Dziewczyny z Syberii

„Dziewczyny z Syberii” to książka zawierająca historie 10 kobiet, które przeżyły zsyłkę na Syberię.

Bohaterki książki dzieciństwo i wczesną młodość wspominają jako bardzo szczęśliwe i beztroskie. Nagle ich życie się zmieniło. Każda z historii o zsyłce na Syberię zaczyna się tak samo – przybycie żołnierzy, dostały kilkanaście minut na spakowanie najpotrzebniejszych rzeczy i podróż w nieznane przez kilka tygodni w bydlęcym pociągu w warunkach urągających ludzkiej godności. Po dotarciu na miejsce są przydzielani do baraków. Natychmiast zaczyna się bardzo ciężka praca. Zesłani pracują po kilkanaście godzin dziennie, dostając ubogie racje żywnościowe, które nie pozwalają na przeżycie. Ludzie bardzo często giną podczas pracy. „Skazani” pracują w bardzo ciężkich i nieludzkich warunkach, w mrozie i grzęznąc w wysokich zaspach. Zesłani codziennie walczą o przetrwanie, doświadczają chorób, śmierci najbliższych i innych więźniów, toczą bój z surową syberyjską przyrodą. Mimo cierpień i upokorzeń zesłani spotykają miłość.

Jedną z takich historii możemy przeczytać w książce. Młodzi poznają się jeszcze w Polsce. Na początku chłopak był zainteresowany starszą siostrą dziewczyny, która była już zaręczona. Po kilku latach mężczyzna oficjalnie oświadcza się Zdzisławie. Kobieta ukończyła dwa kierunki, ale dostała propozycję dobrej pracy na Kresach Wschodnich. Aby upewnić się, że mężczyzna ma poważne zamiary wobec niej postanowiła z nim porozmawiać. W trakcie spotkania okazało się, że Mieczysław nie chce aby wyjeżdżała tak daleko, ponieważ nie zniósłby rozstania. Na tej ławce w parku postanawiają być razem do końca życia. Jednak nie mogli przewidzieć tego co wydarzy się potem. 1 września 1939 rozpoczęła się wojna i młodzi postanawiają udać się na wschód, aż do Lwowa. Z racji sytuacji jaką tam zastali nie mogli cieszyć się urokiem miasta. Wkrótce rozpoczęły się deportacje w głąb Związku Sowieckiego. Aresztowano ich w 1940 roku, a jako powód zatrzymania podano odmowę przyjęcia sowieckich paszportów. Zabrano ich do kościoła gdzie gromadzono ludzi przed transportem na stację kolejową. Jednak parze udaje się wymknąć wykorzystując zamęt i chaos. Młodym udaje się wrócić do Lwowa, gdzie się ukrywają. Na nieszczęście Zdzisławy i Mietka zostali złapani przez ukraińskiego policjanta, i natychmiast zabrano ich z powrotem na stację. Tam czekały na ostatnich wyłapanych Polaków składy bydlęce. Wkrótce ruszyli w długą podróż. Po kilku tygodniach dotarli w środek sowieckiej tajgi, gdzie przydzielono im „kwatery”, a następnie przydzielono ich do pracy. Po jakimś czasie podjęli decyzję o ucieczce. Wyruszając w drogę mieli ze sobą bardzo skromny dobytek. Idąc przez tajgę planowali wspólną przyszłość, ale po trudach zsyłki i kilkutygodniowego marszu mężczyzna umiera. Szukając pomocy kobieta została schwytana.

Książka jest kolejną pozycją, która ukazuje historyczne fakty z doświadczeń ludzi. Kolejne kobiety zdecydowały się opowiedzieć o swoim życiu przed zesłaniem i o ciężkich przeżyciach na Syberii. Dzięki takim książkom nie zapomnimy o przeżyciach setek tysięcy ludzi. Tak straszny los zgotował im drugi człowiek. Relacje bohaterek są przerażające. Wspomnienie głodu, strachu, śmierci i wycieńczającej pracy została w ich pamięci na zawsze. Zagłębiając się w treść książki przeżycia bohaterek są niewyobrażalne. Warto sięgać po podobne książki, ponieważ zza faktów historycznych widzimy człowieka – jego emocje, myśli oraz to że przeżyte cierpienia zostają w tych ludziach do końca ich życia. Jest to kolejna lektura, z którą warto się zapoznać. Jest to bardzo ważna pozycja ze względu na to, że możemy przeczytać o historii, w której brali udział zwykli ludzie.

Filmem ukazującym los zesłanych jest „Syberiada polska”. Aktorzy, którzy wcielili się w role Polaków zesłanych na Syberię, doskonale pokazali emocje ludzi, którzy przeszli przez to piekło. Scenografia doskonale oddaje znane z historii miejsca. Stroje aktorów również są odzwierciedleniem czasów i warunków, w których żyli zesłani. Jest to ekranizacja książki Zbigniewa Domino w reżyserii Janusza Zaorskiego. Film jest zakwalifikowany jako dramat historyczny. Premiera miała miejsce 22 lutego 2013 roku. Dofinansowanie filmu wsparł Polski Instytut Sztuki Filmowej. Obraz był kręcony w Chabówce, Sierpcu, Celestynowie, Cedyni, w okolicach Nowego Targu, w Krasnojarsku oraz Sanoku (Muzeum Budownictwa Ludowego).