Kobiety pustyni

„Kobiety pustyni” to reportaż, który mówi o kolejnej podróży Any Tortajady. Tym razem jest to wyprawa na Saharę Zachodnią do obozu w Tinduf. Celem wyprawy jest poznanie saharyjskich kobiet, które muszą funkcjonować bez mężczyzn w czasach wojny, gdzie najeźdźcą i okupantem jest Maroko. Autorka podczas podróży chce przebywać z kobietami 24 godziny na dobę, aby móc zagłębić się w ich życie codzienne. Chce poznać również bliżej ich tradycję, która miesza się z nowoczesnością. Jak opisuje reporterka jest to naród składający się z wielu plemion zwanych Saharyjczykami, który posługuje się językiem hassanija. W warstwach tego ludu – o którym nic nie wiemy – znajdują się także niewolnicy i rzemieślnicy zajmujący się wytwarzaniem przedmiotów użytecznych w dniu codziennym. Autorka poświęciła fragment na opis charakteru tego ludu. Jak dowiadujemy się z treści fragmentu ludzie ci są otwarci, uśmiechnięci, pracowici oraz cierpliwi i waleczni. Ich cierpliwość i waleczność wynika z dekad walki o niepodległość swojego kraju.

Autorka pisząc o saharyjskich kobietach wspomina o znachorkach, które znają wszelkie rośliny porastające pustynne tereny i znają ich zastosowanie. Znachorki zbierają je same, a czasem korzystają z pomocy plemion koczowniczych. Wiedza ta przechodzi z matki na córkę. Kobieta, z którą rozmawiała autorka wspomniała o dużej ilości pacjentów, którzy odwiedzili znachorki. Współcześnie młode kobiety zdobywają tę wiedzę po studiach medycznych. Saharyjki mają ogromne znacznie w swoim społeczeństwie, które musiały wypracować podczas nieobecności mężczyzn. Musiały wybudować domy, a nawet szkoły, aby ich dzieci i one same mogły się uczyć. Niektóre z nich studiowały za granicą, a po zakończeniu nauki postanowiły wrócić na ojczystą ziemię, aby pracować dla swoich rodaków. Kobiety zorganizowały również nauczanie dla osób niepełnosprawnych, aby mogli się usamodzielnić. Ich ciężką pracę widać na każdym kroku, m. in. w domu i w społeczeństwie. Są m. in. policjantkami, nauczycielkami, a nawet jedna z nich była zaangażowana w politykę (Front Polisario). Była to sędziwa kobieta, która w czasach swojej młodości była jedyną kobietą, która działała w tej formacji, była nawet torturowana w czasie wojny. Współcześnie we Froncie Polisario działa wiele kobiet. W saharyjskim społeczeństwie działa również Narodowa Unia Kobiet Saharyjskich (NUKS). Organizacja ta odpowiada za wiele spraw w narodzie. Autorka wspomina również o ciemnych stronach bycia kobietą w arabskim społeczeństwie. A mianowicie ciąża kobiety, która nie jest zamężna i ciąża pozamałżeńska, za które grozi więzienie. Policjantki mówią o tym, że jest to kwestia bezpieczeństwa dla uwięzionych kobiet. Jeszcze jedną kwestią jest dziewictwo, które dziewczyna jest zobowiązana zachować je dla swojego męża. Mimo tych niedogodności płeć piękna decyduje się na ciężką pracę na wielu polach, m. in. wychowują gromadkę dzieci jednocześnie pracując społecznie i udzielając się politycznie. Mimo powrotu niektórych mężczyzn kobiety nie rezygnują ze swoich codziennych zajęć, lecz mężczyźni którzy powrócili do swoich domów odciążają swoje żony w najcięższych pracach. Kobiety dążą do tego aby przyszłe pokolenia kobiet mogły cieszyć się wolnością. Pragną także aby wolności i prawa kobiet określało prawo. W tym celu też studiują islam żeby ich życia nie ograniczała religia. Z tego opisu narodu wynika, że mają głęboką potrzebę odzyskania niepodległości, o którą walczą od dziesięcioleci. W swojej walce o wolność są cierpliwi i nieustępliwi. Walczą o swoje ciężko pracując tworząc własne instytucje, pielęgnując kulturę i tradycję, młode pokolenie zdobywa wyższe wykształcenie, aby naród, który się tworzy miał swoich specjalistów w różnych dziedzinach. Saharyjczycy upominają się głośno o swoją niepodległość m. in. w ONZ. Ich dzieci w ramach wymiany wyjeżdżają na wakacje do Hiszpanii, ale dzieci te muszą spełnić określone warunki, np. dobre wyniki w nauce.

„Kobiety pustyni” jest to książka, która pokazuje nam życie ludzi w innych zakątkach świata. Ludzie ci często walczą o swoją godność, a w tym przypadku o niepodległość i przetrwanie narodu, tradycji i kultury, aby młodzi Saharyjczycy mieli gdzie żyć. Ten reportaż uświadamia nam jak ważne jest pielęgnowanie wartości, tj. tradycja, kultura, dobrze rozumiana religia, rodzina, nauka i praca. Od tych ludzi można nauczyć się m. in. cierpliwości i innego pojmowania czasu. Na końcu książki autorka przedstawia zarys historii Sahary zachodniej oraz zamieściła zdjęcia ze swojej podróży. W trakcie opowieści o kobietach i ich życiu reporterka przytacza saharyjskie legendy i przysłowia co bardzo wzbogaca opowieść i pokazuje złożoność tego narodu, ponieważ cytowane przysłowia i legendy odnoszą się do życia codziennego lub mają na celu przekazanie nauki na konkretny temat.

Zdławiony krzyk