Opowieść snuje Farita. Główna bohaterka
wychowała się w bogatej rodzinie. Opowiada jak wyglądało jej dzieciństwo. W
kraju jej pochodzenia ludzie są wychowywanie religijnie. Jej pytania o wiarę i
religię były zbywane w bardzo nieprzyjemny sposób. Dziewczyna dorastała ze
swoimi wątpliwościami i pytaniami w samotności. Gdy zdaje sobie sprawę z tego
co to dla niej znaczy uczy się udawać i ukrywać to co naprawdę czuje. Od tego
momentu czuje się źle, że musi żyć w kłamstwie, ponieważ w jej kraju otwarte
przyznanie się do apostazji i bycia osobą niewierzącą karane jest śmiercią.
Jest to kolejna książka, która uświadamia jakie
mamy szczęście mając wybór w sferze tak intymnej jaką jest wiara i przynależność
do określonej religii. Dzięki tej historii można dostrzec z czym zmagają się
osoby, które nie są przekonane do religii, w której zostali wychowani. Tutaj
mamy pokazany skrajny przypadek kobiety z kraju, gdzie są dwa święte dla
muzułmanów miasta. Lecz w bardziej liberalnym kraju ludzie porzucający religię
i deklarujący się jako niewierzący lub agnostycy też są stygmatyzowani. Takie
osoby mogą mieć komfort psychiczny, że nie muszą uciekać i ukrywać się z powodu
ciążącego na nich wyroku śmierci. W krajach muzułmańskich to często męska część
rodziny wydaje na bliskich wyrok. Zadziwiające jest to, że takie rzeczy dzieją
się bez wyroku sądu.
Autor mimo trudnych tematów pisze tak, że przez
każdą historię się płynie. Nie ukrywam, że bardzo lubię książki, które pokazują
z czym wielu ludzi się mierzy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz