Dobry doktor z Warszawy

„Dobry doktor z Warszawy” jest to powieść, której akcja toczy się chwilę przed II wojną światową i w jej trakcie. Opowiada o doktorze Januszu Korczaku i jego podopiecznych. Janusz Korczak jest lekarzem, pedagogiem i wykładowcą. Mężczyzna prowadzi dom opieki dla sierot. W opiece i prowadzeniu tego domu pomagają mu jego studenci – Zosia i Misza. Para spotyka się jeszcze przed wojną i zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia. Wkrótce nadchodzi wojna i para bierze skromny ślub. Mimo ciężkich czasów jakie nadeszły dla Żydów dom Korczaka cały czas funkcjonuje, a młode małżeństwo działa razem z doktorem, aby zapewnić dzieciom podstawowe potrzeby życiowe. Gdy decyzją nazistów muszą przenieść dom do getta sytuacja domu dramatycznie się pogarsza, ponieważ bardzo trudno jest zdobyć jedzenie dla tylu podopiecznych. Każdy kto zna Starego Doktora stara się, aby dom przetrwał jak najdłużej. Wychowawcy starają się jak tylko mogą aby zmniejszyć głód. W getcie coraz trudniej o pomoc, bo z czasem naziści wprowadzają coraz większy rygor dotyczący Żydów. Zresztą po aryjskiej stronie zwiększa się częstotliwość łapanek. Warszawiacy także bardzo ubożeją z powodu wojny, co utrudnia przemyt żywności do getta. Okrutny los spotyka także ludzi, którzy organizowali jedzenie dla dzieci. Mieszkańcy obawiając się o siebie i swoją rodzinę zaczynają donosić na Gestapo na osoby, które starają się pomagać Żydom.
Bardzo cieszę się, że przeczytałam tę książkę. Jest to bardzo wzruszająca a zarazem trudna i ciężka historia ze względu na dzieci, które w bardzo młodym wieku muszą doświadczyć okrucieństwa. Moje wzruszenie wynikało z tego, że w tak trudnych czasach znalazł się ktoś komu zależało na losie dzieci oraz ktoś kto mimo niebezpieczeństwa chciał im ulżyć w cierpieniu i je wesprzeć psychicznie. Zdecydowałam się na przeczytanie tej książki ze względu na podejście doktora Korczaka do dzieci. Bardzo mnie urzekło to, że potrafił poświęcić część swojego życia najmłodszym. Wg mnie Korczak daje przykład każdemu z nas jak należy traktować dzieci. Jedną z najważniejszych dla mnie zasad wyznawanych przez Starego Doktora jest to, że ‘nie ma dzieci, tylko są ludzie’.
Powieść napisana jest pięknym językiem, nie górnolotnie tylko bardzo prosto. Tę powieść zostanie ze mną na bardzo długo. Mam nadzieję, że was również ta powieść wzruszy tak mocno jak mnie. Książka jest godna uwagi, bardzo serdecznie zachęcam do sięgnięcia po nią.