeczą jest to, że konflikty zbrojne dzieją się do dzisiaj. Autor skupia się na ofiarach. Z wielką empatią odnosi się do tych, którzy przeżyli. Surowy i oszczędny język pozwala choć trochę poczuć ból i bezsilność bohaterów. Z tymi uczuciami zostają kobiety, które muszą pochować i opłakać męskich członków swoich rodzin. W trakcie czytania pojawiły się w mojej głowie pytania „jak żyć z bólem po stracie bliskich? Czy cierpieli w ostatnich chwilach swojego życia? Co się z nimi działo”. Dla mnie to jest jeden z lepszych reportaży wojennych jakie czytałam. Nie wiem czy się ze mną zgodzicie, ale forma i oszczędność w treści kojarzy mi się z reportażem pt. „Zdążyć przed Panem Bogiem”.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz